Deze week leerde ik dankzij LinkedIn een Belgische lezer van mijn columns in Trends kennen in Duitsland. De ondernemer ziet Duitsland als de volgende stap in zijn ontwikkeling en we ontmoetten elkaar in München. Tijdens ons aangename gesprek motiveerde hij me om nog meer mijn ongezouten mening te formuleren. Dat ik mijn vuur graag in mijn column mag steken en de politieke correctheid daar een beetje onder mag lijden, is ten slotte onze vrije meningsuiting. Ik ga met zijn feedback aan de slag!
...

Deze week leerde ik dankzij LinkedIn een Belgische lezer van mijn columns in Trends kennen in Duitsland. De ondernemer ziet Duitsland als de volgende stap in zijn ontwikkeling en we ontmoetten elkaar in München. Tijdens ons aangename gesprek motiveerde hij me om nog meer mijn ongezouten mening te formuleren. Dat ik mijn vuur graag in mijn column mag steken en de politieke correctheid daar een beetje onder mag lijden, is ten slotte onze vrije meningsuiting. Ik ga met zijn feedback aan de slag! De bijl vergeet, maar de boom niet. Ik wil het hebben over het kortetermijndenken van machtigen in zaken en politiek, en de negatieve invloed daarvan op onze maatschappij. Managers concentreren zich op de winst van morgen ten koste van een sterke onderneming overmorgen. Politici zijn in hetzelfde bedje ziek. Zo besliste de Duitse bondskanselier Olaf Scholz (SPD) dat de drie Duitse kerncentrales dan toch langer openblijven. Wat een halfjaar geleden voor de Groenen nog onbespreekbaar was, drukte Scholz samen met de liberalen door. Maar de drie blijven slechts open tot midden 2023! Oftewel vijftien weken langer dan wettelijk voorzien. Wat gaan ze doen in die vijftien weken? De oplossing is een druppel, het probleem een oceaan. Dit is duidelijk een politieke zet om een brandje te blussen, zeker geen oplossing voor het energieprobleem op lange termijn. Ook de zakenwereld kent zulke situaties. CEO's op topniveau worden vervangen bij de vleet. Slechts weinigen stippelen een langetermijnbeleid uit voor hun onderneming. Alles is afgesteld op winstoptimalisatie en het kortetermijnbonusplan. Dat creëert een kudde rondtrekkende managers, die na de grote bonus het schip verlaten, of moeten verlaten. Ze laten een puinhoop achter, die jaren opkuiswerk vergt. Hebben de opeenvolgende crises - corona, chiptekorten, de oorlog in Oekraïne - ons dan niet geleerd dat andere waarden primeren? De groei voor de lange termijn, de bevoorradingszekerheid, stabiele financiële structuren. Onlangs kocht een Duitse, beursgenoteerde toeleverancier van de auto-industrie een volledige productielijn voor elektromotoren in China bij een pas opgerichte joint venture van een Chinese en een Duitse kmo. Die Duitse kmo had nog nooit zo'n productielijn gebouwd, laat staan dat ze er ervaring mee had. Vanwaar die beslissing? Een handvol prototypes was geleverd. Alle contractvoorwaarden van de Duitse toeleverancier waren aanvaard, alle specificaties inbegrepen. Maar vooral: de prijs was de helft lager dan bij een West-Europees bedrijvenconglomeraat. Op papier nam het topmanagement van de beursgenoteerde toeleverancier de juiste beslissing. Alles is 100 procent in orde, alle lichten staan op groen. De topmanagers haalden meteen hun jaarbonus binnen. Maar wat er gebeurt na één tot twee jaar, is hun zaak niet. Zij zijn dan al op weg naar hun volgende 'uitdaging'. Beste managers, er is altijd iemand een beetje goedkoper en een beetje slechter.