Zorg ervoor dat de politici zich minder moeien. We geven het als voornaamste advies mee aan topambtenaar Michel Damar, een Franstalige socialist. Hij moet voor de federale minister van Ambtenarenzaken en Overheidsbedrijven, Inge Vervotte (CD&V), het mandaatsysteem voor topambtenaren onder de loep nemen en wijzigingen voorstellen.
...

Zorg ervoor dat de politici zich minder moeien. We geven het als voornaamste advies mee aan topambtenaar Michel Damar, een Franstalige socialist. Hij moet voor de federale minister van Ambtenarenzaken en Overheidsbedrijven, Inge Vervotte (CD&V), het mandaatsysteem voor topambtenaren onder de loep nemen en wijzigingen voorstellen. Ambtenaren, er valt veel over te zeggen. Ze zijn met te veel en er zijn er die te weinig werken. Het hele apparaat verdient een grondige beurt en meer professionalisering. Een beetje zoals het leger destijds, na de afschaffing van de dienstplicht. De tijd is er rijp voor, want veel ambtenaren gaan met pensioen. Ze allemaal vervangen zou een kolossale vergissing zijn. We hebben er gewoon het geld niet voor. De politici moeten de lijnen uitzetten, maar moeten de uitvoering aan specialisten overlaten - ambtenaren of managers uit de privésector. Alleen valt hen dat zo vreselijk moeilijk. Hun hele leven staat in het teken van macht verwerven. Zodra ze die hebben, willen ze die niet meer afstaan. En nochtans zal het moeten, willen ze de samenleving vooruit helpen en meer beogen dan de macht om de macht. Ze moeten steunen op de civil servants of de grands commis de l'État, die ze meer vertrouwen moeten geven. Topambtenaren die zich ten dienste stellen van het algemeen belang en die daarvoor buiten de schijnwerpers blijven en bereid zijn minder te verdienen dan in de privésector. Baas zijn in de openbare sector is overigens niet hetzelfde als in de privésector. De ambtenarij heeft haar eigen wetmatigheden en wie er niet mee vertrouwd is of er geen oog voor heeft, zal met zijn hoofd tegen de muur lopen. Topmanagers uit de privésector lokken, doe je niet alleen door met een pak geld te zwaaien. Ze moeten ook de zekerheid hebben dat ze hun ding kunnen doen, zonder dat politici om de haverklap interfereren in hun beleid. En daar wringt de schoen meer dan een klein beetje. Het doet waardevolle kandidaten begrijpelijkerwijs afhaken. Er bestaan trouwens managers die hun kennis en kunde aan de samenleving ten dienste willen stellen. Ze willen iets teruggeven aan de samenleving die hen zoveel kansen heeft gegeven. En dus politici, alstublieft, minder bemoeienissen zouden heel welkom zijn. U kunt aantonen dat het u menens is door uw kabinetten, uw hofhouding, drastisch in te krimpen. De jongste in de rij die er hun tanden op stukbeten, zijn niet minder dan ex-premier Guy Verhofstadt (Open Vld) en ex-minister Luc Van den bossche (sp.a). Als die twee zwaargewichten er niet in slaagden, hoe zou Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) dat dan tot een goed einde kunnen brengen? Want, laten we wel wezen, de Vlaamse kabinetscultuur verschilt niet van de Waalse. De vechtscheiding tussen ex-minister Fientje Moerman (Open Vld) en haar topmedewerker Rudy Aernoudt heeft dat bewezen. Dus Kris Peeters, wat u zelf doet, moet u beter doen. Geen woorden, maar daden. (T)Door Boudewijn Vanpeteghem