Bekaert, Barco, Picanol. Het lijstje van bedrijven die mensen afdanken, wordt stilaan eindeloos. De laatste maand alleen al kregen 2000 mensen van hun werknemer te horen dat hun bedrijf hen collectief ging ontslaan. Wat als een intern Amerikaans probleem begon, neemt nu afschrikwekkende proporties aan en teistert de wereldeconomie. De gewone mensen voelen de crisis meer en meer in hun portemonnee. Liters inkt vloeiden al over de crisis. Allerhande zelf- verklaarde experts werden opgevoerd. Iedereen is het eens over de oorzaken van de crisis, over de oplossingen lopen de meningen echter sterk uiteen. Terwijl dit voor sommigen een accident de parcours was, zien anderen het definitieve failliet van de ongebreidelde marktwerking.
...

Bekaert, Barco, Picanol. Het lijstje van bedrijven die mensen afdanken, wordt stilaan eindeloos. De laatste maand alleen al kregen 2000 mensen van hun werknemer te horen dat hun bedrijf hen collectief ging ontslaan. Wat als een intern Amerikaans probleem begon, neemt nu afschrikwekkende proporties aan en teistert de wereldeconomie. De gewone mensen voelen de crisis meer en meer in hun portemonnee. Liters inkt vloeiden al over de crisis. Allerhande zelf- verklaarde experts werden opgevoerd. Iedereen is het eens over de oorzaken van de crisis, over de oplossingen lopen de meningen echter sterk uiteen. Terwijl dit voor sommigen een accident de parcours was, zien anderen het definitieve failliet van de ongebreidelde marktwerking. Lidstaten van de Europese Unie trachten de economische motor op korte termijn weer te doen draaien via allerhande kortetermijnmaatregelen. Ze slaan elkaar om de oren met relanceplannen. In alle lidstaten is het rijtje schuiven, bedrijven buigen nederig het hoofd, maar vergeten niet hun bedelende hand uit te steken. Sommigen lijken de overheid na enkele jaren plots ontdekt te hebben. Bijna aandoenlijk. Degenen die vroeger het lof van het liberalisme zwaaiden, belijden nu hun liefde voor het overheidsingrijpen. Ik mag hopen dat tegen elke cent overheidsgeld die naar de banken vloeit, krachtige garanties staan. Garanties voor de spaarders en de werknemers. De Europese Unie reageerde eerder laattijdig. In november 2008 kwam ze uiteindelijk met een massaal relanceplan op de proppen. Het plan bevat een heel pakket maatregelen, gaande van groene prikkels tot een aanpassing van het globalisatiefonds. Vooral met dit laatste toont de Europese Unie zich van haar meest sociale kant. Via een systeem van uitgebreide cofinanciering tussen Europese Commissie en de lidstaten (75/25 procent), wordt getracht de sociale gevolgen van de economische crisis op te vangen. Door ondersteuning, begeleiding en herscholing van ontslagen werknemers worden de sociale gevolgen tot een minimum beperkt. De voorgestelde aanpassingen van het fonds beogen een versoepeling van de criteria. Hierdoor kunnen nog meer getroffen sectoren er een beroep op doen. Voorts wordt het budget van het fonds verdubbeld. Het fonds heeft zijn nut al bewezen. Bij Nokia in Duitsland sneuvelden 3300 jobs. Mede met de ondersteuning van middelen uit het globalisatiefonds, kon 80 procent van deze ontslagen werknemers na een jaar opnieuw aan de slag. Ik hoop dat het dossier van de Belgische textielsector eveneens positief geevalueerd wordt. Dat een Europese aanpak van de crisis de meest effectieve is, bewijst de autosector. Ik drong er deze week dan ook persoonlijk bij Europees commissaris Verheugen, bevoegd voor het Europese industriebeleid, op aan dat de Europese Commissie erover zou waken dat een maximaal behoud van jobs wordt gegarandeerd in ruil voor de grote steunpakketten. Voor wat, hoort wat. Nietwaar? Ondanks de grote noodzaak voor maatregelen als deze, mogen ze niet geïsoleerd staan en moeten er ook structurele maatregelen op lange termijn komen. Denken we maar aan de financiële sector, aan een regulerend kader voor rating- agentschappen, aan een scherp uitgebouwd Europees bankentoezicht, enzovoort. Meewerken aan dergelijke structurele maatregelen op Europees vlak, vergt echter politieke moed. Niet direct een van de karaktereigenschappen die we onze federale beleidsmakers de jongste twee jaar kunnen verwijten. Terwijl de Amerikaanse vastgoedmarkt crashte, hadden onze federale ministers het te druk met dikke vissen, borrelhapjes en ander nutteloze communautaire woordspelingen. Pas toen alle lichten op vuurrood stonden en zelfs het kleinste kind nattigheid voelde, moest er bij nacht en ontij onderhandeld worden over de toekomst van onze grote banken. Het 'akkoord' dat uit de bus kwam voor Fortis, was weinig bemoedigend, de politieke nasleep ervan ronduit surrealistisch. Goed bestuur. Het is tijd dat Van Dale de verklaring van van dat begrip eens aan een grondige herziening onderwerpt. Holle woorden. Virtuele begrotingen, miljarden overheidsgeld gepompt in bankputten, een groeiende staatsschuld, opnieuw een groot Belgisch bedrijf in buitenlandse handen. Ging het over de examenuitslag van een student, zelfs de mildste prof zou zo'n resultaat niet kunnen delibereren. Na hoeveel zittijden word je verwacht de deur van de universiteit achter je dicht te trekken? En dit terwijl de uitdagingen in de gezondheids- en de welzijnssector, om er maar enkele te noemen, vandaag zo nijpend zijn. Wees vandaag de dag maar eens gepensioneerd of chronisch ziek, wees maar eens werknemer bij Opel met drie kindjes en een huurhuis, wees maar eens... De auteur is Europees Parlementslid voor de sp.a. Mia De Vits