Het probleem van informatieoverbelasting neemt ongemakkelijke vormen aan. Te veel keuzemogelijkheden, te veel alternatieven, te veel halve waarheden en veel te veel informatie die zeer emotioneel is.
...

Het probleem van informatieoverbelasting neemt ongemakkelijke vormen aan. Te veel keuzemogelijkheden, te veel alternatieven, te veel halve waarheden en veel te veel informatie die zeer emotioneel is. Volgens moeilijk te controleren berekeningen zou er meer informatie staan in een nummer van Trends dan iemand in zijn hele leven in de middeleeuwen te verwerken kreeg. Bijna niemand kan het signaal nog van de ruis onderscheiden. Twitter is een leuke oefening in het leren formuleren van een korte, beklijvende boodschap, maar inhoudelijk is het 95 procent ruis, en dan ben ik nog optimistisch. Enkele recente publicaties wijzen in de richting van een ronduit verontrustend fenomeen: hoe meer data bedrijven verzamelen, hoe moeizamer de besluitvorming. Belangrijke beslissingen duren steeds langer. Zelfs de wiskundige modellen die aan 'forecasting' doen, verbeteren nauwelijks. Net als het verkeer slibt onze informatieverwerking dicht, niet door een gebrek aan terabytes, maar door een gebrek aan perspectief op die informatie. Het blijven data, het wordt geen informatie. Onze hersenen lijken stilaan dicht te klappen in die eindeloze stroom desinformatie. Het is geweten dat bij een orgasme (best leuk), maar ook bij zware stress ons brein letterlijk dichtklapt om zich op genieten of weglopen te concentreren, belangrijker dingen dan perspectief zoeken, interpreteren door afstand te nemen of diep begrip door historische vergelijking. Ook in management, strategie en organisatie is de zondvloed van succesformules haast niet meer te vatten, met een zware vertekening in het voordeel van ondernemerschap, innovatie en creativiteit. Stilaan merk je dat de managementgoeroes beseffen dat het zo niet voort kan. De nieuwste pleidooien gaan in de richting van simpele regels. Met andere woorden: Steve Jobs, kom zo snel mogelijk terug. Het hoogtepunt van een niet slecht onderbouwd pleidooi voor simpele regels kon je lezen in Harvard Business Review van april. Twee consulenten van Deloitte waren al die verhalen van successupporters beu en hebben zich gebogen over het rendement van 25.000 bedrijven over een periode van 44 jaar. Datamining van de meest zuivere soort, en dus supergevaarlijk. Het pleit erg in het voordeel van de auteurs dat ze toegeven dat ze eigenlijk nauwelijks iets vonden. Wat ze dan vonden, kan enkel onze aandacht trekken. Enkele elementen leken vaker terug te komen bij succesvolle bedrijven dan bij gewone bedrijven. De auteurs formuleerden drie eenvoudige, simpele regels voor succes. Regel 1: beter is belangrijker dan goedkoper. Ja er zijn de bekende 'kostenleiders' als Ryanair of Lidl, maar gemiddeld genomen is dat een weinig comfortabele situatie. Probeer dus vooral anders te zijn, vlotter te leveren, een mooier design te hebben, sneller in te spelen op de wensen van de klant. Want concurreren op kosten is natuurlijk concurreren op iets dat een natuurlijke limiet heeft. En als prijs het enige element is dat je onderscheidt van de concurrentie, speel je op heel glad ijs. Regel nummer 2: focus op opbrengsten, niet op kosten. Op lange termijn is koste wat het kost de kosten beheersen niet aan te raden. Want dat leidt de aandacht af van wat echt belangrijk is: meerwaarde creëren, je succesvol anders zijn omzetten tot succes in de markt. De derde regel is de leukste van de drie: er zijn geen andere regels. Deze regels zijn simpele regels. Mij lijken ze niet eens simplistisch. In de handen van competent management kan je knap sturen op die twee regels alleen. Je kunt dit soort principes oeverloos belachelijk maken, maar in de vloedgolven van managementadvies kan je minstens stellen dat ze helder zijn. Bovendien kunnen ze een basis vormen van actie. En dat beginnen we stilaan ook beter te begrijpen. Eenvoudige regels zijn geen checklists, geen bureaucratische vermaningen. Integendeel ze laten aan iedereen toe te beslissen in functie van lokale omstandigheden. Dit is waarschijnlijk wel de grootste paradox: hoe complexer de omgeving wordt, hoe meer behoefte er groeit aan enkele simpele, heldere regels. De auteur is partner-hoogleraar aan de Vlerick Business School. MARC BUELENSEenvoudige regels zijn geen checklists, geen bureaucratische vermaningen. Integendeel, ze laten aan iedereen toe te beslissen in functie van lokale omstandigheden.