Elke maand schrijf ik hier over ons leven in Londen. Meestal komen de onderwerpen vanzelf. Deze keer niet. De oorlog in Oekraïne neemt te veel plaats in in mijn hoofd. Ter afleiding kroop ik in een konijnenhol op zoek naar nieuws over de brexit. De pandemie en de oorlog zijn het ideale rookgordijn om onze aandacht af te leiden van nieuwe wetsvoorstellen en dubieuze ideeën.
...

Elke maand schrijf ik hier over ons leven in Londen. Meestal komen de onderwerpen vanzelf. Deze keer niet. De oorlog in Oekraïne neemt te veel plaats in in mijn hoofd. Ter afleiding kroop ik in een konijnenhol op zoek naar nieuws over de brexit. De pandemie en de oorlog zijn het ideale rookgordijn om onze aandacht af te leiden van nieuwe wetsvoorstellen en dubieuze ideeën. Wat zijn nu die mysterieuze vrijheden die beloofd zijn aan de Britten? Wel, die zijn momenteel zo onduidelijk dat we sinds deze maand een minister van Brexitkansen hebben. Hij moet op zoek gaan naar de voordelen van de breuk. Zijn eerste sprankeltje hoop voor een economisch voordeel: een terugkeer naar het imperiaal stelsel. In de jaren zeventig gaf Engeland toe dat het Europees metrisch stelsel met zijn kilometers, kilogrammen en liters minder complex was dan het imperiaal stelsel met zijn mijlen, onsen en gallons. De toetreding tot de Europese Unie luidde het begin van het einde van het Britse meetsysteem in. Ik woon nu bijna tien jaar in dit land en ik snap er nog altijd niks van. Een voet is twaalf duimen, een yard acht voeten, een mijl 1.760 yards. In de keuken gebruik je andere gewichtsmaten dan op je weegschaal. Auto's rijden hier nog in mijlen per uur, en sommige recepten hebben het over een kopje bloem. Maar op school wordt enkel nog het metrisch stelsel aangeleerd. Een snelle rondvraag bij Engelse leeftijdsgenoten bevestigt dat zij het oude systeem ook niet snappen. Dat zou dus kunnen veranderen. Conservatieve leiders willen hun loyale, oudere stemmers belonen voor hun brexitstem door de controle over hun meeteenheden terug te geven. Ik verzin dit niet. Je zou nog kunnen denken dat het misschien bevorderend zou zijn voor de relaties met de Verenigde Staten. Maar de Amerikaanse eenheden hebben vaak wel dezelfde naam, maar niet altijd dezelfde betekenis. Een Britse vloeibare ounce is niet hetzelfde als een Amerikaanse. Tegelijk wordt de vrijheid onderzocht om de Europese Unie niet te volgen in de verlaging van de maximale hoeveelheid pesticiden op ingevoerde producten. Dus misschien wordt de rijst binnenkort weer in ounce gewogen, met een beetje extra propiconazool. Dat zou wel bevorderlijk zijn voor de handelsovereenkomsten met de Verenigde Staten, die het niet zo nauw nemen met pesticiden. Ook zei een conservatieve volksvertegenwoordiger in het parlement dat hij blij is met het einde van het vrije verkeer van personen, maar dat het voor zijn tweede beroep als boer wel wat vervelend is dat planten de zee niet meer vrij mogen oversteken. Hij stelde die vraag hardop in het parlement, terwijl het land gezinsherenigingen voor mensen uit Oekraïne moeilijk maakt en vrachtwagens met essentiële goederen op weg naar Oekraïne vaststaan in de eeuwige rijen aan de haven. En zo belanden we toch weer bij die oorlog. Het voelt op een rare manier fout bezig te zijn met andere dingen. Maar tegelijk mogen we het niet altijd overlaten aan de Engelse mediaconglomeraten - die vaak verweven zijn met politieke partijen - om voor ons te beslissen wat tijdens een pandemie en een oorlog banaal is.