Voor de ingang van onze compound staat sinds kort een hamburgertentje. 'Tentje' is veel gezegd. Het is eigenlijk een elektrische driewielerpick-up waarop twee bakplaten zijn gemonteerd. Een jonge, afgetrainde jongeman bakt er in een zwart onderhemd bij het vallen van de avond hamburgers voor zijn schare trouwe klanten. Zelf is hij een posterboy van de jonge generatie Chinezen die hun weg naar de fitnesszalen hebben gevonden. Ik herken de Chinese adonis als de eigenaar van een fitnessstudio vlakbij. Door het risico op lockdowns vielen zijn inkomsten terug, bijna niemand sloot nog een abonnement af of nam een lessenpakket. Zijn kosten bleven doo...

Voor de ingang van onze compound staat sinds kort een hamburgertentje. 'Tentje' is veel gezegd. Het is eigenlijk een elektrische driewielerpick-up waarop twee bakplaten zijn gemonteerd. Een jonge, afgetrainde jongeman bakt er in een zwart onderhemd bij het vallen van de avond hamburgers voor zijn schare trouwe klanten. Zelf is hij een posterboy van de jonge generatie Chinezen die hun weg naar de fitnesszalen hebben gevonden. Ik herken de Chinese adonis als de eigenaar van een fitnessstudio vlakbij. Door het risico op lockdowns vielen zijn inkomsten terug, bijna niemand sloot nog een abonnement af of nam een lessenpakket. Zijn kosten bleven doorlopen, dus moest hij een manier vinden om extra omzet te draaien. Dat werd de hamburgerverkoop. China is geen land voor doetjes. Het sociale vangnet biedt maar een dun dekentje bij tegenslag. Voor ondernemers is er geen pakket steunmaatregelen om op terug te vallen, voor werknemers is er een zeer beperkte werkloosheidsuitkering. In 2022 verloor de Chinese economie stoom door zowel dubieuze beleidskeuzes als het bredere macro-economische klimaat. Die impasse raakte alle lagen van de bevolking. Werknemers werden massaal afgedankt, terwijl familiebedrijven over de kop gingen. De ontevredenheid over het nulcovidbeleid vertaalde zich de jongste twee maanden steeds meer in onrust. Het sociaal contract dat de jongste drie decennia de samenwerking tussen de Communistische Partij en de Chinese bevolking bepaalde, komt voor eerst sinds lange tijd onder druk. De ongeschreven afspraak gaat zo: "Wij, de Partij, garanderen sociale stabiliteit en stevige economische groei, en dat vertaalt zich in een beter leven voor bijna iedereen. In ruil krijgen we een monopolie op de macht." Wat kunnen we komende weken verwachten? De theeblaadjes lezen van de Chinese besluitvorming is een bijna onmogelijke taak. Ik schuw westerse analisten die grootse voorspellingen maken over de werking van de binnenste cenakels van de Partij. De China-haviken beweren dat de geest uit de fles is. Wat moet volgen, is een algehele opstand tegen het bestuur en de overheersing van de CCP. Volgens mij is dat wishful thinking. De eerder beproefde standaardaanpak lijkt me waarschijnlijker. Lokale ambtenaren worden op de vingers getikt, op centraal niveau worden vermeende verantwoordelijken de laan uitgestuurd en ten slotte volgt een reeks versoepelingen van het covidbeleid om de druk van de ketel te halen en de boel te ontzenuwen. De protesten doven uit. Naast de hamburgerdriewieler zijn arbeiders druk bezig metalen platen op hun truck te laden. Afgelopen weekend testte iemand positief op covid in onze compound. De standaardaanpak is dan het compound hermetisch te ommuren met metalen platen gedurende zeven dagen. Niemand mag binnen, niemand mag buiten. De bewoners protesteerden echter heftig en het lokale buurtcomité van de Partij moest inbinden. Het compromis werd geen metalen ommuring, maar slechts een rood lintje. Na drie negatieve testen en een lockdown van tweeënhalve dag konden we de compound verlaten. De stem van het volk werd ditmaal gehoord.