S teve Stevaert probeerde vorige week donderdag in De Standaard de krijtlijnen uit te zetten voor het debat over de sociale zekerheid. Eigenlijk had hij al een paar dagen eerder de start gegeven. Toen verklaarde de SP.A-voorzitter dat migratie een veel groter probleem zal worden dan de vergrijzing. De toevloed van miljoenen Oost-Europeanen zal onze welvaartsstaat in het gedrang brengen.
...

S teve Stevaert probeerde vorige week donderdag in De Standaard de krijtlijnen uit te zetten voor het debat over de sociale zekerheid. Eigenlijk had hij al een paar dagen eerder de start gegeven. Toen verklaarde de SP.A-voorzitter dat migratie een veel groter probleem zal worden dan de vergrijzing. De toevloed van miljoenen Oost-Europeanen zal onze welvaartsstaat in het gedrang brengen. Een weinig beslagen analyse gaf Stevaert daarmee ten beste. Uit wetenschappelijke rapporten blijkt immers dat de Oost-Europeanen niet met grote drommen aan de grens staan te trappelen om onze arbeidsmarkt te overstromen. Kent Stevaert die rapporten niet? Natuurlijk wel, maar met zijn migratieanalyse wil hij vooral het probleem van de vergrijzing minimaliseren. In zijn ideeën over de eindeloopbaan toont Stevaert zich erg strijdvaardig. "Met de socialisten in de regering gaat de pensioenleeftijd niet omhoog." Klinkt goed, maar bijna iedereen heeft die piste verlaten. Vervolgens zegt hij: "Laten we ermee ophouden de indruk te wekken dat we het brugpensioen gaan afschaffen. Dat gaan we absoluut niet doen. Wie nu met brugpensioen is, hoeft niets te vrezen." Klinkt alweer strijdvaardig. Maar opnieuw is er niemand die de huidige bruggepensioneerden hun statuut wil afpakken. Is er dan geen lichtpunt? Zeker. Stevaert zegt ook dat voor nieuwe bruggepensioneerden er nieuwe regels moeten worden geschreven. Maar dan beperkt hij dat tot "opnieuw gaan werken aantrekkelijker maken". Stevaert weet toch dat er al zo'n maatregelen bestaan en dat ze nauwelijks resultaat opleveren. Werklozen ouder dan vijftig jaar kunnen sinds juli 2002 een werkhervattingstoeslag van 162 euro per maand krijgen. Eind juni 2004 keerde de RVA aan 768 ouderen zo'n premie uit. En dat op een totaal van 310.000 oudere werklozen en bruggepensioneerden. Het meest hoopgevende in Stevaerts analyse is zijn idee dat de duur van de loopbaan belangrijker is dan de pensioenleeftijd. De zelfstandigenorganisatie Unizo reageerde al positief. In één beweging maakt Stevaert ook duidelijk dat een langere werkweek in zijn ogen geen genade kent. Hij kreeg daarin de steun van Laurette Onkelinx ( PS) die in Le Soir een erg krakkemikkige redenering bovenhaalt: "Men zal altijd een plaats vinden in de wereld waar men goedkoper werkt dan hier. Onze competitiviteit moet hoofdzakelijk worden bekeken in verhouding tot onze drie buurlanden." Iemand moet eens het Verslag over het Concurrentievermogen opsturen naar Onkelinx zodat ze weet dat België tegenover de buurlanden een achterstand heeft van ruim 8 %. En het wordt nog doller. Volgens Guy Peeters, topman van de Socialistische Mutualiteiten, toont het hoge geneesmiddelengebruik van 55-plussers aan dat langer werken uitgesloten is en dat het brugpensioen niet kan worden afgeschaft. Waar is die conclusie van Peeters toch op gebaseerd? Misschien is het wel net het níét hebben van werk dat leidt tot een hoger geneesmiddelenverbruik. Onderzoek dringt zich hier zeker op. Het lijkt wel alsof alles is toegelaten om de verdediging van de sociale zekerheid op zich te nemen. En die verdediging wordt een heikele zaak, want het tekort in de sociale zekerheid zou dit jaar oplopen tot 1 miljard euro. Het zou goed zijn dat er een politicus opstaat die een heldere, intellectuele analyse maakt en voorstellen doet die echt een oplossing bieden. Voorlopig is dat niet Steve Stevaert. Guido Muelenaer