De kernen in onze Vlaamse steden en gemeenten geven een doodse indruk. Dat de meeste handelaars de deuren moeten sluiten, laat zich er meteen voelen. Die handelaars vormen niet alleen het kloppend hart van de centra, maar ook van onze economie. Een heropbouw ervan moet dus van onderuit gebeuren, en daar hebben de lokale besturen een verpletterende verantwoordelijkheid.

Van Kalmthout tot Zandhoven over Lier. Iedere inwoner ontvangt komende weken een cadeaubon van 10 of 25 euro. Naast een laat paasgeschenk voor de gezinnen lijkt dit een welgekomen stimulans voor het handelsapparaat. Onrechtstreeks pompen verschillende lokale besturen zo honderdduizenden euro's in de plaatselijke economie. De bon vormt meteen de ruggengraat van het economisch relancebeleid van de steden en gemeenten. Maar is de maatregel wel zo doeltreffend als ze lijkt?

Via onder andere de uitbreiding van de tijdelijke werkloosheid en de tegemoetkoming voor de energiekosten namen de Vlaamse en de federale regering initiatieven om de koopkracht van de gezinnen met inkomensverlies te waarborgen. Met succes. Uit een recente bevraging van de Nationale Bank van België (NBB) blijkt dat 67 procent van de bevolking de huidige coronacrisis niet voelt. Of de lokale overheid nu ook de koopkracht van de gezinnen zonder inkomensverlies moet versterken, is alvast een discussie waard. Zeker omdat de ongelijkheid zich zal weerspiegelen in het bestedingspatroon van die bonnen.

De lokale economie heropbouwen doen we heus niet met een cadeaubon.

In tegenstelling tot wat men beoogt, zal het leeuwendeel niet terugvloeien naar de horeca, de fietsenmaker of de plaatselijke kledingzaak. Een grote hap zal gaan naar de ketens met weinig tot geen lokale binding of handelaars die niet verplicht waren om te sluiten. Zij die de afgelopen weken hun activiteiten moesten staken, zullen slechts een klein deeltje van de lokaal uitgedeelde koek ontvangen. Voor hen is de cadeaubon enkel een druppel op een hete plaat.

Het is positief dat de lokale besturen de handschoen opnemen. Maar we kunnen niet om de vaststelling heen dat het systeem van de cadeaubonnen een steunmaatregel is die vooral de koopkracht versterkt van zij die het niet nodig hebben en de inkomsten verhoogt van de handelaars die weinig tot geen last hadden van de coronacrisis.

Een fulltime ambtenaar lokale economie die de handelaars dagelijks met raad en daad bijstaat. Nieuwe investeringen in aantrekkelijke centra. Geen tijdelijk, maar een blijvend systeem van cadeaubonnen. Een lokaal platform om de handelaars te laten meesurfen op de e-commercegolf. Het zijn maar enkele voorstellen die het symbolische overstijgen maar wel een wezenlijk verschil maken op lange termijn. Enkel met structurele maatregelen zullen de lokale besturen een bijdrage kunnen leveren om onze handelaars, onze kernen en onze economie er bovenop te helpen

De kernen in onze Vlaamse steden en gemeenten geven een doodse indruk. Dat de meeste handelaars de deuren moeten sluiten, laat zich er meteen voelen. Die handelaars vormen niet alleen het kloppend hart van de centra, maar ook van onze economie. Een heropbouw ervan moet dus van onderuit gebeuren, en daar hebben de lokale besturen een verpletterende verantwoordelijkheid. Van Kalmthout tot Zandhoven over Lier. Iedere inwoner ontvangt komende weken een cadeaubon van 10 of 25 euro. Naast een laat paasgeschenk voor de gezinnen lijkt dit een welgekomen stimulans voor het handelsapparaat. Onrechtstreeks pompen verschillende lokale besturen zo honderdduizenden euro's in de plaatselijke economie. De bon vormt meteen de ruggengraat van het economisch relancebeleid van de steden en gemeenten. Maar is de maatregel wel zo doeltreffend als ze lijkt? Via onder andere de uitbreiding van de tijdelijke werkloosheid en de tegemoetkoming voor de energiekosten namen de Vlaamse en de federale regering initiatieven om de koopkracht van de gezinnen met inkomensverlies te waarborgen. Met succes. Uit een recente bevraging van de Nationale Bank van België (NBB) blijkt dat 67 procent van de bevolking de huidige coronacrisis niet voelt. Of de lokale overheid nu ook de koopkracht van de gezinnen zonder inkomensverlies moet versterken, is alvast een discussie waard. Zeker omdat de ongelijkheid zich zal weerspiegelen in het bestedingspatroon van die bonnen. In tegenstelling tot wat men beoogt, zal het leeuwendeel niet terugvloeien naar de horeca, de fietsenmaker of de plaatselijke kledingzaak. Een grote hap zal gaan naar de ketens met weinig tot geen lokale binding of handelaars die niet verplicht waren om te sluiten. Zij die de afgelopen weken hun activiteiten moesten staken, zullen slechts een klein deeltje van de lokaal uitgedeelde koek ontvangen. Voor hen is de cadeaubon enkel een druppel op een hete plaat. Het is positief dat de lokale besturen de handschoen opnemen. Maar we kunnen niet om de vaststelling heen dat het systeem van de cadeaubonnen een steunmaatregel is die vooral de koopkracht versterkt van zij die het niet nodig hebben en de inkomsten verhoogt van de handelaars die weinig tot geen last hadden van de coronacrisis. Een fulltime ambtenaar lokale economie die de handelaars dagelijks met raad en daad bijstaat. Nieuwe investeringen in aantrekkelijke centra. Geen tijdelijk, maar een blijvend systeem van cadeaubonnen. Een lokaal platform om de handelaars te laten meesurfen op de e-commercegolf. Het zijn maar enkele voorstellen die het symbolische overstijgen maar wel een wezenlijk verschil maken op lange termijn. Enkel met structurele maatregelen zullen de lokale besturen een bijdrage kunnen leveren om onze handelaars, onze kernen en onze economie er bovenop te helpen