Nu de eerste kritieken binnenlopen, wordt het duidelijk dat Luc Tuymans' solotentoonstelling La Pelle wellicht een ijkpunt in zijn carrière wordt. Het is niet toevallig dat de Antwerpse kunstenaar uit de stal van Zeno X en David Zwirner ook aan een driedelige catal...

Nu de eerste kritieken binnenlopen, wordt het duidelijk dat Luc Tuymans' solotentoonstelling La Pelle wellicht een ijkpunt in zijn carrière wordt. Het is niet toevallig dat de Antwerpse kunstenaar uit de stal van Zeno X en David Zwirner ook aan een driedelige catalogue raisonné bezig is: de tijd van consolideren en canoniseren is aangebroken. De expo vindt plaats in het achttiende-eeuwse Palazzo Grassi in Venetië: een van de exporuimtes van de luxeondernemer François Pinault in Venetië, een topverzamelaar van het werk van Tuymans. Het introverte werk van Tuymans gaat onder meer over hoe we omgaan met de herinnering aan het verleden, bijvoorbeeld de Holocaust, de kolonisatie van Congo, 9/11 of de historische invloed van de Jezuïeten. Het eindresultaat zijn schilderijen als schijnbewegingen: beelden die je maar beter wantrouwt omdat ze een gewelddadige of beladen geschiedenis verhullen. De 87 werken in het Palazzo Grassi overspannen een groot deel van Tuymans' oeuvre. Boeiend is de nieuwe mozaïek die hij in de patio heeft gemaakt, op basis van een schilderij over een concentratiekamp uit 1986. Het is Tuymans ten voeten uit: hij recupereert materiaal uit magazines, boeken, fotoarchieven of tv-programma's, en maakt er nieuwe metabeelden mee.