Ook de Duitsers stond het water deze zomer aan de lippen. Vooral in de aan België grenzende Eiffelstreek, normaal vooral bekend om haar wijn, was de schade erg groot. Door de vele heuvels kwam het tot een massale opstapeling van water, wat leidde tot een zware overstroming. De zondvloed van 14 juli kostte 135 mensen het leven, een tragedie.
...

Ook de Duitsers stond het water deze zomer aan de lippen. Vooral in de aan België grenzende Eiffelstreek, normaal vooral bekend om haar wijn, was de schade erg groot. Door de vele heuvels kwam het tot een massale opstapeling van water, wat leidde tot een zware overstroming. De zondvloed van 14 juli kostte 135 mensen het leven, een tragedie. Zoals altijd bij een crisis komen daarna de pijnlijke vragen. Die smaken toch net iets zuurder dan de psychologische en materiële schade. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er ook een politieke strijd gevoerd wordt. De kritiek komt niet alleen van de slachtoffers. Zij werden dagenlang onvoldoende door de overheid geholpen en waren hoofdzakelijk aangewezen op eigen en private initiatieven. Ook de professionele hulpdiensten klagen steen en been over de miscommunicatie tussen de lokale diensten en de deelstaatregeringen van Noordrijn-Westfalen en Rijnland-Palts. De coördinatie met de federale overheden in Bonn en Berlijn ging bijna helemaal de mist in. Een voorbeeld? Een hulpmacht van meer dan 700 man en 150 voertuigen wachtte dagenlang op een parkeerplaats, vooraleer ze het geteisterde gebied in kon. "Duitsland is een feodaal land", oordeelt de rampenspecialist Wolf Dombrowsky. "Rampen bestrijden is een gewestelijke bevoegdheid. Terwijl je een catastrofe alleen centraal en gecoördineerd kunt bestrijden." Ook de openbare omroep oogstte een storm van kritiek. De inwoners van de geteisterde gebieden werden onvoldoende gewaarschuwd op radio en tv. Nog erger: de tijd tussen de effectieve waarschuwingen van de meteorologen en het begin van de evacuaties bedroeg meer dan twee uur. Dat kostte letterlijk mensenlevens. Wat met de mensen die zowat alles verloren hebben door de zondvloed? Alle belangrijke politici struikelden over elkaars voeten bij een bezoek in het rampgebied, van bondskanselier Angela Merkel (CDU) tot haar partijgenoot en kandidaat-bondskanselier Armin Laschet. Die laatste is minister-president van de getroffen deelstaat Noordrijn-Westfalen. Wat met de financiële ondersteuning van de slachtoffers? De overheid maakt 30 miljard euro vrij. Maar de oogst is voorlopig bijzonder mager. De eerste hulp voor bedrijven bedroeg amper 5000 euro. Gezinnen kregen 1500 euro, en 500 euro per bijkomend gezinslid. Maar die hulp is begrensd tot 3500 euro. Een belachelijk laag bedrag voor wie zijn hele hebben en houden kwijt is. Het blijft bang afwachten hoe snel en gecoördineerd de geldstroom voor de wederopbouw op gang komt. De eerste sceptische stemmen gewagen al van vertragingsmanoeuvres bij de overheden en de verzekeraars. En toch. Een stroom van solidariteit zette heel Duitsland in beweging. Daarom sluit ik deze intrieste column graag met een positieve noot af. Dat immense Duitse medeleven is hartverwarmend.