Achter het raam, een kringlooprestant van de theaterboot van architect Bob Van Reeth voor Antwerpen Cultuurstad 1993, strekken zich honderden meter dokwater uit en staan de KBC-toren en de kathedraal. Rond olievaten met waxinelichtjes nippen de cultuurmannen in zwart pseudo- Armani van de wijn. Zakelijk leider Joeri Arts (36) ontvangt bij ExtraCity in jeans, T-shirt en een trainingsjack. Hij rookt de zoveelste sigaret. Zijn gerenoveerde herenhuis bij het Antwerpse stadspark heeft een zilveren gevel. "Antwerpen staat vooraan in de mode, de haven, de diamant, de muziekscène," zegt Arts. "Meer hedendaagse kunst zal de sterke punten van Antwerpen aanscherpen."
...

Achter het raam, een kringlooprestant van de theaterboot van architect Bob Van Reeth voor Antwerpen Cultuurstad 1993, strekken zich honderden meter dokwater uit en staan de KBC-toren en de kathedraal. Rond olievaten met waxinelichtjes nippen de cultuurmannen in zwart pseudo- Armani van de wijn. Zakelijk leider Joeri Arts (36) ontvangt bij ExtraCity in jeans, T-shirt en een trainingsjack. Hij rookt de zoveelste sigaret. Zijn gerenoveerde herenhuis bij het Antwerpse stadspark heeft een zilveren gevel. "Antwerpen staat vooraan in de mode, de haven, de diamant, de muziekscène," zegt Arts. "Meer hedendaagse kunst zal de sterke punten van Antwerpen aanscherpen." De manager van de eerste kunsthal van Vlaanderen heeft een rek voor maatpakken en een rek voor nonchalance. Overdag is Joeri Arts marketeer van KBC, 's avonds zijn er de kunstenaars, galeriehouders en sponsors. Hij pendelt tussen Leuven, Brussel, Praag en Boedapest, want hij is ook de auteur van het interne KBC-boek over de warme bank. Die knowhow wordt uitgedragen binnen de hele KBC-groep. Patricia Ceysens, voormalig Vlaams minister van Economie (VLD), zou geroerd zijn door de fauna van ExtraCity. Hier kletsen, complotteren en debatteren de figuranten van The Rise of the Creative Class van Richard Florida. Ceysens aanbidt Florida. Veertig miljoen stedelijke Amerikanen leven en werken vandaag zoals kunstenaars en wetenschappers dat altijd deden. Scheppend, vrij, baas over de eigen tijd, zonder hiërarchie en in contact met de ondernemers en de handelaars. De eigenaar van de loodsen en silo van Trouw Natie, kunstverzamelaar Geert Verbeke, waar ExtraCity naar een minimalistisch ontwerp van B-Architecten - huist, int één euro huur van de vzw ExtraCity en betaalt de vernieuwbouw. Tijdens het eerste werkjaar rekent Joeri Arts op 177.000 euro inkomsten (waarvan 142.500 euro overheidssubsidies en 25.000 euro van ondernemers; daarnaast zijn er veel materiaalsponsors). De verwachte inkomsten in 2005: 790.000 euro. ExtraCity opent van 11 tot 23 uur op vrijdag, zaterdag en zondag. Men kan voortaan in Antwerpen kiezen tussen een pint pakken of de cinema of een concert of een uitstap naar het Kattendijkdok. De toegangsprijs van 2,5 euro is meer een signaal dan een slagboom, meent Joeri Arts. Hij heeft een credo: "We overschrijden met ExtraCity bewust de grens naar de business. Toch hebben we geen winstoogmerk, kopen en verkopen niets, spenderen het geld van de subsidies en de sponsors. We verwerpen het oubollige taboe dat het artistieke niet kan huwen met het zakelijke. In alle andere landen van de wereld zien we elke nieuwe vleugel van een museum ontstaan door de schenking van een zakenman. Om de zuiverheid van de artisticiteit moeten we geen armoedzaaiers zijn, zodat we de elektriciteit niet kunnen betalen en de artists in residence honger lijden. De podiumkunst in Vlaanderen is in 1990 beginnen professionaliseren, de beeldende kunst bleef achter en wij zoeken nu de stroomversnelling." Thuis waren kunst en cultuur zeer belangrijk. Joeri Arts: "Mijn ouders zijn gescheiden. Tijdens de vakanties reisden mijn moeder, grootmoeder, broer Boudewijn (van Egon Zehnder vandaag) en ik langs de kunstschatten van Italië, Griekenland, Kreta en Rusland. We bezochten de Toetanchamon-tentoonstelling in Keulen en schoven een halve dag aan. In het jezuïetencollege van Turnhout bezocht ik de concerten van Jeugd en Muziek. Mijn grootmoeder had een zeventiende-eeuwse