In deze Trends kunt u lezen dat de fraudegraad in België vijf tot zeven procent hoger ligt dan in onze buurlanden. Er wordt in dit land, naargelang van de bron, tien tot vijftig miljard euro aan belastingen ontdoken. Die zwartgeldstromen vreten aan de winstcijfers van onze bedrijven, bemoeilijken overnames en sectorconsolidaties. Kortetermijndenken ondergraaft zo de groei en bloei van onze economie.
...

In deze Trends kunt u lezen dat de fraudegraad in België vijf tot zeven procent hoger ligt dan in onze buurlanden. Er wordt in dit land, naargelang van de bron, tien tot vijftig miljard euro aan belastingen ontdoken. Die zwartgeldstromen vreten aan de winstcijfers van onze bedrijven, bemoeilijken overnames en sectorconsolidaties. Kortetermijndenken ondergraaft zo de groei en bloei van onze economie. Er is een verband tussen de schadelijke effecten van zwartgeldcircuits en ons imagoprobleem in het buitenland. Dat laatste staat naar goede traditie in september op de agenda van de zogenaamde 'diplodagen'. Belgische diplomaten en de handelsvertegenwoordigers van onze drie exportbevorderende en investeringslokkende agentschappen convergeren dan naar Brussel om een en ander bij te schaven. Zo is er sinds de regionalisering in 2001 van de buitenlandse handel wel enige vooruitgang geboekt: handelsmissies worden beter gecoördineerd en onze buitenlandse ambassades gaan evenwichtiger om met onze staatskundige complexiteit. Ook groeit stilaan het besef dat zwart geld op termijn de waardecreatie in onze bedrijven ondermijnt. Maar daarmee zijn die twee kwalen nog niet uitgeroeid. Omdat de oorzaak ervan dieper zit: het gebrek aan identificatie met de staat. In een weekendinterview formuleerde Bart De Wever (N-VA) het treffend: "Nationalisme, dat bestaat niet in Vlaanderen, of zelfs in België. Daar zijn wij gewoon niet aan toe". Vanuit dat perspectief hebben een 'zwakke' burgerzin bij bedrijfsleiders of het verlies van marktaandeel meer te maken met tekortkomingen en gebrek aan competitiviteit van de Belgische economie an sich. Want dat heeft dan weer te maken met wederzijdse onverschilligheid tussen Vlamingen en Franstaligen, zoals de oud-correspondent van Le Monde, José-Alain Fralon, opmerkt in zijn boek La Belgique est morte, vive la Belgique!Welk van de deelgebieden engageert zich immers nog om de Belgische staat en economie zo performant mogelijk te maken - in het belang van alle Belgen? Dus blijft, zoals The Economist onlangs schreef, "België een land waar een eindeloze reeks obscure ministers een even obscure resem openbare instellingen bevolkt, die worden bestuurd door politieke onbenullen en bijgestaan door een parasitaire klasse van consulenten, juristen en dergelijke meer. Meestal uit de eigen familiekring." In buitenlandse beslissingscentra, waarvan onze economie in toenemende mate afhankelijk is geworden, klinkt zoiets vernietigend. Voeg daaraan toe dat weinig of geen van onze 'staatslieden' goed thuis zijn in internationale netwerken om die perceptie bij te stellen. Of dat ze ook niet de moed opbrengen om, zoals José-Alain Fralon aangeeft, ondubbelzinnig te kiezen voor een onafhankelijke Vlaamse staat waarmee de Vlamingen zich zouden kunnen identificeren. Volgens Fralon is Vlaanderen minstens even levensvatbaar als Denemarken of Ierland. Al zal het zonder Brussel zijn, dat met Wallonië zijn weg zal gaan onder de naam Belgique. FocusZwart geld nekt kmo's, blz. 30 Door Erik BruylandDe oorzaken zitten dieper, in gebrek aan identificatie met de staat.