Nadat ze vrij vlot de recessie van zich afgeschud hebben, zetten de Latijns-Amerikaanse landen hun vooruitgang voort. Het expansietempo kan wel iets vertragen, maar tenzij de wereld afdaalt naar een double dip, zet de regio een economische groei tussen 4 en 5 procent neer. Politiek is er een evolutie, geen breuk. Een regio die lang synoniem was van instabiliteit en financiële volatiliteit leert nu genieten van de routine van economische ontwikkeling en stabiele democratie.
...

Nadat ze vrij vlot de recessie van zich afgeschud hebben, zetten de Latijns-Amerikaanse landen hun vooruitgang voort. Het expansietempo kan wel iets vertragen, maar tenzij de wereld afdaalt naar een double dip, zet de regio een economische groei tussen 4 en 5 procent neer. Politiek is er een evolutie, geen breuk. Een regio die lang synoniem was van instabiliteit en financiële volatiliteit leert nu genieten van de routine van economische ontwikkeling en stabiele democratie. Dat omvat ook de verkiezing van nieuwe leiders. Het jaar begint met het vertrek van Luiz Inácio Lula da Silva na een ambtstermijn van acht jaar als president van Brazilië, een periode waarin hij geleidelijk uitgroeide tot de dominante leider in Latijns-Amerika. Dilma Rousseff, zijn discipel en opvolgster, zet het pragmatische economische beleid voort en verhoogt tegelijk de inspanningen om de staat te gebruiken als promotor van industriekampioenen. Het grootste risico bestaat in een tegenslag bij de technisch complexe inspanningen om olie te halen uit diepzeevelden. In Mexico komt er geen rustpauze in de drugsoorlog, maar wordt het ook steeds duidelijker dat de regering het pleit begint te winnen. Gemanoeuvreer beheerst in de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 2012 het politieke toneel. Alle ogen zijn in juli gericht op gouverneursverkiezingen in de staat Mexico. Als de centristische Partido Revolucionario Institucional (PRI) wint, wordt de aftredende gouverneur Enrique Peña Nieto zeker de presidentskandidaat van de partij. Als ze verliest van een waarschijnlijke coalitie van de conservatieve partij van president Felipe Calderón en de linkerzijde, dan ligt de verkiezingsstrijd van 2012 compleet open. Voordien zijn er nog presidentsverkiezingen in Peru in april en in Argentinië in oktober. De economie van Peru is onstuimig gegroeid, maar het politieke landschap is er altijd onvoorspelbaar. Zowel Alejandro Toledo, een centristische ex-president, als Keiko Fujimori maakt kans om Ollanta Humala, een populistische gewezen legerofficier, te verslaan in een verkiezing die hoe dan ook een tweede stemronde vergt. In Argentinië heeft het plotse overlijden van Néstor Kirchner, de man en voorganger van Cristina Fernández, verwarring gezaaid. Veel hangt ervan af hoe Fernández omgaat met het verlies van haar levenspartner. Kirchner, die de peronistische beweging naar de nationalistische linkerzijde stuurde, was in het voorbije decennium de dominerende figuur in Argentinië en hij bereidde een nieuwe gooi naar het presidentschap voor. Het kan zijn dat Fernandez dat in zijn plaats doet, maar de golf van sympathie die haar verlies onder de bevolking veroorzaakte, houdt waarschijnlijk niet lang aan. Een man om naar uit te kijken is Daniel Sciolo, de gouverneur van de provincie Buenos Aires. Die maakt de grootste kans om het merendeel van de facties in het peronisme rond zich te verzamelen. Bij de presidentsverkiezingen in Guatemala in september probeert Sandra Torres, de vrouw van de centrumrechtse president Álvaro Colom, Fernández te evenaren door haar man op te volgen. Maar de populistische ex-generaal Otto Pérez Molina kan haar wel eens verslaan. Jammer genoeg worden de verkiezingen wellicht overschaduwd door de infiltratie van drugstrafikanten in het politieke bedrijf. De meest omstreden verkiezing vindt plaats in Nicaragua in november. Daniel Ortega, de sandinistische leider en bondgenoot van Hugo Chávez van Venezuela, heeft bij zijn poging om een tweede opeenvolgende ambtstermijn in de wacht te slepen de rechterlijke macht en de verkiezingscommissie omgekocht. Wil ze hem stokken in de wielen steken, dan moet de oppositie zich scharen achter een geloofwaardige kandidaat, maar dat lijkt moeilijk. De verkiezingen zullen gekenmerkt worden door fraude en geweld. In Cuba gebruiken tot 1 miljoen gewezen staatsbeambten het jaar om gewoon te geraken aan een leven in een privésector van kleine ondernemingen. Als dat soepel verloopt, belegt Raúl Castro een bijeenkomst van het congres van de Communistische Partij om nieuwe, jongere leiders voor te stellen. De auteur is redacteur Noord- en Zuid-Amerika van The Economist. MICHAEL REIDKijk uit naar Daniel Sciolo, de gouverneur van de provincie Buenos Aires.