antiekcollectie met meubels, wandtapijten en schilderijen. Een museum. Zij vertelde graag over haar verzameling. Mijn vader ( nvdr - Frank Arts bestuurt QRS, het beleggingsvehikel van de familie Janssen, dat ook De Warande kocht, samen met Piet Van Waeyenberge) is een bekende collectioneur van middeleeuwse beelden en Khmer-kunst. In zijn tuin staan moderne beelden. Op mijn zeventiende kreeg ik de passie voor de moderne kunst met Jackson Pollock, Joseph Beuys, Mark Rothko. In Brussel na een etentje maakte Keith Haring twee tekeningen voor mij, ik was student. Piet Van Waeyenberge schonk een schilderij op mijn huwelijk. Mijn huwelijksreis was een trip door de landschappen, collecties en museums van Umbrië en Toscane." De eerste jobaanbieding van Arts was een managementfunctie bij Christie's in Londen. Hij deed toch zijn advocatenstage, werkte zes maanden als kandidaat-associé bij Anthonissen & Associates en belandde in 1998 bij KBC. "Vrij snel werd ik kantoordirecteur in Schoten aan het kanaal tussen de bedrijven, wat een serieuze uitdaging was. De omzet steeg met 53 % in mijn periode." Arts is nu projectleider voor strategische marketing: hoe moeten we omgaan met klanten in 2005, 2015, in 2025? "Door de ervaring bij de kantoren zat mijn rugzak vol ideeën. Het concept de warme bank is niet nieuw, er waren projecten in die richting, maar de nieuwe CEO André Bergen pakte die enthousiast op." België heeft goede niche-initiatieven: de bekende zuilen en machtsblokken, stelt Arts: "De museums bouwen een collectie op en vulgariseren, de galeries verkopen, de collectioneurs kopen en daarnaast heb je niches zoals het NICC, een vakbond van kunstenaars met een sociaal secretariaat en vroeger een toonplek. Ik hielp het NICC achter de schermen met het management, daar liep heel wat fout. Wat in België ontbrak, was een kunsthal zoals in Duitsland, Frankrijk, Engeland. Toonplaatsen van moderne kunst zonder een commerciële bedoeling. De kunstenaars krijgen van ons hun materiaal, een plek om te wonen, een leefloon en stappen mee in de programmering. ExtraCity is geen koepel, maar we hopen de energie te bundelen om op een internationaal niveau te geraken. We denken aan een biënnale van hedendaagse kunst in Antwerpen en dat kan mits samenwerking tussen ExtraCity, het Middelheim, Muhka, Modemuseum, Hessenhuis en het Museum voor Schone Kunsten. Shockeren om te shockeren is voorbij, Gilbert & George en fallussymbolen zijn out en je hoeft geen drie boeken meer te lezen om een werk te begrijpen. Kijk naar Luc Tuymans en de thema's kolonialisme, antiglobalisering en holocaust." ExtraCity moet profiteren van de nuchtere bankier met een kunstenaarsziel. Joeri Arts: "De raad van bestuur is een kleine groep, want het mag geen praatbarak worden van kunstfilosofen. Er is trouwens een Berlijnse Muur tussen de kunsten en het management. De raad heeft nooit een discussie over de keuzes van Wim Peeters, de artistieke chef." ExtraCity wil zich positioneren tussen Tate Modern en het Parijse Palais de Tokyo. "Dat zal organisch groeien en dat grijpt terug op mijn KBC-tijd in Schoten," vertelt Arts. "Als iemand bij mij binnenstapte met een pretentieus horecaplan en hij had nog nooit achter een tapkast gestaan, dan had ik daar moeite mee." De projectontwikkelaars van het Eilandje verwelkomen ExtraCity, want na de opening van Tate Modern is de South Bank in Londen snel populair geworden. Kunst kan een wijk optillen, meent Arts: "We hebben het geluk dat we op een locatie en in een gebouw zitten die voor een participerend bedrijf geen limieten heeft. Het water, de kade, de hectaren rondom en het gebouw lenen zich tot alles. Bedrijfsleiders en managers die kunst kennen en verzamelen zijn er legio - Fernand Huts, Remi Vermeiren, de familie Dejaeck. Wij spreken bedrijfsleiders aan, niet zozeer om hun persoonlijke interesse, maar om de win-winsituatie voor hun bedrijf, dat is de magneet. Een associatie met de kunsthal is vernieuwend, sexy voor een bedrijf, dynamisch en heeft een marktwaarde." Frans Crols Frans Crols"We verwerpen het oubollige taboe dat het artistieke niet kan huwen met het zakelijke."