De Queen is dood. En nu valt het me pas op dat ik niet 'onze Queen' schrijf. Maar de koning of koningin wordt pas de mijne als ik de Britse nationaliteit krijg. Meer zelfs: ik zou die nationaliteit niet krijgen zonder een ceremonie bij te wonen waarin ik trouw zweer aan de koninklijke familie. Twee weken geleden, toen bleek dat Liz Truss de nieuwe premier werd, nam ik me nochtans voor werk te maken van mijn Britse nationaliteit, zodat ik in januari 2025 eindelijk kan stemmen. Laten we het erop houden dat ze niet mijn stem zou hebben gekregen. Maar op een manier was ik wel blij dat we op z'n minst weer een eerste minister hebben. Na een paar jaar van brexit, pand...

De Queen is dood. En nu valt het me pas op dat ik niet 'onze Queen' schrijf. Maar de koning of koningin wordt pas de mijne als ik de Britse nationaliteit krijg. Meer zelfs: ik zou die nationaliteit niet krijgen zonder een ceremonie bij te wonen waarin ik trouw zweer aan de koninklijke familie. Twee weken geleden, toen bleek dat Liz Truss de nieuwe premier werd, nam ik me nochtans voor werk te maken van mijn Britse nationaliteit, zodat ik in januari 2025 eindelijk kan stemmen. Laten we het erop houden dat ze niet mijn stem zou hebben gekregen. Maar op een manier was ik wel blij dat we op z'n minst weer een eerste minister hebben. Na een paar jaar van brexit, pandemie en Boris, en aan het begin van een enorme recessie werd het tijd om weer eens een functionerende overheid te hebben. Twee dagen nadat Liz Truss de koningin had ontmoet en officieel premier was geworden, kondigde ze al daadkrachtige maatregelen aan tegen die recessie. Enkele uren later kwam die daadkracht al tot stilstand, omdat het land in nationale rouw ging na het overlijden van de koningin. En zo staat alles weer stil. Zogezegd om tien dagen te reflecteren over de dood van Elizabeth II. Ze was 96 en stierf een vreedzame dood in het bijzijn van haar familie. Die familie had er baat bij kunnen hebben ver weg van de media haar nog een laatste keer voor zichzelf te hebben, na haar zeventig jaar te hebben gedeeld met de wereld. In plaats daarvan stond een mensenrij van 8 kilometer in Londen, om een laatste groet te brengen aan een kist. Dat zijn zowat 750.000 mensen die vrijwillig 10 uur in een rij staan. Stel je voor wat voor goeds had kunnen gebeuren met 7 miljoen uur vrijwilligerswerk! Of met de geschatte 8 miljoen pond die de begrafenis heeft gekost? Wanneer een vrouw van 96 van ouderdom sterft, is er tijd en geld. Maar wat met die recessie en de energieprijzen? Die zullen direct en indirect levens kosten. Het lijkt wel een akelige cliffhanger. Aan het einde van die tien dagen rouw kregen we een extra vakantiedag. Na net zes weken zomervakantie de kinderen te entertainen, hoefde dat voor mij niet zo. Mijn werk voor die week verminderde niet met een vijfde. Een grote supermarktketen draaide wel het volume van de zelfscanpieptoon lager uit respect voor Hare Majesteit, waardoor mensen moeite hadden met scannen. Minder grappig is dat de democratie en onze rechten ook on hold staan. De politie weigerde wegens de nationale rouw commentaar te geven over hun moord op een ongewapende zwarte man. Burgers konden geen petitie meer indienen bij het parlement. En mensen die zich publiekelijk uitten tegen de monarchie, werden opgepakt. Medische afspraken werden uitgesteld, waaronder chemotherapie en hartoperaties. De begrafenissen van de gewone burgers moesten wijken. En de voedselbanken, waar zovelen op rekenen, waren gesloten. Ik wil geloven dat het heengaan van hun koningin voor sommige mensen erg triest is. Van mij mogen die mensen gerust tien dagen bloemen in parken leggen, uren in een rij gaan staan of een mental health day vrij nemen. Maar een verplichte rouw van tien dagen die ons hele leven infiltreert op een soms venijnige manier? Not my king! (Voor deze woorden dreigden afgelopen week mensen opgepakt te worden)