Ik kom niet vaak in Queens, tenzij ik naar JFK of LaGuardia moet. Dat is even anders tijdens de US Open, wanneer de tennisliefhebbers in de New Yorkse borough aan hun trekken komen. Er hangt dan altijd een heerlijke sfeer aan het einde van de zomer. Tickets met hoge prijskaartjes zijn erg gewild, en het lijkt een sport om iemand te vinden die via een van de sponsors een zitje kan bemachtigen. Ik koop een betaalbare kaart voor de eerste dag van de eerste ronde en sta op maandag in de rij. Naast me scandeert een kleine groep anti-vaxxers "Stand with Novak!" om de afwezigheid van tenniskampioen Djokovic aan te k...

Ik kom niet vaak in Queens, tenzij ik naar JFK of LaGuardia moet. Dat is even anders tijdens de US Open, wanneer de tennisliefhebbers in de New Yorkse borough aan hun trekken komen. Er hangt dan altijd een heerlijke sfeer aan het einde van de zomer. Tickets met hoge prijskaartjes zijn erg gewild, en het lijkt een sport om iemand te vinden die via een van de sponsors een zitje kan bemachtigen. Ik koop een betaalbare kaart voor de eerste dag van de eerste ronde en sta op maandag in de rij. Naast me scandeert een kleine groep anti-vaxxers "Stand with Novak!" om de afwezigheid van tenniskampioen Djokovic aan te klagen. Bezoekers kijken amper op, ze zijn helemaal in de ban van Serena Williams die diezelfde avond aantreedt in haar laatste tornooi. Dit is niet zomaar een tenniskampioene die een punt zet achter haar sportcarrière. Serena is een maatschappelijk en cultureel fenomeen, die grenzen verlegt op en naast het terrein. Gestart in het getto van Los Angeles - mooi weergegeven in de film King Richard - heeft ze de sport veroverd en veranderd, denk maar aan de vergoedingen voor vrouwelijke spelers. Commentaar op haar haarstijl, outfits en lichaamsbouw beantwoordt ze op het veld. Door haar uitstraling en stem werd ze een voortrekker in de strijd tegen racisme, seksisme en laatdunkende uitingen over de lichaamsbouw. Die invloed trekt ze door naast het centercourt. In 2014 zette Serena een investeringsfonds op. Ze stopt geld in zestig start-ups, hoofdzakelijk van vrouwen en ondervertegenwoordigde groepen, waarvan er intussen zestien gewaardeerd worden op meer dan een miljard dollar. En dit jaar haalde Serena Ventures al 111 miljoen dollar op om entrepreneurs die focussen op gezondheid, welzijn en atletiek te financieren. Ik zag haar enkele jaren geleden al eens schitteren op Flushing Meadows toen ze, gedragen door het publiek, terugvocht vanuit een onmogelijke achterstand en regisseur en opperfan Spike Lee over de omheining hing om haar terug in de match te schreeuwen. Een kippenvelmoment om nooit te vergeten, maar dat verbleekt bij de emoties van deze week. Een zitje voor de avondmatch in het Arthur Ashe-stadion was niet inbegrepen in m'n dagticket maandag. Dus nestel ik me op het gras buiten het grootste tennisstadion ter wereld, volg mee op het grote scherm en hoor en voel de reacties van het publiek. Totale euforie na de overwinning. Ook buiten het tennisdorp is er maar één gespreksonderwerp, lijkt het alsof we de oorlog en de inflatie even opzij hebben gezet. Serena fever alom. Op woensdag volg ik de tweede match thuis op de buis. Tijdens de reclameonderbrekingen brengen sponsors odes aan de GOAT (Greatest of All Times). Op een avond was ik bij de gelukkigen die haar samen met haar zus Venus live aan het werk konden zien in het dubbelspel. Ze verliezen. Later werd Serena ook in het enkelspel uitgeschakeld, maar met haar impact op de ondernemerswereld zal ze allicht een ace slaan.