Geboren worden met een baksteen in de maag. Die uitdrukking karakteriseert de Belg nog altijd. In ons land trotseren we urenlang files tijdens het pendelen, om onze thuis toch maar niet te moeten verplaatsen. We hebben of bouwen een sociaal netwerk rondom onze vier muren. Gaan samenwonen is een mijlpaal, een belangrijke emotionele en doorgaans grondig doordachte en duurzame stap.
...

Geboren worden met een baksteen in de maag. Die uitdrukking karakteriseert de Belg nog altijd. In ons land trotseren we urenlang files tijdens het pendelen, om onze thuis toch maar niet te moeten verplaatsen. We hebben of bouwen een sociaal netwerk rondom onze vier muren. Gaan samenwonen is een mijlpaal, een belangrijke emotionele en doorgaans grondig doordachte en duurzame stap. Aan die spreekwoordelijke baksteen in je maag heb je in New York niet veel. Een huis is er veeleer een dure schoenendoos. Je betaalt al snel 6000 dollar huur per maand voor een bescheiden appartement met twee slaapkamers in Manhattan. Daarenboven kan de eigenaar die huur in veel gevallen arbitrair optrekken. Stel dat je 5200 dollar per maand betaalt, maar een jaar later denkt de eigenaar dat hij of zij er 5900 dollar voor kan krijgen. Dan kun je ofwel dokken, ofwel vertrekken. Het is alom bekend dat New York een van de duurste plekken ter wereld is om te wonen. Elke vierkante meter wordt er maximaal benut. Een valse muur kan een woonkamer omtoveren in een extra slaapplek, een oven kan dienstdoen als opbergruimte. Soms met tragische gevolgen, zoals onlangs tijdens orkaan Ida bleek: elf mensen verdronken in hun illegale kelderkamertjes met maar één deur en geen ramen. Ze zaten letterlijk in de val, zonder uitweg tegen een muur van water. Voor je persoonlijke plek teken je meestal een contract voor twaalf maanden, waarna de kans groot is dat het opnieuw zoeken wordt naar je volgende appartementje. Het concept van een huurovereenkomst van zes of negen jaar, zoals we dat kennen in België, bestaat niet. Dagelijks zie ik dan ook verhuiswagens in mijn buurt en elders in de stad. Op elk moment is er wel een collega of vriend(in) die een nieuw onderdak zoekt of aan het inpakken is. Ik verhuisde maar vier keer in twaalf jaar, en daarmee ben ik een uitzondering. In de metro valt mijn oog op advertenties die apps aanprijzen om een room mate te vinden. Die zijn niet gericht op studenten. Naar schatting vier op de tien volwassenen 'wonen samen', om zich een stek te kunnen veroorloven. Ik ken dertigers, veertigers en vijftigers die goed hun boterham verdienen, maar toch een flat delen. Samenwonen gaat hier sneller, pragmatisme primeert. Wat maakt dan dat we ons hier - ondanks die tijdelijkheid - toch zo thuis voelen? Wat maakt van een huis een thuis? Hier is geen sprake van een baksteen, maar wel van de bruisende energie die je deelt en beleeft met gelijkgestemden en onbekenden. In New York haal ik mijn thuisgevoel niet uit de vier muren rondom mij, maar uit de symbiose die de stad uitstraalt. Het netwerk van mensen die vaak geen familie dichtbij hebben en een sociale connectie zoeken, los van gebouwen en buurten. Mijn huurcontract loopt pas af over negen maanden. Een zee van tijd dus vooraleer ik weer tussen de dozen zit. Maar hoe dan ook ben ik al jaren gewoon thuis.