Terug naar school! Dat roepen de e-mails in mijn inbox en de reclame in mijn socialemediafeed. Net als in België, begint het schooljaar hier op 1 september. We zijn nu midden augustus. In België is dit de zevende week van de grote vakantie. Hier nog maar de vierde. Onze grote vakantie duurt zes weken. We zijn nog maar net in vakantiesfeer en we moeten al aan de hectiek van de terugkeer denken. Begrijp me niet verkeerd. Ik klaag niet over 'maar' zes weken moeten puzzelen met vakantiedagen, kampjes en playdates in plaats van de Belgische negen weken. Ouders hebben 20 à 25 vakantiedagen, kinderen zo'n 65....

Terug naar school! Dat roepen de e-mails in mijn inbox en de reclame in mijn socialemediafeed. Net als in België, begint het schooljaar hier op 1 september. We zijn nu midden augustus. In België is dit de zevende week van de grote vakantie. Hier nog maar de vierde. Onze grote vakantie duurt zes weken. We zijn nog maar net in vakantiesfeer en we moeten al aan de hectiek van de terugkeer denken. Begrijp me niet verkeerd. Ik klaag niet over 'maar' zes weken moeten puzzelen met vakantiedagen, kampjes en playdates in plaats van de Belgische negen weken. Ouders hebben 20 à 25 vakantiedagen, kinderen zo'n 65. Het vergt wat projectmanagement om dat verschil te overbruggen. En nu moeten we al aan de 'terug naar school'-puzzel beginnen. Dat komt in Engeland vooral neer op schooluniformen kopen. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Ze zijn lelijk, ouderwets en ongemakkelijk. Een grijze broek, rok of jurk, een witte polo of hemd en een trui in de schoolkleur met het schoollogo. In sommige lagere scholen zijn stropdassen verplicht. Waarom moeten onze kinderen eruitzien als een achterhaald concept van mini-CEO's terwijl de Mark Zuckerbergen van deze wereld hun ding doen in een jeans en sneakers? Meestal moeten de uniformen in de schoolwinkel worden gekocht. Je hebt dus geen keuze om bijvoorbeeld organische materialen of fairtrade te kopen. Vaak zijn de broeken en jurken gemaakt van polyester met een laag chemisch spul erover, wat tot huidirritatie en zelfs schimmelinfecties kan leiden. En duur dat die dingen zijn! Dat is voor veel ouders nu meer dan ooit een probleem. Samen met een vriendin zette ik een uniformbank op. We verzamelen uniformen in goede staat, wassen ze en sorteren ze in een kast op school. Zo heeft het secretariaat altijd iets om te geven aan kinderen die het nodig hebben. De laatste maanden van het schooljaar steeg het aantal ouders dat gebruikmaakte van de uniformbank gestaag. Mijn vriendin en ik besloten tijdens de vakantie een pop-upshop voor tweedehandsuniformen te openen. De hoeveelheid donaties was overweldigend! De opkomst helaas ook. We verkopen alles tegen 1 of 2 pond. Het geld gaat naar de aankoop van ondergoed en andere dringende dingen. De officiële schooltruien met het logo waren het populairst. Een alleenstaande moeder met zes kinderen barstte in tranen uit omdat ze eindelijk haar kinderen een trui met een logo kon geven. Schooluniformen zouden geen onderscheid maken, zoals merkkleding dat wel kan doen. Maar dat klopt niet helemaal. Een officiële schooltrui kost 12 pond, een schooltrui in de H&M 3 pond. Rugzakken en jassen zijn vrij te kiezen. Kinderen vinden altijd manieren om zich te onderscheiden. Het enige voordeel voor mij? Het gemak 's ochtends. Geen keuze, geen discussies. Ik ben dus niet helemaal tegen het idee van schooluniformen, maar dan graag een hedendaagse versie, gemaakt om keihard in te spelen en gemakkelijk om te wassen.