De Amerikanen hadden net een zwarte president verkozen. New York leek het toonbeeld van diversiteit. Die smeltkroes was een van de redenen die me volmondig ja deden zeggen, toen AB InBev me in 2009 vroeg om te verhuizen. Mijn jonge kinderen een ander wereldbeeld meegeven, vond ik belangrijk. In het begin staarden ze met open mond naar alle kleuren en klederdrachten die een rit met de metro altijd boeiend maken. Bovendien werden ze ondergedompeld in een school met honderd nationaliteiten en zowat alle religies en culturen.
...

De Amerikanen hadden net een zwarte president verkozen. New York leek het toonbeeld van diversiteit. Die smeltkroes was een van de redenen die me volmondig ja deden zeggen, toen AB InBev me in 2009 vroeg om te verhuizen. Mijn jonge kinderen een ander wereldbeeld meegeven, vond ik belangrijk. In het begin staarden ze met open mond naar alle kleuren en klederdrachten die een rit met de metro altijd boeiend maken. Bovendien werden ze ondergedompeld in een school met honderd nationaliteiten en zowat alle religies en culturen. De realiteit bleek anders. Een collega werd als jonge zwarte vrouw geviseerd op straat. Een vriend werd klemgereden en met getrokken wapens ondervraagd, omdat hij als zwarte man in een dure auto rondreed in een witte woonwijk. Ouders vertelden dat ze hun zwarte tieners voorbereidden op een ongelijke behandeling door de politie. Het drong geleidelijk aan door. Nieuwsberichten over ingebakken rassendiscriminatie en geweld schokten, maar het waren de persoonlijke getuigenissen die bleven plakken. De documentaire 13th - genoemd naar het amendement in de Amerikaanse grondwet dat de slavernij afschafte - schetst hoe ras, gerechtigheid en massale opsluiting samenhangen, en ze zindert na. Ik hoor getuigenissen over redlining. Dat zijn met rode inkt afgelijnde buurten op een kaart, waar aan zwarten hypotheekleningen werden ontzegd. Die praktijk is al vijftig jaar onwettig, maar de gevolgen zijn nog altijd voelbaar. Het gemiddelde vermogen van een zwart gezin is minder dan een tiende van dat van een blank gezin. En het is schokkend dat de federatie van het American football (NFL) pas deze zomer beloofde bij de toekenning van schadevergoedingen geen onderscheid meer te maken tussen zwarte en witte spelers die door die impactsport hersenschade hebben opgelopen. Volgens artsen zouden zwarten inherent een lager cognitief vermogen hebben. En dus kregen ze minder compensaties. De pas gepubliceerde resultaten van de volkstelling tonen dat de groep gekleurde Amerikanen gegroeid is van 34 procent in 2010 naar 43 procent in 2020. In die groep identificeren bijna 50 miljoen van de 330 miljoen Amerikanen zich als 'zwart' (overigens een heel heterogene groep). Die bevolkingsgroepen zullen verhoudingsgewijs almaar belangrijker worden. George Floyd was een katalysator voor een generatiesoud en wijdverspreid maatschappelijk tekort. Zwarte vrienden en collega's deden me beseffen hoe geïsoleerd en comfortabel ik was in mijn white privilege-bubbel en hoezeer de politiek, de justitie, het bedrijfsleven, de gezondheidszorg, de sport en de cultuur daarvan doordrongen zijn. Niettegenstaande de opmars van witte extremisten en pogingen om verandering te dwarsbomen, merk ik voor het eerst dat de daad ook bij het woord wordt gevoegd om actief antiracistisch te zijn. Dat merk ik zowel in mijn persoonlijke omgeving als bij de bedrijven die ik adviseer.