Net geen veertig jaar lang was Mia Doornaert redactrice bij De Standaard. Voor haar werk als voorzitter van de journalistenbond AVBB en de Internationale Journalistenfederatie IFJ kreeg ze in 2003 de titel van barones. Ze was adviseur op het kabinet van Yves Leterme toen die minister van Buitenlandse Zaken werd, maar dat duurde slechts enkele maanden, tot hij in november 2009 premier werd. Twee jaar geleden stond ze in het oog van de ...

Net geen veertig jaar lang was Mia Doornaert redactrice bij De Standaard. Voor haar werk als voorzitter van de journalistenbond AVBB en de Internationale Journalistenfederatie IFJ kreeg ze in 2003 de titel van barones. Ze was adviseur op het kabinet van Yves Leterme toen die minister van Buitenlandse Zaken werd, maar dat duurde slechts enkele maanden, tot hij in november 2009 premier werd. Twee jaar geleden stond ze in het oog van de storm toen bekend raakte dat minister-president Geert Bourgeois (N-VA) haar had voorgedragen als voorzitter van het Vlaams Fonds voor de Letteren. Aan die commotie denk je terug bij het lezen van Tegendraads, een bundeling van columns die Doornaert voor De Standaard schreef, een taak waarvan ze zich kwijt sinds ze formeel met pensioen ging. Mia Doornaert heeft een mening, en die durft weleens in te gaan tegen wat als politiek correcte opinies kan worden bestempeld. Mia Doornaert is een feministe. Mede daarom stelt ze zich kritisch op tegenover de islam, waar de rol van de vrouw anders wordt ingevuld dan alles waarvoor feministen hebben gestreden. Om die reden ook formuleert ze kanttekeningen bij de #metoo-beweging, waarvan de bekommernis terecht is, maar die niet in een soort neopuritanisme mag vervallen. Wie man en paard noemt, schopt al snel tegen zere schenen. Zeker als het over gevoelige thema's zoals immigratie en identiteit gaat. Is de politieke correctheid niet ontspoord, vraag ze zich af. Denk maar aan de heisa over Zwarte Piet. Mee evolueren met een samenleving betekent niet de tradities loslaten. Bepaalde waarden zijn tijdloos: elementaire beleefdheid, gedragsvormen, wederzijds respect. Die overstijgen elk debat tussen links en rechts, maar raken de kern van een beschaafde samenleving. Consequent zijn betekent ook voor Doornaert elke vorm van racisme verwerpen, ongeacht tegen wie het gericht is. Gedurende enkele jaren was Mia Doornaert correspondent in Parijs, een taak waarin ze Peter Vandermeersch opvolgde. Dat laat zijn sporen na in de vorm van regelmatige verwijzingen naar het intellectuele leven en de geschiedenis van Frankrijk. Die zijn vaak gestoffeerd met leuke citaten, van Charles Péguy tot Brigitte Bardot.