Enkele weken geleden, het moment van mijn vaccinatie is aangebroken. Ik krijg mijn brief, met code. Ik ben er op het voorgestelde tijdstip. Van het begin tot het einde word ik begeleid door vriendelijke, bereidwillige mensen. Geen moment van stress, geen moment van oponthoud. Wat een organisatie. In onze regio hoor ik niets anders dan positieve reacties. Vlaanderen is erin geslaagd een hele bevolking op een vlotte manier te vaccineren. Zo'n logistiek huzarenstukje vlot laten verlopen zonder enige ervaring of draaiboek, faut le faire - het mag gezegd worden.

Idem voor de gratis PCR-testen voor reizigers. In enkele weken tijd is een systeem opgezet om je gratis te laten testen. Ook daar was er dezelfde ervaring: efficiënt en vlot georganiseerd. Vlaanderen kan best wel wat. België ook. De overheid heeft snel gereageerd naar de bevolking en naar de bedrijfswereld. De mogelijkheid om technische werkloosheid in te roepen, heeft veel bedrijven overeind gehouden. Ook de premies - sommige misschien wat te ruim voor interpretatie vatbaar - waren voor veel handelaars en bedrijven welgekomen in periodes waarin de omzet drastisch daalde.

De vaccinatie loopt vlot: toon nu dezelfde politieke daadkracht bij andere prangende problemen van de burgers.

Het toont nog maar eens aan dat ons land met al zijn onmogelijke bestuursniveaus wel degelijk in staat is zaken op poten te zetten die de burger ten goede komen. Dat is maar normaal, we betalen ervoor. Maar toch: ze bestaat dus wel degelijk, die politieke daadkracht. De nood was acuut, er was een welomschreven dreiging, een gemeenschappelijke vijand. Er was ook aandacht voor de economie: die moest worden gered waar mogelijk.

Nochtans zijn er wel meer zaken waar een acute nood is en waar de zaken al jaren aanslepen. Hoe komt het dat de wachttijden voor gehandicapten pas heel recentelijk van drie jaar naar achttien (!) maanden zijn geslonken? Hoe komt het dat de psychische zorg nog altijd stiefmoederlijk wordt behandeld? Nochtans neemt de druk er toe. Er zijn de patiënten van wie de zorg on hold werd gezet, maar er zijn ook extra aanvragen: mensen die door corona nood hebben aan psychische hulp. Ik maakte op afstand mee dat een kennis een panische angst kreeg om anderen te besmetten. Het werd een fixatie die ondraaglijk werd en ze stapte uit het leven. Corona veroorzaakt bij sommigen onder ons een kortsluiting. Ook mensen uit de zorg en ondernemers kloppen aan voor psychische zorg. De druk voor sommigen onder hen werd te groot. Die mensen mogen we niet achterlaten. Ondertussen lopen de wachttijden voor een behandeling op tot meer dan zes maanden. Hierdoor worden de problemen complexer en duurt ook de behandeling veelal langer, waardoor ze duurder wordt voor de overheid.

Het Verenigd Koninkrijk heeft het over een andere boeg gegooid. Ook daar waren er problematische wachttijden. In 2014 heeft men een programma opgesteld voor geestelijke gezondheidszorg. 75 procent van degenen die psychologische hulp vragen, moet binnen de zes weken een behandelingsschema krijgen. Voor heel dringende problematieken moet binnen de twee weken een behandeling worden opgestart voor minstens 50 procent van de patiënten. Het resultaat is dat er nog amper wachtlijsten zijn. Het systeem wordt wel betaald met belastinggeld.

Het toont weer aan dat politieke daadkracht het verschil kan maken voor de bevolking. Als ons land erin slaagt in heel korte tijd een bevolking door de coronacrisis te loodsen met een vaccinatiestrategie en met economische maatregelen, dan kan het problemen die al jaren aanslepen ook met dezelfde daadkracht aanpakken. Onze regeringen toonden dat ze over de mogelijkheid beschikken om snel te reageren, het is nu het moment om dezelfde daadkracht te tonen voor andere prangende problemen van de burgers.

