De regering-Michel is er trots op dat ze de overheidsfinanciën saneert. Daarvoor zette ze onder meer het mes in de sociale zekerheid.
...

De regering-Michel is er trots op dat ze de overheidsfinanciën saneert. Daarvoor zette ze onder meer het mes in de sociale zekerheid. Toen het monitoringcomité een maand geleden concludeerde dat het begrotingstekort dit jaar dreigt op te lopen tot 4,5 miljard euro, werd beschuldigend gewezen naar de falende re-integratie van langdurig zieken. Of het nieuwe regeringsvoorstel om te snijden in de administratiekosten van de ziekenfondsen, daar veel verbetering in brengt, is maar de vraag. Van de 1 miljard euro die de ziekenfondsen ontvangen, wil minister Maggie De Block (Open Vld) 25 miljoen anders verdelen. Dat is een peulschil. De regering wil die 25 miljoen euro toekennen afhankelijk van de inspanningen die de ziekenfondsen leveren om langdurig zieken weer aan het werk te krijgen. Daardoor moeten vooral de socialistische ziekenfondsen inleveren, terwijl de christelijke en onafhankelijke ziekenfondsen meer geld krijgen. Op zich is het gezond de ziekenfondsen mee verantwoordelijk te maken om langdurig zieken weer naar de arbeidsmarkt te leiden. Maar het probleem is het gewicht van de succesratio in de formule. Die telt voor de helft mee. Dat is nogal streng in het licht van eerdere berichten dat slechts één op de vier langdurig zieken in een re-integratietraject opnieuw bij zijn oude werkgever aan de slag kan. Voor ruim 70 procent van de werknemers leidt het re-integratietraject tot ontslag. De maatregel geeft op die manier blijk van veel ideologische flinkheid die haar doel voorbijschiet. De verantwoordelijkheid van de werkgevers in de re-integratietrajecten blijft veeleer bescheiden. Bij onze noorderburen is dat helemaal anders. Bedrijven moeten daar tot twee jaar opdraaien voor de uitkering van een langdurig zieke. Ze hebben er alle belang bij de re-integratie erg serieus te nemen. Met positief gevolg.