Zoals ze daar in hartje Marais gezwind komt aangefietst, zou je denken: heerlijk in vakantiemodus. Maar niks is minder waar. De werkweek is volop aan de gang en sinds de coronaperiode verkiest Laura Tritschler de fiets boven het openbaar vervoer om van thuis naar kantoor te rijden. Nauwelijks een kwartiertje duurt de tocht 's ochtends, maar 's avonds wordt net iets meer inspanning van haar gevraagd. Dan gaat de weg immers bergopwaarts. "Aan het einde van mijn straat beginnen de bekende trappen die naar Montmartre leiden", zegt Laura, die eind augustus vorig jaar haar dertigste verjaardag vierde. 'Ik woon heel graag in dat deel van het achttiende arrondissement. Mijn straat voelt aan als een klein dorp, met een vishandel en een goeie patissier, met kleine restaurantjes en enkele bars. Er wonen veel jonge gezinnen en de dynamiek voelt prettig aan."
...

Zoals ze daar in hartje Marais gezwind komt aangefietst, zou je denken: heerlijk in vakantiemodus. Maar niks is minder waar. De werkweek is volop aan de gang en sinds de coronaperiode verkiest Laura Tritschler de fiets boven het openbaar vervoer om van thuis naar kantoor te rijden. Nauwelijks een kwartiertje duurt de tocht 's ochtends, maar 's avonds wordt net iets meer inspanning van haar gevraagd. Dan gaat de weg immers bergopwaarts. "Aan het einde van mijn straat beginnen de bekende trappen die naar Montmartre leiden", zegt Laura, die eind augustus vorig jaar haar dertigste verjaardag vierde. 'Ik woon heel graag in dat deel van het achttiende arrondissement. Mijn straat voelt aan als een klein dorp, met een vishandel en een goeie patissier, met kleine restaurantjes en enkele bars. Er wonen veel jonge gezinnen en de dynamiek voelt prettig aan." Twee en een half jaar geleden verhuisde Laura naar Parijs vanuit Londen. Zes jaar voordien was ze daar beland na een studie kunstgeschiedenis en een master cultural management aan de ULB in Brussel. Haar eerste stageplek vond ze bij Sotheby's Londen, de tweede plek bracht haar bij David Zwirner in Mayfair. Ze mocht blijven en klom er op van een functie aan de balie tot sales asisstant. Vandaag staat associate director op haar businesskaartje te lezen. "Toen ik afgestudeerd was, dacht ik in de eerste plaats aan een job in Londen of New York, plekken die toen voor de kunstmarkt cruciaal waren. New York is echt geweldig, maar misschien heb ik net iets meer voeling met de rijkdom die Europa op veel vlakken uitstraalt. Misschien heeft de cultuur me hier gehouden. En het feit dat je in een paar uur tijd in een andere Europese hoofdstad geraakt." Toen de vraag kwam om van Londen naar Parijs te verhuizen en daar een nieuwe vestiging voor de galerie mee uit te bouwen, twijfelde Laura geen seconde. "David Zwirner was niet gehaast om een galerie te openen in Parijs. Hij vond een fenomenale plek in de Marais, waar voordien de bekende kunsthandelaar Yvon Lambert zijn legendarische galerie had. Eerlijk, het is een unieke plek. Mijn baas Justine Durrett komt van David Zwirner New York, waar meer dan 200 mensen aan het werk zijn. Vergelijk dat met de galerie in Parijs, waar we met iets meer dan tien mensen het verschil proberen te maken. Met een klein team geven we een eigen identiteit aan David Zwirner Parijs, middenin de Marais, toch wel een andere plek dan Mayfair in Londen. Daar zaten we in het hart van een rijke business community, hier komen tientallen koppels en jonge gezinnen tijdens het weekend binnenwandelen. Een andere sfeer dus, maar zeker niet minder boeiend. Je kan Parijs nauwelijks met Londen vergelijken. Parijs is mooi en romantisch. De Seine doet dromen. Londen is misschien iets groener, dankzij de vele parken, maar de sfeer is toch