"Neem ik het huisvuil voor u mee?" De jonge koerier volgt nauwgezet de klantenserviceroutine: reik de boodschappen met twee handen aan, vraag of je vuilnis mag buitenzetten en wens de klant een goede dag toe. De levering - verse groenten voor de lunch - duurde vanaf de bestelling via mijn telefoon tot de levering 28 minuten. Het door miljoenen aan durfkapitaal voortgestuwde bezorgbedrijf belooft een levering binnen 30 minuten. Het is een zoveelste manifestatie van de ultimate convenience-maatschappij die in China het jongste decennium is ontstaan.
...

"Neem ik het huisvuil voor u mee?" De jonge koerier volgt nauwgezet de klantenserviceroutine: reik de boodschappen met twee handen aan, vraag of je vuilnis mag buitenzetten en wens de klant een goede dag toe. De levering - verse groenten voor de lunch - duurde vanaf de bestelling via mijn telefoon tot de levering 28 minuten. Het door miljoenen aan durfkapitaal voortgestuwde bezorgbedrijf belooft een levering binnen 30 minuten. Het is een zoveelste manifestatie van de ultimate convenience-maatschappij die in China het jongste decennium is ontstaan. Toen Jeff Bezos werd gevraagd wat er in tien jaar tijd zou veranderen aan de wensen van de consument, antwoordde hij dat dat de verkeerde vraag was. Een betere aanpak is je af te vragen wat níét zal veranderen, en vervolgens de businessstrategie te bouwen op die wetmatigheden. "Consumenten willen altijd meer en ze willen het sneller." Zo simpel was zijn devies. De Chinese techplatforms namen dat ter harte. Ten eerste: meer keuze. In een wereld waar bijna alles wordt gemaakt in China, is dat een schot voor open doel. De financiële crisis in 2008 en de daarmee afgenomen vraag uit het Westen legde de achillespees van de Chinese exporteconomie bloot. De overheid gaf meer aandacht aan de uitbouw van de lokale markt. Fabrikanten lanceerden merken en producten die via onlineplatforms hun weg naar de Chinese klant vonden. Het tweede item - sneller leveren - wordt gedreven door een mix van hard fysiek labeur en artificiële breinen. Voor twintigers van het platteland zonder hogeronderwijsdiploma is als koerier aan de bak komen hun ticket naar de grote stad. De verdiende centen sturen ze naar huis of investeren ze in zichzelf, zoals een voorafbetaling voor een wagen of startkapitaal voor een eigen zaak. De droom is 10.000 renminbi (1.300 euro) te verdienen, viermaal het minimumloon. Wat is daarvoor nodig? De wil en de discipline om tien uur per dag rond te sjezen in China's metropolen voor 470 miljoen klanten. De baan is niet zonder gevaar. De bedrijven ontwierpen complexe deep learning-algoritmes met als doel de koeriers telkens iets sneller en efficiënter te doen werken. De gemiddelde levertijden namen de laatste jaren met 19 procent af. De bazen van de bedrijven wijzen graag op de genialiteit van hun immer efficiënter wordende artificiële intelligentie. De koeriers halen een meer lowtech reden aan voor hun tijdswinsten. Het systeem vijlde steeds meer minuten van hun deadlines af, waardoor ze gedwongen werden binnenwegen te nemen. Rode lichten negeren, tegen het verkeer in rijden en snelheidslimieten overschrijden zijn de norm. Het duurde niet lang of de bezorgbedrijven kwamen na enkele opvallende ongevallen en protesten in het vizier van de overheid. Naast monsterboetes kregen ze instructies om een basisinkomen, een verzekering, voedsel- en werkveiligheid en sociale bescherming te regelen. Ze moeten ook menselijke supervisie inzetten. Even later zie ik de koerier een dutje doen achterover gelegen op de fiets, een bekend stadsgezicht. Zijn robotbaas in de palm van zijn hand is uitgeschakeld.