Minister van staat Herman De Croo kreeg zondag een boete van 250 euro omdat hij moederziel alleen maar zonder mondmasker langs het parcours van de Ronde van Vlaanderen stond. De anekdote is helaas geen bewijs van een kordaat Belgisch coronabeleid.

Na het succes van de eerste lockdown vierde het land te zelfgenoegzaam de teugels. Het virus breekt opnieuw door de dijken. De overheid reageerde opnieuw royaal laat, wat je bij een exponentieel stijgend aantal besmettingen vooral niet moet doen.

De versoepeling van de coronamaatregelen in september was onbegrijpelijk. De lakse aanpak in Brussel en Wallonië getuigde van grove nalatigheid. Maar ook in Vlaanderen hielden we de ogen onvoldoende op de bal. Cruciaal is het virus zo goed als uit te roeien. De curve moet niet naar beneden, ze moet platgeslagen worden. In het belang van de volksgezondheid én van de economie. Dat is dezelfde strijd. De economie kan maar duurzaam herstellen, als de angst voor het virus weg is.

De agressieve aanpak is beter dan van golf naar golf te sukkelen.

De meest succesvolle landen in de strijd tegen het virus, lijden ook het minst economische schade. Een hoog aantal besmettingen is slecht voor de economie. Punt. In België gaat een bijzonder hoge oversterfte gepaard met een zware economische tol. Het IMF kwam tot de conclusie dat de botte bijl van een lockdown kan lonen, als ze de besmettingscurve neerslaat.

De agressieve aanpak is beter dan van golf naar golf te sukkelen tot er een vaccin is. Uiteraard kunnen we hetzelfde resultaat bereiken tegen een lagere kostprijs: met een slim beleid, gebaseerd op wat werkt in de buurlanden. Zo moeilijk is dat niet. Ons land heeft zo'n beleid onvoldoende uitgewerkt.

De regering-De Croo reageert, maar loopt nog altijd achter de feiten aan. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

Minister van staat Herman De Croo kreeg zondag een boete van 250 euro omdat hij moederziel alleen maar zonder mondmasker langs het parcours van de Ronde van Vlaanderen stond. De anekdote is helaas geen bewijs van een kordaat Belgisch coronabeleid. Na het succes van de eerste lockdown vierde het land te zelfgenoegzaam de teugels. Het virus breekt opnieuw door de dijken. De overheid reageerde opnieuw royaal laat, wat je bij een exponentieel stijgend aantal besmettingen vooral niet moet doen. De versoepeling van de coronamaatregelen in september was onbegrijpelijk. De lakse aanpak in Brussel en Wallonië getuigde van grove nalatigheid. Maar ook in Vlaanderen hielden we de ogen onvoldoende op de bal. Cruciaal is het virus zo goed als uit te roeien. De curve moet niet naar beneden, ze moet platgeslagen worden. In het belang van de volksgezondheid én van de economie. Dat is dezelfde strijd. De economie kan maar duurzaam herstellen, als de angst voor het virus weg is. De meest succesvolle landen in de strijd tegen het virus, lijden ook het minst economische schade. Een hoog aantal besmettingen is slecht voor de economie. Punt. In België gaat een bijzonder hoge oversterfte gepaard met een zware economische tol. Het IMF kwam tot de conclusie dat de botte bijl van een lockdown kan lonen, als ze de besmettingscurve neerslaat. De agressieve aanpak is beter dan van golf naar golf te sukkelen tot er een vaccin is. Uiteraard kunnen we hetzelfde resultaat bereiken tegen een lagere kostprijs: met een slim beleid, gebaseerd op wat werkt in de buurlanden. Zo moeilijk is dat niet. Ons land heeft zo'n beleid onvoldoende uitgewerkt. De regering-De Croo reageert, maar loopt nog altijd achter de feiten aan. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.