Peter Scholl-Latour, Onbegrensde oorlog. Arbeiderspers, 468 blz., 31,95 euro.
...

Peter Scholl-Latour, Onbegrensde oorlog. Arbeiderspers, 468 blz., 31,95 euro.Vreemd, er blijkt een 79-jarige Duitse journalist nodig om in de stortvloed van boeken over de Amerikaanse politiek, de impact van de islam en de diverse brandhaarden in de wereld een werkelijk beklijvend, coherent en erudiet overzicht af te leveren. Nog vreemder, die Duitser studeerde in Parijs en Libanon, noemt zich onverholen pro-Amerikaans, gruwt ronduit van het huidige Duitse en Franse politieke gestoethaspel, maar schrijft de meest overtuigende kritiek op de Amerikaanse president George Bush. Die Duitser is Peter Scholl-Latour, die de voorbije halve eeuw als oorlogscorrespondent onvermoeibaar van het ene front naar het andere trok, tussendoor uitgever was van het Duitse weekblad Stern en enkele journalistieke bestsellers schreef. In Onbegrensde oorlog brengt hij zijn ervaring als oorlogscorrespondent, zijn kunde als auteur en zijn scherpe analysevermogen samen tot een imponerend magnum opus. De commentaar op Bush, diens minister van Defensie Donald Rumsfeld en veiligheidsadviseur Condoleezza Rice is vernietigend. Hun neoconservatieve en religieuze overtuiging spelen een voorname rol, maar ze laten zich ook door niet bepaald ideologische belangen leiden. Zo is de oorlog in Irak er op de eerste plaats om de reusachtige olievoorraden te beheersen. Olie is ook de reden waarom de Amerikanen Afghanistan nog niet verlaten hebben. Ze moeten er nu voor zorgen dat er een pijpleiding komt om de olie van de Centraal-Aziatische staten door Afghanistan naar de oceaanhavens te voeren. De exploratie van die olie en die pijpleiding is een bijzonder lucratieve zaak. Dat wil nog niet zeggen dat Bush en co zich simpelweg laten verblinden door oliedollars. De politieke top en vooral de militaire top zien al veel verder. Ze beseffen dat er naast de islamitische zaak een veel grotere macht in volle ontwikkeling is: China. Het is dan ook geen toeval dat de militaire bases en bruggenhoofden die de Amerikanen in Azië uitbouwen, zich ook (en wellicht vooral) naar China richten. Ondertussen geraken de meeste West-Europese landen en de Verenigde Staten politiek steeds verder van elkaar verwijderd. Zeker nu duidelijk wordt dat de Amerikanen de Navo slechts steunen, zolang zij het er voor het zeggen hebben. Washington heeft wel schrik van een sterkere Europese Unie. Juist om die kracht te ondermijnen, pleiten ze ervoor om Turkije als lid op te nemen. Door toevoeging van die 100 miljoen mensen tellende partner zouden de VS de EU de kans willen ontnemen om ooit als "afgeronde federatie" aanspraak te maken op een zelfstandige internationale rol. Luc De Decker