Corporate governance is ook een gospel, een blijde boodschap die de dynamische Angelsaksische samenleving het verstarde Europese continent en Japan de weg kan wijzen naar meer welvaart en ambitieuze banengroei. Europa en Nederland voelen soms al de gure wind uit het westen, van beleggers uit Amerika en Engeland die duidelijkheid eisen over de in hun ogen mistige, informatieschuwe en van familie- en vriendenkliekjes aan elkaar hangende colleges van bestuurders en commissarissen. Welke kant gaat het Nederlandse bedrijfsleven op ? Naar een meer Angelsaksisch systeem, waarin de belangen van de aandeelhouders de centrale plaats hebben ( shareholder economy) ? Of overwint het vertrouwde Rijnlandmodel dat een baaierd van belangen van werknemers en beleggers tot leveranciers en samenleving, wil verenigen ( stakeholder economy) ?
...

Corporate governance is ook een gospel, een blijde boodschap die de dynamische Angelsaksische samenleving het verstarde Europese continent en Japan de weg kan wijzen naar meer welvaart en ambitieuze banengroei. Europa en Nederland voelen soms al de gure wind uit het westen, van beleggers uit Amerika en Engeland die duidelijkheid eisen over de in hun ogen mistige, informatieschuwe en van familie- en vriendenkliekjes aan elkaar hangende colleges van bestuurders en commissarissen. Welke kant gaat het Nederlandse bedrijfsleven op ? Naar een meer Angelsaksisch systeem, waarin de belangen van de aandeelhouders de centrale plaats hebben ( shareholder economy) ? Of overwint het vertrouwde Rijnlandmodel dat een baaierd van belangen van werknemers en beleggers tot leveranciers en samenleving, wil verenigen ( stakeholder economy) ? (Redacteur Menno Tamminga in NRC-Handelsblad van 14 februari)Jacques Santer is niet vies van economische waanzin als die een politiek doel heeft. (...) Santer is immers van mening dat, als in een eenheidsmarkt de landen hun kosten kunnen verlagen door "competitieve devaluaties", ze dat zullen doen. De andere landen zullen deze maatregelen counteren door niet-tariffaire barrières en tarieven. De euro zou dergelijke munttactieken onmogelijk maken en bijgevolg de vrijhandel beschermen, aldus Santer. Vraag is of de exit van het pond en de lire uit het Europees Muntstelsel, of de devaluaties van de peseta en de escudo binnen het systeem wel kunnen worden omschreven als "competitief" in de "plunderende" betekenis van het woord ? De Bundesbank wenste telkens de devaluatie van deze munten. Ze waren overgewaardeerd en door ze te laten vlotten of ze te devalueren namen ze een positie in die in het algemeen als juister werd ingeschat, ook door de Bundesbank. (The Times van 14 februari)Van de Monetaire Unie wordt gezegd dat ze een antwoord biedt op economische duivels en demonen, maar dat ze pas kan tot stand komen als die demonen voldoende zijn uitgedreven. De maatregelen om dit te bereiken belastingverhogingen, speldeprikken om de welvaartsstaat te hervormen, begrotingspacten doen natuurlijk meer kwaad dan goed en brengen Europa meer dan ooit verder af van het beoogde gezondheidspeil. (The Wall Street Journal van 14 februari)In Edinburgh of Londen kan men goed Vlaams bier kopen. Hoe wordt het geadverteerd ? Buy Belgian Beer. Geen Schots feest begint zonder doedelzakmuziek. Fierheid over eigen tradities als handelsmerk. Producten als whisky of zalm roepen niet de Britse maar de Schotse identiteit op. (De Schotse zakenman Alastair Hardie tijdens het colloqium over het "merk" Vlaanderen op 14 februari)Het cosmopolitisme is mislukt. De volkeren bestaan. Noem het neonationalisme, etnisch-culturalisme of hoe u ook wilt, maar het is de realiteit. Het culturele Europa, dat betekent de erkenning van de verscheidenheid en de mogelijkheid dingen samen te doen met respect voor de andere. (...) De wereld van morgen dient in de eerste plaats multicultureel te zijn in plaats van mercantilistisch of technocratisch. In plaats van de mensen in grote gehelen vast te hechten, in plaats van één Europa, zie ik drie of vier aan elkaar verwante Europa's : het oorspronkelijke Europa van de Zes, Centraal-Europa, enz. De ideale schaalvorming is de etnisch-culturele. Dat is misschien het Europa van de Middeleeuwen, maar zonder dat Europa verliezen wij allemaal onze ziel. (Em. professor internationale economie Louis Baeck, in Europabericht, maandblad van de Europese Commissie, van februari)De nieuwe ondernemingen in het Oosten moeten geholpen worden bij hun afzetorganisatie, bij hun prijsberekening. Hun producten zijn immers meestal goed. De Oostduitse industrie kende het voorbije jaar een omzetstijging van 10 procent en een enorme toename van de export. Maar het eigen vermogen is erg beperkt. De lonen zijn niet de hoofdoorzaak van het probleem. Zelfs als ze hun werknemers geen loon betalen, zullen ze de toegang tot de markt niet vinden. (Economist Rüdiger Pohl in Der Spiegel van 7 februari)Het ontslag (van Michael Emerson, EU-ambassadeur in Moskou wegens het opzetten van een particulier adviesbureau) betekent niet dat de zaak daarmee afgedaan is. De affaire toont de inefficiëntie aan van de financiële controle op het reilen en zeilen van EU-missies buiten de Unie. Te veel Europese ambtenaren handelen vooral voor zichzelf. (Europarlementslid Edward McMillan-Scott, Labour, in The Sunday Times van 18 februari)Forbes is de zoveelste schatrijke zakenman die zich opwerpt als redder van de natie. Interessant, maar niet nieuw. (...) De echte vraag is niet of een miljonair het presidentschap kan kopen, maar of de grote geldschieters dat kunnen doen. De waarheid is dat de verkiezingscampagnes en het politieke proces in Washington één grote veiling zijn geworden, waar speciale belangengroepen en bedrijven met behulp van miljoenen dollars strijden om invloed en toegang tot kandidaten. (...) Het vermogen van kiezers om door middel van verkiezingen schoon schip te maken, is tot nul gereduceerd. (Charles Lewis, auteur van The Buying of the President, in De Volkskrant van 17 februari)Je merkt wel dat de man ( nvdr. Gérard Mestrallet, voorzitter van Suez) school heeft gelopen bij de Vlamingen en de Walen in de wandelgangen van de Generale Maatschappij van België. Hij laat geen gelegenheid voorbijgaan om in dialoog te treden met de sterke mannen uit de raad van bestuur, die zijn voorganger (Gérard Worms) vooral zijn solospelletjes verweten. (Een anoniem bestuurder van Suez in Le Nouvel Economiste van 16 februari)Ludo, in De Standaard van 17 februari.