Nederlands wil en zal Reinaudo kennen. "Niet gemakkelijk op mijn leeftijd. Op mijn 55ste is mijn brein niet zo wendbaar voor dat soort dingen. Ik ben er anderhalf jaar geleden mee begonnen, maar ben wat Nederlands betreft nog bijna als een baby", zegt Reinaudo. Korte berichtjes kan hij al schrijven en e-mailen, en in de supermarkt verplicht hij zichzelf om Nederlands te spreken. "Maar ik wil over enkele jaren minstens de kranten van hier tegen een redelijke snelheid lezen. (Tot zijn woordvoerster) We moeten intussen een manier zoeken om de belangrijkste dingen uit het Nederlands te vertalen naar een deftige taal (schatert)."
...

Nederlands wil en zal Reinaudo kennen. "Niet gemakkelijk op mijn leeftijd. Op mijn 55ste is mijn brein niet zo wendbaar voor dat soort dingen. Ik ben er anderhalf jaar geleden mee begonnen, maar ben wat Nederlands betreft nog bijna als een baby", zegt Reinaudo. Korte berichtjes kan hij al schrijven en e-mailen, en in de supermarkt verplicht hij zichzelf om Nederlands te spreken. "Maar ik wil over enkele jaren minstens de kranten van hier tegen een redelijke snelheid lezen. (Tot zijn woordvoerster) We moeten intussen een manier zoeken om de belangrijkste dingen uit het Nederlands te vertalen naar een deftige taal (schatert)." CHRISTIAN REINAUDO (AGFA-GEVAERT). "Ik wil er ook niet veel over zeggen. Het idee van de fusie van Alcatel en Lucent was niet slecht, maar ik denk dat de set-up van verantwoordelijken niet de goede was. Voilà. (glimlacht) Ik heb geprobeerd, want ik ben loyaal, een goede soldaat. Ik was de loodgieter van de integratie. Ik bracht informatiesystemen samen en telde tijdens de weekends de 80.000 mensen - een na een - om te zien waar ik ze zou plaatsen in de organisatie. Het was interessant om zo in detail te gaan voor twee enorme bedrijven en ze samen te brengen. Ik heb er erg veel van geleerd. Dat heeft een jaar geduurd, maar eerlijk gezegd zag ik niet in welke positie ik in dat bedrijf kon hebben. Ik kreeg ook enkele meningsverschillen met la chef, Patricia Russo. Wij konden niet samenwerken. We zijn dan akkoord gegaan dat ik stilletjes zou vertrekken." REINAUDO. "Och, ik was ongetwijfeld op zeker moment diegene waar het meest aan werd gedacht, vooral omdat de divisie Optics zo goed draaide. Onder mijn leiding groeide Optics van het wereldwijde nummer vier naar nummer één. Maar toen ontplofte de internetbubbel en klapte de markt voor optische fiberkabels en onderzeese kabels in elkaar. Tussen september 2000 en mei 2001 daalde de omzet met 65 procent. Het aantal werknemers viel terug van 25.000 naar 13.000 in nauwelijks anderhalf jaar, een drama. Toen is mijn ster beginnen te tanen, want als je verantwoordelijk bent voor een business die op zijn bek gaat, zelfs al doe je het dan nog beter dan de concurrentie, ben je niet echt de vedette." REINAUDO. "Niet echt, maar je wordt wel harder als baas van een bedrijf. En zeker als je een grote business leidt die problemen heeft. Bij Alcatel leidde ik in 2001 toch al een groep met een omzet van 8 miljard euro en 25.000 werknemers, twee en een half keer zo groot als Agfa-Gevaert. Maar ik beschouw me eerder als recht door zee dan hard. Ik kan in uw gezicht lastige dingen zeggen, maar ik ben niet boosaardig. "Toen ik twee jaar geleden bij Agfa healthcare arriveerde, moesten sommige beslissingen meteen worden genomen. Als je ziet dat de kosten 27 procent van de omzet bedragen, moet je snel ingrijpen. Maar om de organisatie te veranderen, trok ik vijf tot zes maanden uit ." REINAUDO. "Dat is een van de dingen waar ik aandacht voor moet hebben. Ik spreek geen Nederlands, terwijl de meerderheid van de arbeiders (in België zo'n 1350) hier alleen Nederlands spreekt. Bovendien is het een fabriek die ik te weinig ken. Maar ik ken natuurlijk wel wat van industrie. Trouwens, als je de