Het is met boeken van politici wel vaker zo dat context en omstandigheden haast belangrijker zijn dan de boodschap. Bij de MR draagt Alain Destexhe de geuzennaam 'franc-tireur'. Stevig verankerd aan de rechterzijde van de partij, verkondigt hij graag duidelijke standpunten. Dat hij daar geïsoleerd mee staat, lijkt hem niet te deren. Ook dat is eigen aan politici: als spanning ontstaat tussen het eigen ego en de res publica, blijkt het eers...

Het is met boeken van politici wel vaker zo dat context en omstandigheden haast belangrijker zijn dan de boodschap. Bij de MR draagt Alain Destexhe de geuzennaam 'franc-tireur'. Stevig verankerd aan de rechterzijde van de partij, verkondigt hij graag duidelijke standpunten. Dat hij daar geïsoleerd mee staat, lijkt hem niet te deren. Ook dat is eigen aan politici: als spanning ontstaat tussen het eigen ego en de res publica, blijkt het eerste de bovenhand te nemen. En misschien is dat een beetje het tragische aan zijn jongste boek Immigration et intégration. Het is een gedegen werkstuk, onderbouwd met cijfers en statistieken, maar het wordt vooral gepercipieerd als een zoveelste nummertje van Destexhe. Het is ontoereikend om iets wat op een schokgolf lijkt door het politieke landschap te sturen. Best jammer, want het gaat om beduidend meer dan een electoraal vlugschrift. Inzake migratie moeten in dit land verschillende periodes worden onderscheiden, benadrukt hij. Er zijn de golven van de jaren zestig en zeventig, gevolgd door een afremming in de jaren tachtig. Maar het meest opmerkelijke is de evolutie vanaf 2000. Verhofstadt I, de eerste paarse coalitie, zat net in het zadel. Tussen 2000 en 2012 vonden ruim 600.000 naturalisaties plaats, becijfert hij. De meest ingrijpende gevolgen voor het land komen voort uit de familiehereniging. Het eerste decennium van deze eeuw was sprake van een explosie. De Belgische bevolking steeg met een tiende, een evolutie die haast volledig op conto van de inwijking moet worden geschreven. En dat verloopt niet zonder slag of stoot. Enkele keren vermeldt hij dat hij niet de betrokkenen viseert (zijn verleden bij Artsen zonder Grenzen helpt om niet te snel van racisme beticht te worden), waarna man en paard worden genoemd. De islam bijvoorbeeld, die hij genadeloos fileert. Vanop enige afstand zou men bij het lezen kunnen denken met een soort Frans-Belgische variant van de omstreden Duitse politicus Thilo Sarrazin te maken te hebben, alleen is Destexhe een parlementslid van een partij die al een hele poos in de meerderheid zit. Ook in die bewogen jaren van paars toen de situatie "helemaal ontspoorde". Context en boodschap, we hadden het er al over.