Patricia Ceysens, E-mama - E-werken, kids koesteren. Houtekiet, 181 blz., 15 euro.
...

Patricia Ceysens, E-mama - E-werken, kids koesteren. Houtekiet, 181 blz., 15 euro. Onthaasten betekent niet minder werken, maar anders werken. Er is meer flexibiliteit nodig, wat creativiteit vergt van werknemer en werkgever, terwijl de overheid zorgt voor de gepaste maatregelen. Zo luidt althans de opvatting die Vlaams minister van Economie, Buitenlands Beleid en E-government Patricia Ceysens ( VLD) naar voren schuift in haar boek E-mama - E-werken, kids koesteren. Met haar anders-gaan-werkenmodel richt de 38-jarige Leuvense politica zich tot de werkende moeders, die kinderen en carrière willen combineren (zonder een schuldgevoel te krijgen). Daarmee raakt Ceysens een chronisch pijnpunt aan: de dubbele taak in gezin en werk. Feministen (en niet alleen zij) hebben daar echter al sinds mensenheugenis een oplossing voor gevonden: verdeel de kinderzorg en huistaken evenwichtig tussen de partners. Ceysens gaat niet in op die discussie, ze constateert sec dat zorg en huishouden meestal op de schouders van de vrouw terechtkomen. Als een feministisch sermoen niet helpt, dan moeten de oorzaken maar aangepakt worden. Haar oplossing stoelt op twee poten. Primo: de moeders moeten massaal e-werken (telewerk of thuiswerk). Dan sparen ze niet alleen de filetijd uit, ze kunnen ook hun arbeidsuren zo verdelen, dat kinderzorg en werk mooi verdeeld worden. Ceysens heeft het dan over kinderzorg, niet over de huishoudelijke taken, want voor de was, plas en strijk biedt een tweede punt soelaas. Secundo: de gezinsdiensteneconomie moet een volwaardige economische sector worden, zodat de gezinnen de huishoudelijke arbeid betaalbaar kunnen uitbesteden. De poetsvrouw die in het zwart werkt, moet dus vervangen worden door mensen die de job officieel uitvoeren. Tot dusver wilde de overheid de combinatie gezinslast en werk verzachten door tijdelijke oplossingen aan te reiken. Vooral loopbaanonderbreking of de huidige versie ervan, tijdskrediet, gunt iemand een werkpauze, waarbij de overheid zorgt voor een (bescheiden) vervangingsinkomen. Maar dat model werkt niet, vindt Ceysens, want met dergelijke systemen "maken we betaalde arbeid helemaal onbetaalbaar". Ceysens, zelf moeder van drie jonge zonen en gehuwd met een man die het al even druk heeft als de minister, snijdt een interessante thematiek aan, slaagt erin te doen nadenken over flexibeler werken, maar schiet tekort in de oplossing. Ze verwacht vooral te veel heil van het thuis- of telewerk, dat nooit massaal genoeg zal doorbreken en lang niet in alle beroepen en sociale omgevingen een haalbaar alternatief vormt. Luc De Decker