Mijn recente ziekenhuisopname bracht me heel wat stof tot schrijven. De combinatie van tijd, isolatie en een ijzersterk ziekenhuispersoneel leidde me de weg naar mijn pen. Vol verwondering keek ik toe hoe de dokters, artsen en assistenten perfect op elkaar ingespeeld waren. Een organisatorisch dansje, als het ware.
...

Mijn recente ziekenhuisopname bracht me heel wat stof tot schrijven. De combinatie van tijd, isolatie en een ijzersterk ziekenhuispersoneel leidde me de weg naar mijn pen. Vol verwondering keek ik toe hoe de dokters, artsen en assistenten perfect op elkaar ingespeeld waren. Een organisatorisch dansje, als het ware. U raadt het al: ik zocht naar de parallellen met mijn onderneming. Die persoonlijkheden maakten het verschil tussen een goede dienstverlening en een uitmuntende verzorging. Dat doel wil ook ik dagelijks nastreven. Een samenspel van reinigingspersoneel, assistenten, artsen, tot en met de specialisten en de leidinggevende dokter, die dat allemaal passievol en met charme leidt. Prachtig! Ik moet er wel aan toevoegen dat ik een privéverzekering heb. In tegenstelling tot in België zijn er in Duitsland twee soorten ziekteverzekeringen. De ene is privé en de andere een wettelijke verzekering. Officieel mogen ze niet discrimineren, maar de privéverzekering laat nu eenmaal meer kosten toe. De behandeling ziet er dus vaak een tikje beter uit. Opvallend was ook de waaier aan verschillende accenten die ik herkende. Ik ben geboren en getogen in Genk. Dankzij de steenkoolmijnen werd Genk een smeltkroes van mensen met de meest verschillende culturele achtergronden. Maar er is een belangrijk verschil met mijn referentiepunt in Genk enkele decennia geleden. In het Duitse ziekenhuis had niet enkel het lager geschoold personeel overwegend een vreemde afkomst. In het team waren vele mensen afkomstig uit de voormalige Sovjet-Unie en Oost-Europa, een specialiste in neus- en keelziekten kwam uit Chihuahua in Mexico, en haar Mexicaanse man was cardioloog. Dat idee van vrijheid maakt me gelukkig en trots. Want als men wil voldoen aan hoge kwaliteitsvereisten, moet er niet worden gekeken naar de nationaliteit. Enkel kwaliteit mag vooropstaan. Dat is perfect in lijn met wat ik nastreef in ons bedrijf: zestig van de honderd nieuwe hoogopgeleide werknemers hebben geen Duitse nationaliteit. Als werkgever heeft dat me een competitief voordeel gegeven tegenover Audi, Siemens, Bosch of Adidas. Die grote reuzen hebben alle toegang tot het lokale talent. Duitsland is het meest begeerde land voor goed opgeleid talent in Europa. Ongeveer een kwart van het migrerend talent in Europa verhuist naar Duitsland. De meeste talenten laten de landsgrenzen van Roemenië, Polen, Italië en Portugal achter zich. Vandaar de open vraag: waarom geen sociale zekerheid en belastingen op Europees niveau organiseren? Momenteel staan Europese landen onderling in concurrentie, wat het moeilijker maakt voor de ontwikkeling van de verliezers. Als de landen van elkaar willen leren, moeten we nadenken over hoe de verliezers van talent hun verlies kunnen omzetten in het 'uitlenen' van talent? En nog dit: ik ben weer gezond en geniet weer van het leven in mijn Duitse appartement.