Misschien was de ambitie van de regering-Michel te hooggegrepen. Een begrotingsevenwicht tegen het einde van de legislatuur lag misschien nog binnen handbereik. Maar de combinatie met de noodzakelijke belastingverlaging was lastig. Het was kiezen of delen, en de regering koos gelukkig voor de belastingverlaging. Die was een must om de concurrentiekracht op de rails te houden en banen te scheppen. Wie heeft heimwee naar de regering-Di Rupo, die de begroting in de goede richting duwde door de laatste belastingdruppels uit de citroen te persen?
...