APPELTJE
...

APPELTJEJarenlang was Filip Bogaert de rechterhand van Pierre Wynants in het Brusselse eethuis Comme chez Soi. Hij mikte echter te hoog toen hij in Kortrijk een klasserestaurant begon. De zaak ging na een poosje op de fles, maar dankzij de hulp van een Westvlaams zakenman kon Filip doorgaan : niet als baas, maar als bediende. Menu en wijnkaart werden gereduceerd om de kosten te drukken, maar het mocht niet baten : ook de tweede poging mislukte.Na drie maanden zonder werk begon Filip Bogaert op 7 oktober weer te koken, ditmaal in het gehuurde restaurant Molenberg (het vroegere Ovenbuur). Hier staan geen zilver en kristal op tafel, maar gewone borden en glazen en roestvrijstalen couverts. In afwachting van betere tijden doet het echtpaar Bogaert alles alleen ; de spijskaart vermeldt slechts vijf voor-, hoofd- en nagerechten. Filip wordt in de gaten gehouden door zijn vorige werkgever, want die heeft nog een (zuur) appeltje met hem te schillen.Restaurant Molenberg, Kwadepoelstraat 51 in 8550 Zwevegem, tel. (056) 75.93.97. De lunch kost 1250 fr., het marktmenu 1950 fr. en het prestigemenu 2950 fr.TE KOOPKapitaalkrachtige Japanners kochten met veel tamtam het Maison de Bouche van Pierre Romeyer (er werden bedragen genoemd van 80 tot 125 miljoen). De plannen waren groots : het driesterreneethuis zou uitgebreid worden met een hotel en een brasserie. De klanten bleven echter weg, en de rijk geworden Romeyer vond dat het moment gekomen was om de koksmuts aan de haak te hangen.Sindsdien staat het roemruchte Maison de Bouche te koop voor elk aannemelijk bod : naar verluidt zou 25 miljoen al volstaan. Luigi Ciciriello van La Truffe Noire heeft er even over gedacht zich in Hoeilaert te vestigen, maar besloot na rijp beraad het toch maar niet te doen.GEMISTE KANSBij de oprichting van hun vereniging stelden Les Jeunes Restaurateurs zich voor als een broederlijke kring van jonge restaurateurs, die een frisse wind wilden laten waaien in het culinaire landschap. Een goed idee, want in vergelijking met de buurlanden is de Belgische horeca vastgeroest en erbarmelijk saai. Alom klinkt geweeklaag, maar geen enkele restaurateur doet iets om met nieuwe rendabele formules in te spelen op de hedendaagse behoeften.De jonge restaurateurs werden ingepalmd door sponsors, lieten hun naam op een lucifersdoosje (!) zetten en brengen nu een doosje chemische zoetstof voor de koffie. Zij hebben de kans gemist om uit te groeien tot de verdedigers van de goede smaak. Les Jeunes Restaurateurs zouden moeten opkomen voor ambachtelijk bereide inlandse kwaliteitsprodukten ; ze hadden kunnen laten zien en proeven dat hedendaagse gastronomie niet gepaard hoeft te gaan met stijve gekunsteldheid en astronomische prijzen.In Den Groenen HondHedendaagse tafelgenoegens in een eeuwenoude watermolen.Alain Collewet is afkomstig van Duinkerken en kwam lang geleden terecht in Brugge, waar hij aan de slag ging in restaurants als Weinebrugge en Panier d'Or. Wat de altijd goedgemutste Alain te zeggen heeft, doet hij vooral via het bord : zijn mengelmoesje van plat Vlaams en sappig "Dunkerquois" is immers niet altijd even makkelijk te volgen.Vijftien jaar geleden nam Alain het eethuis In Den Groenen Hond over, dat toen nog gevestigd was boven een frituur in het centrum van Zottegem. Drie jaar later verhuisde hij zijn potten en pannen naar het buurgehucht Elene, waar hij zich installeerde in de voormalige Molenhoeve. Het restaurant ligt op de oever van de Molenbeek en werd gebouwd rond een 250 jaar oude watermolen, waarvan het indrukwekkende rad zichtbaar is via een glazen paneel in de vloer.De eetzaal aan de straatkant werd onlangs onder handen genomen door de jonge architekt Eddy François. Het resultaat is een hedendaags rustgevend interieur met gewelfde plafonds, gestukadoorde muren met verfreliëf en verzonken lijsten met op maat geschilderde kunstwerken. Er wordt stijlvol getafeld in royale armstoelen van designer Scottsass. In het midden van deze moderne geborgenheid staat een verzilverde overwinningsbeker van de Weense architekt Hans Hollein.De bezoekers worden ontvangen door Brigitte, de echtgenote van Alain. Deze voormalige kapster schoolde zich om tot wijnkeldermeester en stelde een mooie wijnkaart samen van zowat 400 flessen. Het gaat evenwel uitsluitend om Franse wijnen en dat terwijl er zoveel goeds komt uit nieuwe wijnlanden zoals Nieuw-Zeeland, Australië en Noord- en Zuid-Amerika. Dat zal dan wel te maken hebben met haar leermeesters, die betaald worden door het promotie-orgaan van de Franse land- en tuinbouw. Als favoriete flessen kiest Brigitte : La-Tour-du-Pin-Figeac '85 (1850 fr.), Labégorce Zédé, cru bourgeois Margaux '89 (1840 fr.) en Château Les Ormes-Sorbet, cru bourgeois Médoc '89 (1140 fr.).Als voorgerecht kregen we gebraden tarbot met langoustines, bospaddestoelen en gebraden witloof met rozemarijn- en salieboter (890 fr.). Het hoofdgerecht was een gebraden patrijs (waarvan het vlees nogal "tam" smaakte) met een garnituur van smeltende ganzelever, spek en groene kool (1100 fr.). Jammer genoeg ontbrak een kommetje warm water om na het kluiven de vingers te spoelen. De genoeglijke maaltijd werd besloten door gekaramelizeerde peer met Zottegemse kletskop, ijs van peperkoek en citroensaus (290 fr.).Restaurant In Den Groenen Hond wordt druk bezocht door liefhebbers uit de verre omgeving : tot Brussel, Gent en Antwerpen toe.PIETER VAN DOVERENAlain en Brigitte Collewet Brengen een verfijnde hedendaagse keuken in een aangenaam en rustgevendinterieur.