De gemiddelde temperatuur op aarde is tegenover de pre-industriële periode ongeveer één graad gestegen. Gemiddelden verbergen vaak grote schommelingen en de gevolgen daarvan worden steeds meer zichtbaar. Onze tegenvoeters in Australië weten dat. Ook daar is de sense of urgency van de overheid niet bepaald indrukwekkend. In 2014 verklaarde premier Tony Abott dat wie aandrong op strenge maatregelen een klimaatalarmist was en dat er behoefte was aan ' evidence based' beleid. Iedereen die de jongste jaren het tennistoernooi The Australian Open heeft gevolgd, of de bosbranden en droogtes in Australië op tv heeft gezien, zag de anekdotische evidentie zelf. De wetenschappelijke, evidence based, studies zijn, zeker voor Australië, al verschillende jaren ronduit alarmerend. De Australische regering stelt vooral de bevolking gerust, premier Scott Morrison steunt voluit de kolenindustrie.

Klinkt bekend in de oren. We moeten vooral het hoofd koel houden (wordt overigens steeds moeilijker). Het lichtend voorbeeld van sommige politici is ongetwijfeld Guy Mathot, die ooit zei: "Het staatsdeficit is vanzelf gekomen, het zal ook wel vanzelf weggaan." Besteed vooral voldoende energie aan het vaderlijk of moederlijk sussen van de jongeren en druk hen op het hart dat ze niemand ongerust mogen maken, want dan beginnen de mensen te berusten. Laat de eis tot dringende actie maar over aan de klimaatdrammers, de klimaathysterici, de klimaatalarmisten, of welke naam je ook mag bedenken voor mensen die de evidence based studies wél serieus nemen.

Wat doe je als ondernemer als je eigen politici het zonlicht ontkennen? Dan doe je iets. Geef eens 'Tyrrell's Wines' (uit Hunter Valley) in op Google. Je vindt zelfs een mooie Nederlandse tekst: 'Tyrrell's Wines is een schitterend gerenommeerd wijnhuis dat al meer dan 150 jaar in handen is van de familie Tyrrell. Het is de thuisbasis van Australiës meest bekroonde wijnen. Het motto van de familie is: " Nothing is great unless it is good."

Wat doe je als ondernemer als je eigen politici het zonlicht ontkennen?

Vijf jaar geleden, exact 150 jaar na de eerste oogst, zag Bruce Tyrrell zich verplicht drastische maatregelen te nemen. Hij begon zijn wijnranken te beschermen met een soort zonnebrandcrème, een kleiachtig kleur- en smaakloos goedje, dat gemakkelijk aan de bladeren blijft kleven. Dit jaar besproeide hij 70 procent van zijn 364 hectare velden, het dubbele van vorig jaar. Volgend jaar zal hij waarschijnlijk alle ranken besproeien.

Dit jaar is de Australische wijnoogst, door de droogte en de aanhoudende hitte, met 5 procent gekrompen. De wijnboeren worstelen met steeds nieuwe problemen. De druiven worden steeds vroeger rijp en het verschil tussen de snelle en de trage soorten wordt steeds kleiner, wat uiteraard de oogst bemoeilijkt. Klimaatalarmisten voorspelden al jaren geleden dat de opwarming van de aarde zou zorgen voor hogere percentages alcohol in wijn. Ondernemersrealisten worstelen nu met het probleem, of beter met die kans. Sommige wijnen winnen aan kwaliteit. Er waait geen wind of hij is wel iemand gedienstig.

Wie zich moeit met beleid en politiek, is het beste gewapend met de nodige dosis cynisme, iets dat de jonge klimaatbetogers ook nog moeten leren. Net voor Hunter Valley plant de Australische regering twee kolencentrales. Ondernemers doen hun best, sommigen zorgen voor een bladerdak boven de wijnranken, mikken op andere druiven, gebruiken zonnebrandcrème, zij doen wat een echte klimaatrealist moet doen. Je past je aan, neemt initiatief, neemt je verliezen en soms je winsten. Of je geeft op omdat je door je eigen overheid wordt gesaboteerd. Vergeet niet dat deze column begon met de gevolgen van één graad opwarming. Je hoeft geen klimaatalarmist te zijn om te beseffen dat het niet bij één graad zal stoppen. En niemand weet hoeveel zonnecrème je op wijnranken kan sproeien.

De informatie over Bruce Tyrrell is gebaseerd op een artikel door Jonathan Pearlman in The Straits Times (Singapore)