Op de filmset
...

Op de filmsetIn "Living in Oblivion" biedt de Newyorkse onafhankelijke filmmaker Tom DiCillo een aanstekelijke en verfrissend satirische kijk op het filmmedium. De Amerikaanse onafhankelijke regisseur en scenarist Tom DiCillo brengt met zijn tweede langspeelfilm "Living in Oblivion" een kleine maar pittige produktie over de problemen op een low budget-filmset, die kafkaiaanse proporties aannemen voor regisseur Nick Reve (vertolkt door Steve Buscemi). Deze wordt gekonfronteerd met alle clichés die een filmmaker kunnen teisteren : een uitermate zenuwachtige hoofdaktrice Nicole Springer (Catherine Keener), een zelfgenoegzame hoofdakteur Chad Palomino (James Legros), opnames die voortdurend gestoord worden, een bazige regie-assistente en een temperamentvolle cameraman die zich voortdurend bemoeit met de regie... Na verschillende mislukte takes, veroorzaakt door straatlawaai en een mikrofoon die in beeld komt zweven, verkrijgt de getormenteerde regisseur toch de perfekte opname. Maar ook dit "happy-end" draait uit op een heuse nachtmerrie als er geen film meer in de camera blijkt te zitten. Tom DiCillo vertelt in "Living in Oblivion" heel geamuseerd over wat een regisseur lijden kan. Hij serveert de kijker met een vrolijke knipoog cliché op cliché zonder er ooit zelf in te vervallen. De verhaalstruktuur van de film-in-de-film is een beproefde metode om het filmmedium in al zijn facetten aan zowel de leek als de professioneel te ontluisteren. Films over het maken van een film hebben trouwens al een aantal klassiekers opgeleverd, waarvan het biezonder onderhoudende "La Nuit Américaine" van François Truffaut, het onsterfelijke "Otto e Mezzo" van Fellini en de estetische bekommernissen van Wenders' alter ego Fritz Munro in "Der Stand der Dinge" de meest bekende zijn. Aan deze lijst mag zeker het charmante "Living in Oblivion" worden toegevoegd. DiCillo brengt een film in korrelig zwart-wit, dat konstant afgewisseld wordt met briljante kleuren. Hij vertelt zijn verhaal vanuit de verschillende gezichtspunten van de bij de produktie betrokken akteurs en technici, waarin droom en realiteit voortdurend met elkaar verweven zijn. Het resultaat is enorm plezant, ontluisterend en demystificerend, zonder daarom aan de sensatie van het filmmaken te raken. "Living in Oblivion" is wars van elke vorm van gekunsteldheid en biedt de spontane dynamiek van een onafhankelijke produktie. Je hoeft geen cinefiel of insider te zijn om van dit kleinood te genieten. Deze typisch Amerikaanse "independent"-film heeft immers meer potentieel dan menige gestroomlijnde Hollywood-produktie.PIET GOETHALSLiving in Oblivion Aanstekelijke kijk op het medium film.APOLLO 13Na de ramp met Apollo 1, waar de drie astronauten in een brand omkwamen, was de Apollo 13-vlucht de enige in een reeks van zeventien waar de bemanningsleden door de ontploffing van een zuurstoftank in levensgevaar verkeerden. In 1970 werd het Apollo 13-projekt door de media reeds als een routine afgedaan. Net op het ogenblik dat de belangstelling volledig bekoeld was, kwam de ramp met Apollo 13 bijna als geroepen. Temeer daar de Amerikaanse regering de ruimtereizen zag als een afleiding voor de Vietnamoorlog. Regisseur Ron Howard is de man die verantwoordelijk was voor het Amerikaanse sentiment in films zoals "Cocoon", "Backdraft" en "Far and Away". Zijn opdringerig gemoralizeer schiet hij steevast in fantazieloze plaatjes. Gelukkig blijft de opgestoken vinger in Apollo 13 zo goed als achterwege. Howard bezingt het triomfantelijk heroïsme van de drie astronauten en het kontrolecentrum in Houston, dat door de gezwollen muziek van James Horner nog eens extra wordt beklemtoond. "Apollo 13" lijkt soms meer op een technisch handboek Eerste Hulp Bij Ongevallen dan op een klaustrofobische thriller. Het moet Ron Howard nagegeven worden dat hij puik, maar zielloos, vakwerk aflevert. Eenmaal de Saturnus V-raket de ruimte inschiet weliswaar voorafgegaan door vijftig minuten hypersaaie beeldjes en de zuurstoftank van de module ontploft, kent "Apollo 13" best aardige en spannende momenten.Apollo 13 Puik, maar zielloos, vakwerk.TIPSFORGET PARIS. "Forget Paris" gaat over de onvermijdelijke verschillen tussen man en vrouw en de problemen die opduiken als de verliefdheid taant en de huwelijkssleur een aanvang neemt. Deze door Billy Crystal geschreven en geregisseerde film begint heel sterk, gaat dan een beetje zeilen op Eiffeltoren-romantiek, en eindigt uiteindelijk in mineur met een verzoening op de tonen van het Amerikaanse volkslied. Desalniettemin is "Forget Paris" een bij momenten erg geïnspireerde en grappige relatiekomedie. Met naast Crystal nog uitstekende vertolkingen van Debra Winger en Joe Mantegna.LA FLOR DE MI SECRETO. Ontgoochelende Almodovar-film, waarin de verveling en de oppervlakkigheid van het melodrama en de soap nooit overstegen worden.