Potpourri
...

PotpourriVandaag verwennen we het gehoor. Tenzij het zich enkel laat bekoren door één stijl. Het kwintet boeken dat voor ons ligt, nodigt echter dwingend uit tot een gewaagde potpourri.Nog tot 1975 duurde het voor rock- en popmuziek au sérieux genomen werd. Daarvoor was de vermetele moed van een politicoloog nodig. In Mystery Train (Nijgh & Van Ditmar, 368 blz., 990 fr.) wilde Greil Marcus de recente Amerikaanse kultuurgeschiedenis in kaart brengen aan de hand van de rockmuziek. Daarvoor sloofde hij zich zozeer uit, dat ettelijke passages 20 jaar later ronduit belachelijk hoogdravend nagalmen. De peetvaders van de rock moesten kost wat kost gekoppeld worden aan de Amerikaanse biblioteek. Dat pas nu een Nederlandstalige versie verschijnt, klinkt al even ridikuul. Het boek groeide nochtans razendsnel uit tot een klassieker. Voor de gelegenheid vulde de auteur zijn werk aan, maar van een echte aktualizering is geen sprake. Dankzij de nuchtere portrettering van Elvis en een paar voorvaders van de rock, verdient het werk nog altijd een plaatsje.We draaien nog een vinylplaat : in 1959 richtte Berry Gordy het label Motown op. Marvin Gaye en The Supremes voerde hij naar de top. Zijn autobiografie (Luiting-Sijthoff, 431 blz., 800 fr.) is echter een miskleun. Hij licht niet eens een tip van de sluier, zodat hij de geruchtenmolen over uitbuiting alleen maar aanzwengelt.We verlaten de pioniersjaren van de pop, maar belanden lang niet in rustiger vaarwater. Maureen Duffy schreef een omlijste biografie van stijlmenger Henry Purcell (De Prom, 248 blz., 990 fr.. Met het treffend geschetste historisch kader verleidt het boek lang niet alleen melomanen. Purcell, die amper 36 werd, was niet alleen ongelooflijk produktief, hij doorspartelde ook de woeligste periode (1659-1695) in Londen.Enkel voor de ware muziekliefhebber is er Mahler in Amsterdam (Thoth, 135 blz., 1190 fr.). In 1903 zakte Gustav Mahler (1860-1911) voor het eerst af naar de grachtengordel. Hij ontmoette er dirigent Willem Mengelberg. Uit die vriendschap ontsproot een Mahler-traditie in Amsterdam, die verder toegelicht wordt. Er hoort een cd bij met fragmenten van zeldzame historische Mahler-opnamen.Die vriendschapsband prijkt ook in de nieuwe versie van het Spectrum muzieklexicon (Spectrum, 632 blz., 1995 fr.). Misschien willen verstokte melomanen een ster wegplukken : deze encyclopedie richt zich tot een algemeen publiek. Maar de toegankelijkheid en de uitgebreide trefwoordenlijst (begrippen, beknopte biografieën, instrumenten) verantwoorden de waardering.LUC DE DECKERWEERGALOOSMet De laatste zucht van de Moor bewijst Salman Rushdie dat hij behalve een tragisch symbool als slachtoffer van religieus fundamentalisme, ook één van de beste hedendaagse auteurs is. In een weergaloos weelderige vertelling, doorspekt met magisch-realistische tierelantijnen, ontvouwt een Indiër het relaas van de ondergang van zijn (zaken)familie. De metaforen liggen voor het rapen. Alleen het al te symbolistische slothoofdstuk stelt teleur.Salman Rushdie, De laatste zucht van de Moor. Contact, 448 blz., 995 fr.IKONENWe mogen nogmaals zonder gêne de loftrompet blazen, nu over Iconen, de meesterlijk uitgegeven vertaling van een Zwitsers hoogstandje. Het boek volgt de ikonenschilderkunst van bij haar ontstaan in de zesde eeuw. De syntese van het antieke schoonheidsideaal en de kristelijke spiritualiteit levert een even fascinerende als geheimzinnige kunstvorm op. De auteurs registreren en analyzeren. Dankzij de kleurillustraties baadt ook het boek in een aureool van serene mystiek.Konrad Onasch & Annemarie Schnieper, Iconen. Lannoo/Kok, 300 blz., 2450 fr.ONTVOERDIn december 1986 werden drie kinderen ontvoerd door hun vader. Het drama wordt aangescherpt door de omstandigheden. De moeder is Belgische, de vader een Israëliet, die zijn kinderen binnensmokkelt bij een joodse sekte. In Ontvoerd vertelt de moeder, Patsy Heymans, de voorgeschiedenis en de onthutsende (dure) zoektocht. Na zes jaar bracht ze haar kinderen opnieuw naar België.Patsy Heymans (ea), Ontvoerd. Meulenhoff/Kritak, 400 blz., 795 fr.HERE, THERE AND EVERYWHERE, The Beatles for Guitar - Göran Söllscher (DG/Polygram). Dat de muziek van de Beatles intussen "klassiek" kan worden genoemd, hoeft eigenlijk geen betoog meer. Een belangrijke bijdrage tot de erkenning hiervan levert de Zweedse gitarist Göran Söllscher : een selektie van 17 "evergreens" in geïnspireerde arrangementen. Het laatste nummer op de plaat, Across The Universe, overtuigt meteen van de muzikale rijkdom. Van het allerbeste dat we op 11-snarige gitaar al gehoord hebben. SO MANY STARS, Kathleen Battle begeleid door o.a. Grover Washington Jr. (sax), Christian McBride (bas) en Cyrus Chestnut (piano) (Sony Classical). Na Kiri Te Kanawa heeft nu ook sopraan Kathleen Battle zich aan een "sideline" gewaagd. Een onvervalste jazz-plaat, als u het mij vraagt, deze rits wiegeliedjes (!), waarmee de zangeres naar eigen zeggen "de grenzen van het strikt klassieke" doorbreekt. Puik begeleidingswerk door topmusici. Leuke attentie : het meegeleverde boekje met teksten.SOUTH OF THE BORDER, Charly Parker (Verve/Polygram). Voor verstokte Parker-fans die de oren willen dichtknijpen voor het latin-geschetter en de technische onvolmaaktheden. De solo's van "Yardbird" houden dit produkt natuurlijk overeind.M.D.