De euro lijdt. De geruststelling nadat de Europese landen hun solidariteit toonden, was van korte duur. Speculanten duwen de eenheidsmunt ongehinderd omlaag. Sommigen spreken al van zijn gelijkstelling met de dollar. Of het zo'n vaart zal lopen, hangt van de komende politieke beslissingen af.
...

De euro lijdt. De geruststelling nadat de Europese landen hun solidariteit toonden, was van korte duur. Speculanten duwen de eenheidsmunt ongehinderd omlaag. Sommigen spreken al van zijn gelijkstelling met de dollar. Of het zo'n vaart zal lopen, hangt van de komende politieke beslissingen af. De regeringsleiders lijden aan een tekort aan verbeelding. Zij blijven methodes hanteren die geen relevantie meer hebben. Hun raadgevers kunnen geen vernieuwende denkpatronen creëren. Ze blijven dus oplossingen voorschotelen die de toestand alleen maar verergeren. Wat we enkele weken geleden aankondigden, wordt stilaan realiteit: de Europese rentetarieven convergeren. Misschien is dat goed nieuws voor de meeste getroffen lidstaten, maar zeker niet voor de andere. En met de economische recessie voor de boeg zullen ze allemaal meer kapitaal moeten ophalen, met een opwaartse rentebeweging als gevolg. Door onbezonnen maatregelen verkeren de banken opnieuw in een akelige toestand. Dat ze elkaar voordien wantrouwden, was min of meer begrijpelijk. Ze wisten geen van allen wat de anderen achter hun muren bekokstoofden. Nu willen ze geen onderling risico dragen op hun verschillende financiële markten. De activiteit op de daggeldmarkt is al meer dan twee weken tot een minimum herleid. En de tarieven klimmen gestaag. Banken vertrouwen immers het staatspapier niet langer dat ze als onderpand op die markten aanwenden. Ze kunnen alleen nog terecht bij de Europese Centrale Bank. Nu rijst de vraag of die banken zich bereid zullen verklaren om de nieuwe uitgiften op te nemen zoals ze vroeger gewend waren. Vandaag eisen ze bijzondere waarborgen. Ze willen de zekerheid dat de staten hun verbintenissen zullen nakomen. Tot op heden willigen alle regeringsleiders hun eisen al te gemakkelijk in. De belastingen zullen stijgen en de uitgaven verminderen. Of de bevolking dergelijke offers kan dragen, wordt nooit gevraagd. Het is immers een eeuwenoud recept, dus wordt het toegepast. Dat zelfs de kans bestaat dat de hele economie erdoor uitgeput geraakt, beseft nog niemand. We zullen pas kunnen juichen als we vernemen dat de lidstaten van de Unie maatregelen treffen die de koopkracht van de gezinnen fors opvoeren - het conjunctuurherstel hangt immers van de consumptie af - en de belastingdruk eerlijker verdelen. Er is sprake van om de superbonussen te taxeren, zelfs woekerwinsten van banken en aanverwante instellingen zwaarder te beboeten. Maar er wordt niets ondernomen om parasitair gedrag een halt toe te roepen. Men denkt erover naakte baisseposities te verbieden, maar niemand vraagt zichaf of een baissepositie als dusdanig zinvol is. Wanneer zal men een universele gedragscode invoeren en afstappen van dat drogbeeld van liquiditeit dat voortdurend aangehaald wordt om elke regulerende vooruitgang te dwarsbomen? Getalm wekt de indruk dat de leiders dat spel bewust meespelen. Het kost vijf minuten politieke moed, zoals een politicus ooit zei en het zelf nooit heeft toegepast. Wat gezond verstand en een minimum aan daadkracht volstaan om de marktactiviteiten te beteugelen. (C) Door Jean-Pierre AvermaeteWat gezond verstand en een minimum aan daadkracht volstaan om de marktactiviteiten te beteugelen.