"Ooit ga ik hier wonen." Dat was de belofte die ik mezelf maakte, toen ik in 2011 in hartje Hongkong ronddwaalde. Het New York van de Aziatische Eeuw kreeg de laatste jaren echter zware klappen.
...

"Ooit ga ik hier wonen." Dat was de belofte die ik mezelf maakte, toen ik in 2011 in hartje Hongkong ronddwaalde. Het New York van de Aziatische Eeuw kreeg de laatste jaren echter zware klappen. Mijn liefde voor de stad begon bij een trip om mijn werkvisum te regelen, waardoor ik tijdelijk in Hongkong moest blijven. Ik had mij binnengepraat in een Fins softwarebedrijf in Chengdu. Ondanks het feit dat ik gruwelijk ondergekwalificeerd was, kreeg ik een job aangeboden als projectmanager. Ondanks het nettosalaris van omgerekend 1.200 euro per maand, voelde ik me de koning te rijk. Ik sliep op de slaapbank van een vriend. Zijn studio was een schoendoos waar je toen al ruim 1.500 euro per maand voor neertelde. Overdag wisselde ik musea af met mensen kijken in de oude buurten van de stad, tussendoor slurpend van dumplingsoep of melkthee. 's Avonds volgden de happy hours in de Britse pubs die waren blijven hangen in de koloniale tijd. De dag erop maakte ik een ritje van 30 minuten door de Aberdeen-tunnel die je naar de andere kant van het eiland voerde en waar je de wolkenkrabber inwisselde voor witte zandstranden. Dat was 2011, tijdens de hoogdagen van Hongkong als zakendraaischijf van Azië. Maar toen kwamen twee grote klappen. De eerste bestond uit het massale anti-overheidsprotest en de gewelddadige onrusten in 2019, die uitmondden in een nationale veiligheidswet. Die holde het aparte, democratische systeem van de voormalige stadstaat compleet uit. De tweede klap kwam er bij de aanpak van de covid-pandemie. Het coronabeleid van Hongkong volgt het 'nulbeleid' van het Chinese vasteland. Dat betekent strenge inreisregels en een peperdure hotelquarantaine van 21 dagen. De grote winnaar is Singapore, dat wedijvert met Hongkong voor de status van grootste Aziatische businesshub, en gefrustreerde expats en hun bedrijven met open armen ontvangt. Hongkong was en is een cruciaal toegangsluik, waardoor buitenlands kapitaal en goederen China binnenstromen en omgekeerd. Maar Chinese zakenvrienden en klanten reisden steeds minder graag af naar de stad. De spanningen tussen vasteland-Chinezen en Hongkongers liepen almaar hoger op. Video's waarbij vasteland-Chinezen slaag kregen van een menigte Hongkongers gingen viraal op Chinese sociale media. Het toptalent in de Hongkongse bankenwereld komt tegenwoordig van het vasteland. Vaak zijn het Chinezen die gestudeerd hebben aan de prestigieuze Amerikaanse universiteiten, ervaringen en bekwaamheden hebben geleerd bij de Amerikaanse zakenbanken om die vervolgens te verzilveren in het moderne Azië. Steeds minder zijn ze bereid te verhuizen en blijven ze achter de tradingdesk in Sjanghai zitten. Hongkong loopt leeg. 50 procent van Europese bedrijven geeft aan dit jaar vestigingen te sluiten of fors in te krimpen in Hongkong. Welk Hongkong ik zal aantreffen bij een volgend bezoek, is onduidelijk. Misschien is het een onherkenbare liefde. De plannen om in de loop van 2022 nog eens terug te gaan, heb ik al opgegeven. Maar mijn droom om ooit Hongkong mijn thuis te noemen, laat ik niet los.