Enkele weken geleden, het moment van mijn vaccinatie is aangebroken. Ik krijg mijn brief, met code. Ik ben er op het voorgestelde tijdstip. Van het begin tot het einde word ik begeleid door vriendelijke, bereidwillige mensen. Geen moment van stress, geen moment van oponthoud. Wat een organisatie. In onze regio hoor ik niets anders dan positieve reacties. Vlaanderen is erin geslaagd een hele bevolking op een vlotte manier te vaccineren. Zo'n logistiek huzarenstukje vlot laten verlopen zonder enige ervaring of draaiboek, faut le faire - het mag gezegd worden. Idem voor de gratis PCR-testen voor reizigers. In enkele weken tijd is een systeem opgezet om je gratis te laten testen. Ook daar was er dezelfde ervaring: efficiënt en vlot georganiseerd. Vlaanderen kan best wel wat. België ook. De overheid heeft snel gereageerd naar de bevolking en naar de bedrijfswereld. De mogelijkheid om technische werkloosheid in te roepen, heeft veel bedrijven overeind gehouden. Ook de premies - sommige misschien wat te ruim voor interpretatie vatbaar - waren voor veel handelaars en bedrijven welgekomen in periodes waarin de omzet drastisch daalde.Het toont nog maar eens aan dat ons land met al zijn onmogelijke bestuursniveaus wel degelijk in staat is zaken op poten te zetten die de burger ten goede komen. Dat is maar normaal, we betalen ervoor. Maar toch: ze bestaat dus wel degelijk, die politieke daadkracht. De nood was acuut, er was een welomschreven dreiging, een gemeenschappelijke vijand. Er was ook aandacht voor de economie: die moest worden gered waar mogelijk. Nochtans zijn er wel meer zaken waar een acute nood is en waar de zaken al jaren aanslepen. Hoe komt het dat de wachttijden voor gehandicapten pas heel recentelijk van drie jaar naar achttien (!) maanden zijn geslonken? Hoe komt het dat de psychische zorg nog altijd stiefmoederlijk wordt behandeld? Nochtans neemt de druk er toe. Er zijn de patiënten van wie de zorg on hold werd gezet, maar er zijn ook extra aanvragen: mensen die door corona nood hebben aan psychische hulp. Ik maakte op afstand mee dat een kennis een panische angst kreeg om anderen te besmetten. Het werd een fixatie die ondraaglijk werd en ze stapte uit het leven. Corona veroorzaakt bij sommigen onder ons een kortsluiting. Ook mensen uit de zorg en ondernemers kloppen aan voor psychische zorg. De druk voor sommigen onder hen werd te groot. Die mensen mogen we niet achterlaten. Ondertussen lopen de wachttijden voor een behandeling op tot meer dan zes maanden. Hierdoor worden de problemen complexer en duurt ook de behandeling veelal langer, waardoor ze duurder wordt voor de overheid. Het Verenigd Koninkrijk heeft het over een andere boeg gegooid. Ook daar waren er problematische wachttijden. In 2014 heeft men een programma opgesteld voor geestelijke gezondheidszorg. 75 procent van degenen die psychologische hulp vragen, moet binnen de zes weken een behandelingsschema krijgen. Voor heel dringende problematieken moet binnen de twee weken een behandeling worden opgestart voor minstens 50 procent van de patiënten. Het resultaat is dat er nog amper wachtlijsten zijn. Het systeem wordt wel betaald met belastinggeld. Het toont weer aan dat politieke daadkracht het verschil kan maken voor de bevolking. Als ons land erin slaagt in heel korte tijd een bevolking door de coronacrisis te loodsen met een vaccinatiestrategie en met economische maatregelen, dan kan het problemen die al jaren aanslepen ook met dezelfde daadkracht aanpakken. Onze regeringen toonden dat ze over de mogelijkheid beschikken om snel te reageren, het is nu het moment om dezelfde daadkracht te tonen voor andere prangende problemen van de burgers.