De Amerikaan Chris DiMarco (39 jaar) is geen gewone speler. Tijdens de putting houdt hij zijn club op een wel heel inventieve manier vast: de shaft tussen de duim en de wijsvinger, zoals je een balpen vasthoudt. En vorige week vroeg hij zijn echtgenote Amy om als zijn caddie te fungeren. Natuurlijk is ze niet de eerste vrouw die de taak op zich neemt. De Zweedse Fanny Suneson droeg jarenlang de tas van Nick F...

De Amerikaan Chris DiMarco (39 jaar) is geen gewone speler. Tijdens de putting houdt hij zijn club op een wel heel inventieve manier vast: de shaft tussen de duim en de wijsvinger, zoals je een balpen vasthoudt. En vorige week vroeg hij zijn echtgenote Amy om als zijn caddie te fungeren. Natuurlijk is ze niet de eerste vrouw die de taak op zich neemt. De Zweedse Fanny Suneson droeg jarenlang de tas van Nick Faldo, en ging stempelen toen de Engelsman een punt achter zijn carrière zette. Onlangs keerde ze terug als caddie van haar landgenoot Henrik Stenson. Maar DiMarco is wel de eerste die zijn vrouw meeneemt naar de golfbaan. "Ik vind dat helemaal niet uitzonderlijk", zei hij tijdens de persconferentie voor het Ballantine's Championship op het Zuid-Koreaanse eiland Jeju. "Amy was al mijn caddie toen ik als professional debuteerde, voor we kinderen hadden. En ze viel in voor mijn caddie toen ik in 2006 het toernooi van Abu Dhabi won. Ze brengt me geluk, ja." DiMarco stond vanaf 2000 zeven jaar op rij in de top tien van de wereld en verdiende daarmee miljoenen. Momenteel zit hij in een dipje. Een jaar gelegen maakte hij een zware val tijdens het skiën, waarna hij in september een schouderoperatie onderging. Nu kan hij eindelijk opnieuw zonder pijn spelen, maar hij zit nog een eind van zijn beste niveau. Hij werd drie keer tweede in een major (US Open 2004, USPGA Championship en de Masters in 2005), won drie toernooien in de Amerikaanse Tour en was de voorbije jaren geregeld lid van het Amerikaanse team voor de Ryder Cup. Maar hij is dus nog lang niet de oude: "Ik twijfel nog te veel, omdat ik die medische ingreep veel te lang uitstelde en ondertussen krampachtig probeerde om te blijven spelen. De pijn verplichtte me daarbij om mijn swing aan te passen, en dat had ik nooit mogen doen. Zo kweek je immers verkeerde gewoonten. Dat nu weer omkeren, is niet gemakkelijk. Bovendien is het al van 2006 geleden dat ik nog eens een toernooi won. Maar Amy krijgt me er wel bovenop. Ze begrijpt de kunst om alles op een heel eenvoudige manier voor te stellen, en dat is precies wat ik nu nodig heb. Als ik sta te piekeren omdat ik niet weet welke club te kiezen, dan zegt ze: "Hou nu eens op en sla die bal gewoon tot op de green." En dan lacht ze eens. Hoe wil je dan dat ik last krijg van stress ... John Baete