Je hart verliezen tijdens een sabbatjaar in Firenze en er vervolgens een nieuw leven starten, het overkwam Pepijn Gerckens drie jaar geleden. Dat deze Belgische expat intussen zijn baan uitoefent in de bakermat van de renaissance, maakt het sprookje compleet.
...

Je hart verliezen tijdens een sabbatjaar in Firenze en er vervolgens een nieuw leven starten, het overkwam Pepijn Gerckens drie jaar geleden. Dat deze Belgische expat intussen zijn baan uitoefent in de bakermat van de renaissance, maakt het sprookje compleet."De schatkamer van de westerse cultuur is voor later, eerst gaan we hiken", lacht Pepijn tijdens zijn dagelijkse ochtendwandeling. "Ik woon op de flanken van de Poggio Imperiale, de keizerlijke heuvel, een beetje het Beverly Hills van Firenze. Als ik niet achter mijn computer zit, ben ik aan het fitnessen." Pepijn Gerckens was 43 toen hij besloot België vaarwel te zeggen en zijn hart te volgen. Wat bedoeld was als een sabbatical na een carrière als algemeen manager van TKC Digital Belgium, een Nederlands consultancybedrijf, werd de start van een nieuw avontuur. "De eerste uitdaging was Italiaans leren, daarna volgde corona. Ondanks alle strenge Italiaanse regels wilde ik toch nog een gezond leven leiden. Als ik een dag niet sport, heb ik stress. Voor ik naar Firenze kwam, behaalde ik in België een diploma van personal trainer. Toen de fitnesscentra hier hun deuren moesten sluiten, gaf ik les aan bevriende expats. Tot vandaag ben ik in mijn vrije tijd personal coach en organiseer ik bootcamps in mijn tuin." Een sportief leven betekent ook gezonde voeding. Pepijn was in België al een fan van bioproducten en een duurzame levensstijl. In Italië werd die passie alleen maar sterker. Zoet ontbijten zoals de Italianen, met een cappuccino en een brioche, zit er dus niet in. Na een flinke wandeltocht begin ik aan mijn bordje muesli, aardbeien en yoghurt, terwijl Pepijn een bord pasta met kerstomaatjes en tonijn verorbert. "Voor de beste cappuccino moet je straks eens passeren bij Ditta Artigianale. Alles met mate, is de gouden regel. Pasta of pizza is helemaal niet zo slecht, het hangt er gewoon van af wat je erbij eet." Het wordt stilaan duidelijk dat Pepijn de perfecte biotoop creëerde om goed te leven en te werken. In oktober 2021 startte hij als partner enablement coach voor het Amerikaanse softwarebedrijf Oracle. "Ik werk met een dertigtal partners in de Scandinavische landen en de Benelux. Denk aan grote bedrijven zoals Accenture en Capgemini, maar ook kleine lokale firma's. Mijn werk bestaat erin hun IT-projecten op te volgen en opleidingen te organiseren, zodat ze over de nodige certificaten beschikken om onze software te mogen installeren." Terwijl Pepijn zijn dagelijkse onlinemeetings afhandelt met zijn collega's in Caïro, Madrid, Ljubljana en Milaan, trek ik de stad in met zijn lijstje must-do's. De eerste halte is meteen raak, in het hart van Firenze. Op het Piazza della Signoria, het drukste plein van Firenze, pronkt niet alleen een replica van Michelangelo's David. Je vindt hier ook Gucci Garden, ondanks de lange rij toeristen en fashionista's het bezoeken waard. Vooral de huidige expo Archetypes is veryinstagrammable, kortom een heerlijk decadent uurtje fashion. Toch weet Pepijn ook een heel andere soort van glamour te smaken in de Fondazione Franco Zeffirelli. Dat museum vormt niet alleen een surrealistische baken van rust te midden van de drukke stad, je maakt hier ook kennis met het levenswerk van de bekende Italiaanse regisseur. Zeffirelli's avonturen met alle grote operasterren, van Maria Callas tot Placido Domingo, brengen je meteen in hogere sferen. De muesli is intussen verteerd en omdat zelfs de bekendste Italiaanse snack ook gezond en eerlijk kan zijn, bestel ik een pizza margherita op Pepijns lievelingsadres, Berbère. Hier wordt de pizza artisanaal bereid met zuurdesemdeeg en alle ingrediënten zijn afkomstig van lokale producenten. Wie een zomers tripje Firenze overweegt, houdt het best rekening met drommen toeristen en een broeiende hitte. Voor rust en groene verfrissing moet je de Arno oversteken via de Ponte Alle Grazie, de eerste brug ten zuiden van de Ponte Vecchio. Pepijn wacht me op bij Il Gelato di Filo, volgens hem het beste ijssalon van Firenze. "Vermijd vooral gelateria's met hoog opgespoten bergen ijs, hier is alles huisgemaakt en kleurstofvrij. Ik neem hier altijd yoghurtijs, omdat het niet zo gesuikerd is." Met een heerlijke sorbet van roze pompelmoes passeren we via de Porta San Miniato, een eeuwenoude toegangspoort van de stad. Nog geen honderd meter verder belanden we in Pepijns favoriete biowinkel, Angolo dell'Erta. "Door de quarantainemaatregelen begon ik te experimenteren in de keuken. Zo leerde ik deze biowinkel kennen, waar ik dagelijks met de fiets boodschappen ging doen. Het was enerzijds mijn excuus om weg te gaan van huis, anderzijds een moment om met mensen te praten. Elena en Rocco zijn echt vrienden geworden. Ik ben hier kind aan huis. Met de bio-ingrediënten die ik hier koop, probeer ik recepten uit die ik deel in de WhatsApp-groep van de winkel. En als ik geen zin heb om zelf te koken, ga ik wel eens lunchen in de stad, op het groene dakterras van C'Bio." Firenze wordt intussen steeds groener, want iets hogerop bevindt zich de Giardino delle Rose. "Ik passeer hier bijna dagelijks, de geur van die rozen in combinatie met de kunstwerken van Folon, dat is toch fantastisch." Talloze rozenstruiken verder belanden we op de Piazalle Michelangelo. "Hier moet je aanschuiven voor die ene panoramische foto van de stad, maar in de EdV Garden, de magische tuin van mijn buurvrouw Alice hoeft dat helemaal niet." Firenze en schoonheid zijn intrinsiek verweven. Ook de aandacht voor het mannelijk lichaam, met David van Michelangelo als ultieme symbool, is actueler dan ooit. "Ik heb hier echt een habitat gevonden waar je jezelf ongegeneerd kunt tonen. De Italianen leven allemaal voor die twee maanden strand. Zelfs jongens van vijftien jaar zie je al trainen in de gym. Tegelijkertijd blijft het soms oppervlakkig, maar toch houd ik zelf ook best van die mannelijke ijdelheid. Terwijl je in België commentaar zou kunnen krijgen op een perfecte outfit, is dat hier geen enkel probleem." Met een glas prosecco klinken we iets later op la bellissima Firenze, tussen de bloemen van het restaurant Podere 39. Overdag bloemenwinkel, 's avonds een topadres om te genieten van de eerlijke Toscaanse keuken. De pasta was in elk geval heerlijk al dente. "Begrijp je nu waarom ik niet meteen zal terugkeren naar België?"