" Ondernemen is een emotionele rollercoaster. Daar moet ik studenten elk jaar opnieuw aan herinneren. Ze horen of lezen succesverhalen en laten zich daardoor inspireren, zonder erbij stil te staan welke strijd en welke ups en downs eraan vooraf zijn gegaan. Uit onderzoek weten we trouwens dat ondernemers emotioneel veel hogere hoogtes, maar ook veel diepere dalen hebben. Heel vermoeiend, en een reden waarom ze het ondernemerschap misschien willen stopzetten. Je moet er als ondernemer dus voor zorgen dat je die emoties op tijd kunt managen.
...

" Ondernemen is een emotionele rollercoaster. Daar moet ik studenten elk jaar opnieuw aan herinneren. Ze horen of lezen succesverhalen en laten zich daardoor inspireren, zonder erbij stil te staan welke strijd en welke ups en downs eraan vooraf zijn gegaan. Uit onderzoek weten we trouwens dat ondernemers emotioneel veel hogere hoogtes, maar ook veel diepere dalen hebben. Heel vermoeiend, en een reden waarom ze het ondernemerschap misschien willen stopzetten. Je moet er als ondernemer dus voor zorgen dat je die emoties op tijd kunt managen. "Mensen vergeten vaak dat dat kan, je emoties managen. Dat doe je bijvoorbeeld door te genieten van je successen en tegelijk niet blind te worden voor de uitdagingen die nog voor je liggen. Anders dreig je in de success trap te lopen. Dan word je overmoedig en ga je geloven dat je een wonderrecept hebt ontwikkeld. Om studenten daarvoor te waarschuwen, laat ik regelmatig ondernemers open over hun traject praten. Een van hen vertelde bijvoorbeeld al dat de relatie met zijn vrouw en kinderen eronder leed. Het toont dat je als ondernemer echt nood hebt aan zelfzorg om de rollercoaster goed door te komen." "Zelf zou ik mijn werk niet als een rollercoaster omschrijven, maar tijdens de week heb ik wel vaak het gevoel dat ik op een hogesnelheidstrein zit. Dan ben ik blij dat ik in het weekend bij wijze van spreken eens in een 2pk'tje kan kruipen en ergens kan blijven plakken. In een volkscafé, om er een goed gesprek te voeren. In het Rozebroekpark om er een boom te spotten of met mijn kinderen te ravotten. Aan mijn platenspeler om naar een elpee van Paul Simon of Lou Reed te luisteren, of me te verdiepen in het oeuvre van Tom Waits en zijn nummers in de huidige tijdsgeest te zien. Noem het eenvoudige, zelfs nostalgische dingen. "Dat nostalgische kantje heb ik altijd al gehad, maar met het ouder worden, kan ik er nog veel meer van genieten. Naarmate je baan drukker wordt, heb je nu eenmaal meer nood aan compensatie. Dus word ik nu op zaterdagochtend soms overvallen door een echt gevoel van vrijheid. Vroeger had ik nog het gevoel dat er zoveel moest. Ik heb verschillende delen van de wereld gezien, ben in Canada geweest, heb in Londen gewerkt - en enorm hard bovendien, ook tijdens weekends. Het was een fantastische periode, maar intussen besef ik meer en meer dat wat er in je naaste omgeving gebeurt misschien wel de echte schoonheid van het leven is." "Toch lijkt het allicht tegenstrijdig dat een professor die werkt rond innovatie en ondernemerschap zo houdt van nostalgisch tijdverdrijf. Maar ons leven - ook ons professionele leven - bestaat tegenwoordig al zo vaak uit vluchtige, nietsbetekenende en niet-authentieke contacten of gebeurtenissen. Daar heb ik een beetje een hekel aan, en ik besef heel goed dat het vaak technologische innovaties zijn die aan de basis daarvan liggen. Ze lossen één probleem op, maar creëren er vijf nieuwe. Waardoor ze wel economische impact hebben, maar voorbijgaan aan de charmes van het leven. Zeker wanneer ze verkeerd worden gebruikt. "Dat heb ik laatst ook nog eens aan mijn moeder moeten uitleggen. Ze was teleurgesteld omdat ik te weinig antwoordde op haar WhatsAppberichten. Terwijl ik dat gewoon niet het juiste medium vind om op een kwaliteitsvolle manier met iemand in gesprek te gaan. Daarom hebben we nu afgesproken dat we om de drie maanden samen op restaurant gaan. Om eens goed te antwoorden op de vraag hoe het echt met ons gaat."