J ustin Rose is 23. Tijdens de recente Masters liet hij de passie oplaaien. Twee ronden voerde hij er het klassement aan met 67 en 71. De vrijdagavond in Augusta was hij nummer één. Maar op zaterdag sloeg hij een 81 en nam een duik in het klassement. In vrije val. Maar Britten vechten altijd tot de laatste snik. Zo ook Justin Rose, die op zondag een 71 sloeg en daarmee naar de 22ste plaats klom.
...

J ustin Rose is 23. Tijdens de recente Masters liet hij de passie oplaaien. Twee ronden voerde hij er het klassement aan met 67 en 71. De vrijdagavond in Augusta was hij nummer één. Maar op zaterdag sloeg hij een 81 en nam een duik in het klassement. In vrije val. Maar Britten vechten altijd tot de laatste snik. Zo ook Justin Rose, die op zondag een 71 sloeg en daarmee naar de 22ste plaats klom. We kennen hem ondertussen al wel: Justin Rose presteert altijd goed in majors. In 2001 werd hij dertigste in de British Open. Een jaar later werd hij 22ste in de British en 23ste in de US PGA. In 2003 was hij 39ste in de Masters en vijfde in de US Open. "Ik zou natuurlijk liever een major winnen dan een ander toernooi," zegt hij. "In majors is iedereen gemotiveerd. Dan bereiden we ons goed voor, verzorgen we ons. Helemaal anders dan voor die toernooien die we aan de lopende band spelen."Rose is nooit bang geweest voor een uitdaging. Hij was amper achttien toen hij in 1998 de British Open speelde en vierde werd als amateur. Daarna werd hij meteen prof, waardoor hij in 1999 en 2000 de Europese Tour met de Challenge Tour kon combineren. Daarna koos hij voor de Amerikaanse Tour, wat zijn uitstekende prestatie in Augusta verklaart. "Maar op zaterdag was het plots alsof ik iemand anders was. Mijn putts gingen niet meer binnen, ik kon het ritme maar niet vinden. Gelukkig hield ik het hoofd koel. Ik wist trouwens niet wat me overkwam. Eerst overtuigde ik mezelf ervan dat ik goed genoeg speelde om de Masters te winnen en toen kon ik opeens geen bal meer recht slaan. Gelukkig kon ik me die zondag herpakken."In de daaropvolgende weken trok Rose de positieve lijn door. Hij werd zevende in het MSI Heritage Tournament en daarna vijfde in de HP Classic, beide goed voor 340.000 dollar. En goed voor een ticket, volgend jaar, voor de Amerikaanse PGA, zodat hij nu met een rustig gevoel naar de toernooien kan en niet langer op een resultaat moet jagen. Dat is niet alleen goed nieuws voor Justin Rose, maar ook voor de Europese ploeg voor de Ryder Cup, waarvan Rose tot elke prijs deel wil uitmaken. Desnoods speelt hij daar de elf toernooien van de Europese Tour voor. "Ik begon golf te spelen in Europa", weet hij. "Ik zal de mensen die me een eerste kans gaven nooit vergeten. Trouwens, als je in de topvijftig van de wereld staat, kun je automatisch deelnemen aan de vier majors en de drie World Golf Championships die op het programma van de Europese Tour staan. Dat is mijn doel. Voorlopig sta ik nog niet op het lijstje van de Europese kapitein, maar ik ben van plan me te kwalificeren met de punten die in het wereldklassement worden toegekend. Dat impliceert inderdaad winst in een toernooi."John Baete John Baete