Drie West-Vlaamse theaterhuizen sloegen de handen ineen om regisseur Piet Arfeuille in de gelegenheid te stellen een project te realiseren waar hij al dertien jaar lang op broedde: een theatervoorstelling geïnspireerd op de roman "The Lost Language of Cranes" (1986) van de Amerikaanse auteur David Leavitt.
...

Drie West-Vlaamse theaterhuizen sloegen de handen ineen om regisseur Piet Arfeuille in de gelegenheid te stellen een project te realiseren waar hij al dertien jaar lang op broedde: een theatervoorstelling geïnspireerd op de roman "The Lost Language of Cranes" (1986) van de Amerikaanse auteur David Leavitt. Van het boek bleef weinig meer bewaard dan enkele tekstfragmenten en de vraag hoe een vader en een moeder van middelbare leeftijd reageren op de 'outing' van hun homoseksuele zoon. Moeder Rose steekt de kop in het zand en weigert erover te praten; voor vader Owen breekt een moeilijke periode aan waarin hij in het reine dient te komen met zijn eigen latente homoseksualiteit.In tegenstelling tot het boek speelt het stuk - onder de titel " Verloren Taal" - zich af na de bekentenissen van vader en zoon. Met een kurkdroog "We gaan gewoon door" heeft Rose ieder verder gesprek tussen haar en haar echtgenoot onmogelijk gemaakt. De komst van zoon Filip kan daar niets aan veranderen: in het ouderlijk huis hoopt hij een onbeantwoorde liefde te kunnen vergeten, maar hij stuit op niets dan onbegrip. In die zin gaat "Verloren Taal" niet zozeer over homoseksualiteit dan wel over non-communicatie. Scenograaf Bart Clement laat daar geen twijfel over bestaan: hij ontwierp een enorme kast met veertien afzonderlijke compartimenten, die het de acteurs onmogelijk maakt oogcontact met elkaar te hebben, behalve in enkele schaarse scènes samen. Chris Lomme, François Beukelaers en Jan Van Hecke slagen er meer dan behoorlijk in deze handicap te overwinnen. Nooit worden hun personages meelijwekkend, integendeel: ze lijken zelfs plezier te vinden in de vluchtwegen die ze opzoeken. Een mooi solomoment bijvoorbeeld is de scène waarin Beukelaers als "jonge" zestiger 'Je t'aime... moi non plus' zingt.Te veel van dergelijke losse fragmenten staan een coherente voorstelling echter in de weg. De ontstaansgeschiedenis van "Verloren Taal" oogt dan ook vrij ingewikkeld. Niet alleen is er de erfenis van Leavitt, het stuk zelf werd geschreven door niet minder dan drie auteurs: Arfeuille zelf, Johan Vandenbroucke en Hans van Dam."Verloren Taal", een coproductie van Theater De Schaduw, Limelight en Theater Antigone: tot 19/3 in Limelight (Kortrijk), op 20/3 in Stadsschouwburg Sint-Niklaas, op 23/3 in De Dijk (Brugge), op 24/3 in TheaterTeater (Mechelen). Op toernee tot eind mei. Tel. (056) 22.10.01.P.A.