Het Generatiepact is nog geen vier jaar, maar nu al is duidelijk dat het een maat voor niets was. Het Generatiepact moest meer oudere werknemers aan de slag houden en vervroegde uittreding ontmoedigen, maar in de praktijk blijkt daar weinig van in huis te zijn gekomen. Tussen 2005 en 2008 is het aantal bruggepensioneerden gestegen van nog geen 110.000 naar meer dan 115.000. Akkoord, momenteel is zowat een derde van de 55-plussers aan de slag, terwijl dat aan het begin van het decennium nog maar een kwart was. Maar met die recente cijfers behoort België nog altijd tot de staart van het Europese peloton.
...

Het Generatiepact is nog geen vier jaar, maar nu al is duidelijk dat het een maat voor niets was. Het Generatiepact moest meer oudere werknemers aan de slag houden en vervroegde uittreding ontmoedigen, maar in de praktijk blijkt daar weinig van in huis te zijn gekomen. Tussen 2005 en 2008 is het aantal bruggepensioneerden gestegen van nog geen 110.000 naar meer dan 115.000. Akkoord, momenteel is zowat een derde van de 55-plussers aan de slag, terwijl dat aan het begin van het decennium nog maar een kwart was. Maar met die recente cijfers behoort België nog altijd tot de staart van het Europese peloton. Uit cijfers van de federale overheidsdienst Werk blijkt ook dat vóór het Generatiepact 80 procent van de mannelijke 58-jarigen in aanmerking kwam voor brugpensioen. Het Pact moest dat percentage doen dalen tot 60 procent. De strengere regeling werd door de sociale partners via allerlei omwegen afgezwakt zodat nog altijd 70 procent van de mannelijke 58-jarigen in aanmerking komt voor het brugpensioen. Aangezien het Generatiepact een mislukking is, kunnen we maar één conclusie trekken: de stelsels van vervroegde uittreding moeten volledig worden geprivatiseerd. Nu draait de gemeenschap nog altijd in belangrijke mate op voor de brugpensioenen. Het kan nooit kwaad eraan te herinneren dat het brugpensioen eigenlijk een vorm is van werkloosheidsuitkering met een extra toelage van de werkgever. Een falend hr-beleid waarbij bedrijven er niet meer in slagen 50-plussers aan de slag te houden, wordt zo beloond door een beroep te doen op het geld van de sociale zekerheid. Het stelsel is ook contraproductief voor de werkgelegenheid vermits het de belastingdruk op arbeid verhoogt. Het remt daarnaast investeringen door werkgevers in arbeidsomstandigheden - een hr-beleid waar 50-plussers naar een minder zware job binnen het bedrijf kunnen overstappen - en opleiding af. Bedrijven en werknemers hebben in een stelsel van geprivatiseerde uittreding nog altijd het recht om de arbeidsmarkt vroeger te verlaten, maar dan moeten ze daar wel volledig zelf voor opdraaien. Voor werknemers moet er een bonus-malussysteem komen waarbij wie vroeger stopt met werken een lagere pensioenuitkering krijgt. Wat de bedrijven betreft, moet het gebruik van stelsels van vervroegde uittreding versneld uitdoven. Luc Coene, vicegouverneur van de Nationale Bank, stelde dit voorjaar in Trends dat er nood is aan een Generatiepact maal honderd. Anders geformuleerd: er is nood aan een Generatiepact dat met een duidelijke tijdshorizon - maximum tien jaar - een definitief einde maakt aan het stelsel van het brugpensioen. Op kortere termijn moeten de sociale partners dan weer het woud van stelsels van loopbaanonderbreking (tijdskrediet, enzovoort) rooien. Aanvankelijk bedoeld om werk en privé beter op elkaar af te stemmen, zijn deze vakantiestelsels meer en meer een uitloper naar het pensioen. Voor de invoering van het tijdskrediet waren 36 procent van loopbaanonderbrekers 50-plussers. Nu is dat al ongeveer de helft. Deze trend moet zo snel mogelijk worden omgebogen. Door Alain MoutonHet brugpensioen is een vorm van werkloosheidsuitkering met een extra toelage van de werkgever.