Deze week mocht ik gaan stemmen. Ik mocht, want dat is hier niet verplicht. Ik mag dat hier ook niet altijd. Met mijn settled status mag ik stemmen in de lokale verkiezingen en de burgemeestersverkiezingen. Niet in de nationale verkiezingen. Ik mag een mening hebben over lokale zaken zoals afvalophaling, cultuur en parkeerplaatsen. Maar ik tel niet mee als het gaat over wetten en het beleid inzake onderwijs en gezondheidszorg. Met 2 of 3 miljoen zijn we: belastingbetalende Europeanen met een settled status, maar zonder stem in de nationale verkiezingen. In het referendum van 2016 hadden we de uitslag kunnen beïnvloeden. 2 miljoen ...

Deze week mocht ik gaan stemmen. Ik mocht, want dat is hier niet verplicht. Ik mag dat hier ook niet altijd. Met mijn settled status mag ik stemmen in de lokale verkiezingen en de burgemeestersverkiezingen. Niet in de nationale verkiezingen. Ik mag een mening hebben over lokale zaken zoals afvalophaling, cultuur en parkeerplaatsen. Maar ik tel niet mee als het gaat over wetten en het beleid inzake onderwijs en gezondheidszorg. Met 2 of 3 miljoen zijn we: belastingbetalende Europeanen met een settled status, maar zonder stem in de nationale verkiezingen. In het referendum van 2016 hadden we de uitslag kunnen beïnvloeden. 2 miljoen stemmen waren genoeg geweest om het Verenigd Koninkrijk in de Europese Unie te houden. Onze teleurstelling in Boris Johnson kunnen we niet hardmaken met een stem tegen de Conservatieven. We kunnen in 2024 of 2025 hoogstens vanaf de zijlijn hopen dat de trend van deze lokale verkiezingen doorzet. Labour en de liberaal-democraten zouden ons wel dat stemrecht geven in de nationale verkiezingen. Europeanen stemmen niet zo vaak voor de Conservatieven. Zolang zij aan de macht zijn, is het voor ons taxatie zonder representatie. En dat wringt. Maar goed. Deze week mochten we wél stemmen. In het Verenigd Koninkrijk stemmen we op een donderdag tussen 8 en 22 uur, niet op een zondagochtend. Het stemlokaal heeft tafeltjes met een afscheiding, geen hokjes met gordijntjes. Het voelt veel gemoedelijker in vergelijking met Belgische verkiezingen. Als je privacy wilt, dan kan dat. Maar die geheimdoenerij is niet verplicht. Wij maken er een gezellige gezinsactiviteit van. We overleggen op wie we stemmen en waarom. Onze dochter mag de kruisjes zetten en naderhand bespreekt ze onze keuze uitvoerig met haar vriendjes. Zesjarigen die democratie, feminisme en politiek bespreken in het bos op weg naar huis. Ik vind dat zo mooi. Ik deed daarnet een beetje laatdunkend over die lokale verkiezingen. Want het gaat 'maar' over zaken als recreatie, bibliotheken, marktjes en straatonderhoud. In deze wereld met zo weinig zekerheid en houvast zorgen net die hechte lokale gemeenschappen voor connectie en plezier. Een minibibliotheek in de vorm van de Tardis van Doctor Who, het gemeentehuis dat veranderde van een afstandelijk lelijk plein in een ontmoetingsplaats met speelfonteinen, straattuintjes, straatfeesten, fietspaden, autovrije schoolstraten, de renovatie van ons speeltuintje, subsidies voor skateboardclubs, een speelgoedbibliotheek enzovoort. Onze lokale raad heeft veel verwezenlijkt en is dan ook met een overtuigende meerderheid herverkozen. Het is niet hetzelfde als de hoognodige hervorming van het onderwijs en de gezondheidszorg. Maar het effect van de kleinere dingen op de dagelijkse levenskwaliteit en mentale gezondheid mag niet worden onderschat. Over de grote dingen vraagt België wel nog altijd mijn stem, waar ik eigenlijk niet veel aan heb. Maar na de recente peilingen in Vlaanderen denk ik dat ik in 2024 toch netjes mijn stem op de post ga doen.