anders. Ik heb me daar wel altijd erg welkom gevoeld, want in Londen is iedereen een buitenlander. Terwijl ik me als Belg in Parijs soms... tja, hoe moet ik het verwoorden... Ik dacht dat ik me wel eens als een petite Belge zou voelen. Maar uiteindelijk valt het wel mee." ( lacht)Laura houdt van de vele sociale contacten die de job met zich brengt. Als associate director komt ze uiteraard in contact met de kunstenaars die David Zwirner vertegenwoordigt, ook de vele Belgen. Er zijn ook de vele verzamelaars waar Laura zelf graag mee omgaat, inclusief zij die geregeld naar Parijs afzakken om nieuw werk van pakweg Luc Tuymans, Francis Alÿs, Michaël Borremans, Raoul De Keyser, Joan Mitchell, Alice Neel of andere grote namen die de galerie vertegenwoordigt, te bekijken. "Geregeld mag ik voor de job naar kunstbeurzen in Basel, Londen en Parijs om er nieuwe contacten te leggen en er onze galerie te vertegenwoordigen. Het wisselende aan de job boeit me enorm." Het valt haar op, zegt ze nog, dat de voorbije maanden heel veel nieuwe galerieën in Parijs de deuren openden. Een vrij nieuw fenomeen, na jaren waarin andere steden op kunstgebied het voortouw namen. "Iedereen heeft het er tegenwoordig over, dat Parijs opnieuw een enorme kunstuitstraling krijgt. Misschien heeft het wel met de brexit te maken. Voor mij persoonlijk was dat trouwens ook een shock." Laura werkt altijd op zaterdag, maar heeft normaal gezien 's zondags en 's maandags vrijaf. Dan vind je haar in Chantilly, op twintig minuutjes treinen van Parijs, waar haar vriend woont, of in de stad zelf, waar ze op zondag geniet van bijvoorbeeld de puces de St-Ouen, waar haar peter Gerald Watelet (die ooit zijn eigen couturehuis had en nu bekend is van C'est du Belge op Rtbf, nvdr) ook een plek heeft: hij deelt er de Impossible Gallery met Diane Chatelet en Jean-François Régis. "Ik ga er graag rondwandelen om inspiratie op te doen en tonton GéGé een kus te geven. Maar je vindt me er nadien ook bij La Recyclerie, waar ze zelf groente kweken en heerlijke limonade serveren. Iedereen spreekt er de taal van de natuur. En mijn vriend vindt de burgers er lekker." Op zondag gaat Laura ook graag koffie drinken met wat zoets bij in het achttiende arrondissement, bij Café Dose, een hip café waar vegan cakes en talloze juices op het menu staan. ''s Morgens drink ik sowieso nooit koffie, maar op zondag kan dat wel. ( lacht) In de week ga ik 's morgens voor heel gezond." Shoppen zegt Laura niet echt veel. Ze kan genieten van een tripje naar de COS, maakt graag tijd voor een bezoekje aan haar kapper Bobby Pins en was maar wat blij met de ring van Charlotte Chesnais waarmee haar vriend haar onlangs verraste. Veel van haar vrije tijd gaat sowieso naar hardlopen. Ze liep onlangs haar eerste halve marathon en wil zich wel eens wagen aan een volledige, dus vind je haar vaak bij Distance Running Store, waar ze om de zoveel maanden een nieuw paar loopschoenen en andere sportkledij koopt. Ook in de Conran Shop komt ze graag. Vrije dagen zijn ook het goeie moment om cultuur op te snuiven buiten de galerie. Laura heeft twee favoriete plekken in Parijs: het Musée de la vie romantique en La Bourse de Commerce. Wie beide plekken kent, weet dat ze weinig met elkaar gemeen hebben. "Een thee drinken in de tuin van dat museum is geweldig, alleen al die oase van rust", zegt Laura, "terwijl de Bourse de Commerce een ongelooflijke ervaring is. Zoveel topkunst bijeen. Dat is puur genieten." Ze voegt er ook graag Saint Chapelle aan toe: "Tot vandaag vind ik dat een toplocatie om even tot rust te komen en tegelijk de geschiedenis in te duiken. Parijs heeft zoveel verdoken plekken. Elke dag kan je iets nieuws ontdekken."