Het is een oud zeer op de Belgische arbeidsmarkt dat het inkomensverschil tussen werken en niet werken te klein is om voldoende mensen te motiveren om werk te zoeken. Een voor veel ouders relatief dure kinderopvang werpt een extra financiële drempel op. Een ouder met twee kinderen die voltijds werkt tegen een doorsnee loon, verliest in België 60 procent van het extra inkomen, niet het minst aan de kosten voor kinderopvang. Dat kan tellen als financiële ontmoediging om de arbeidsmarkt te betreden. In België is dat inkomensverlies in vergelijking met de buurlanden vrij hoog. Het gesubsidieerde aanbod aan kinderopvang is in België te klein om aan de vraag te voldoen, zodat heel wat ouders een beroep moeten doen op dure particuliere opvang. Voor werknemers met een laag loon is dat zo goed als onbetaalbaar.

De moederschapsstraf blijft een realiteit op de arbeidsmarkt.

Investeren in een beter betaalbare, toereikende en kwalitatieve kinderopvang is een van de pijlers van een beleid dat streeft naar een werkgelegenheidsgraad van 80 procent. Ook anno 2023 is een betere kinderopvang vooral voor vrouwen van groot belang om op de arbeidsmarkt te blijven. Een nieuw rapport van de Hoge Raad voor de Werkgelegenheid legt de vinger op de wonde. Vrouwen verdienen nog altijd minder dan mannen, maken nog altijd minder kans op promotie en kampen nog altijd met een lagere werkgelegenheidsgraad, ook al is de kloof al gevoelig afgenomen. Kinderen krijgen blijft vooral voor vrouwen een breekpunt in de carrière, omdat vooral vrouwen instaan voor de zorg en opvoeding voor de kinderen. De moederschapsstraf blijft een realiteit op de arbeidsmarkt. Een betere kinderopvang is slechts één instrument om de bordjes gelijker te hangen. Een krappe arbeidsmarkt maakt het grote verlies aan vrouwelijke talent des te pijnlijker.

Het is een oud zeer op de Belgische arbeidsmarkt dat het inkomensverschil tussen werken en niet werken te klein is om voldoende mensen te motiveren om werk te zoeken. Een voor veel ouders relatief dure kinderopvang werpt een extra financiële drempel op. Een ouder met twee kinderen die voltijds werkt tegen een doorsnee loon, verliest in België 60 procent van het extra inkomen, niet het minst aan de kosten voor kinderopvang. Dat kan tellen als financiële ontmoediging om de arbeidsmarkt te betreden. In België is dat inkomensverlies in vergelijking met de buurlanden vrij hoog. Het gesubsidieerde aanbod aan kinderopvang is in België te klein om aan de vraag te voldoen, zodat heel wat ouders een beroep moeten doen op dure particuliere opvang. Voor werknemers met een laag loon is dat zo goed als onbetaalbaar. Investeren in een beter betaalbare, toereikende en kwalitatieve kinderopvang is een van de pijlers van een beleid dat streeft naar een werkgelegenheidsgraad van 80 procent. Ook anno 2023 is een betere kinderopvang vooral voor vrouwen van groot belang om op de arbeidsmarkt te blijven. Een nieuw rapport van de Hoge Raad voor de Werkgelegenheid legt de vinger op de wonde. Vrouwen verdienen nog altijd minder dan mannen, maken nog altijd minder kans op promotie en kampen nog altijd met een lagere werkgelegenheidsgraad, ook al is de kloof al gevoelig afgenomen. Kinderen krijgen blijft vooral voor vrouwen een breekpunt in de carrière, omdat vooral vrouwen instaan voor de zorg en opvoeding voor de kinderen. De moederschapsstraf blijft een realiteit op de arbeidsmarkt. Een betere kinderopvang is slechts één instrument om de bordjes gelijker te hangen. Een krappe arbeidsmarkt maakt het grote verlies aan vrouwelijke talent des te pijnlijker.