kabelfabriek die ik in Calais heb geleid, zou bekijken, zul je merken dat die als twee druppels water lijkt op de fabriek voor films hier. En mijn relatie met de arbeiders in Calais was uitstekend. Soms moest ik moeilijke keuzes maken, maar je moet altijd een dialoog onderhouden om alle partijen zoveel mogelijk in harmonie te laten werken. "In healthcare ben ik al aanvaard, geloof ik. Ik voel toch een zeker respect en begrip. Ik zal er alles aan doen om dat ook hier in de Belgische fabriek af te dwingen. Maar het zal niet eenvoudig zijn. Als je dezelfde taal spreekt, kun je relaties verfijnen en de indrukken corrigeren die je geeft door je uitspraken. Dat is een wapen dat ik niet heb. Ik moet er andere vinden. Mijn aanpak zal in ieder geval niet erg verschillen van die van Jo." REINAUDO. "Neen. Alleen als dingen worden gezegd waarvan ik denk dat ze fout zijn, en ik info heb om dat te onderbouwen, kan ik koppig zijn. Dat zal dan gebaseerd zijn op feiten. Maar ik kan fouten erkennen. We maken er allemaal. Het is best om een fout te herstellen en de pil door te slikken vóór die tot een drama leidt. Velen zijn koppig omdat ze een groot ego hebben. Ik heb een redelijk ego. Het is misschien noodgedwongen een beetje groot, want met een klein ego word je geen baas." REINAUDO. "U mag pejoratief zijn. Ik hou van Frankrijk en zijn cultuur, en ik ben diep geworteld in Frankrijk. Er zijn ook heel wat ideeën uit het verleden die ik verdedig. Maar er zijn natuurlijk ook karakteristieken die de Fransen worden toegedicht, zoals dat vleugje arrogantie. Ik heb geen zin om dat etiket opgeplakt te krijgen. Ik voel me zeker ook Europeaan. De internationale ervaring die ik heb verworven in verschillende culturen, door te leven in plaatsen als Dallas en Sjanghai, heeft me de ogen geopend." REINAUDO. "In het begin speelde dat nauwelijks. Toen ik in contact kwam met Agfa, was dat met Ludo Verhoeven. Ik heb op internet moeten ontdekken dat Julien en Jo in de raad van bestuur zaten. Ik had al wel een emotionele band met het bedrijf, dat net als ik in de chemie is begonnen. Ik ben een liefhebber van film en fotografie, en als student werkte ik al met film van Agfa. Dat zorgde er mee voor dat ik ondanks andere voorstellen heb beslist om naar hier te komen. Wat de doorslag gaf, was dat Jo hier CEO werd en me vertelde dat serieus werd gespeeld met het idee om de business op te splitsen en hij geen jaren meer aan het hoofd van Agfa wilde blijven. Hij is tien jaar ouder, dus ik wist dat er misschien een kans zou komen om CEO te worden, hoewel er mij nooit iets is beloofd. "Ik had ook niet echt zin om te blijven in die grote Franse warwinkel. Ik kon erg goed gedijen in China omdat ik heel ver verwijderd was van de intriges in de wandelgangen. Ik ben geen type voor de wandelgangen. Als ik iets te zeggen heb, zal ik het zeggen. Ik heb door ervaring natuurlijk wel geleerd om wat te navigeren, om sommige dingen anders te zeggen of niet te zeggen. Maar ik ben geen intrigant." REINAUDO. "Sinds een half jaar heb ik bij healthcare de indruk dat ik meer vrije tijd heb. De komende maanden worden weer meer gevuld, maar ik heb er zin in. Wat me geruststelt, is dat healthcare ook zonder mij kan functioneren. Als ik er niet ben, is dat geen drama. Maar ik moet er wel zijn om knopen door te hakken. Dat neemt, mits een goede coördinatie, niet te veel tijd in beslag. Maar het is een voltijdse job, ik heb wel wat werk hoor (lacht). Ik ga als CEO ook verder nadenken over de strategie voor healthcare, want die is niet afgerond. En er zijn enkele grote klanten van healthcare en enkele grote projecten die ik zelf blijf opvolgen, ofwel omdat ze in Frankrijk zijn en ik zelf Fransman ben, ofwel omdat ik bouwde aan een vertrouwensrelatie." REINAUDO. "In de inhoud van de job komen zij niet tussen. Maar ik heb het allemaal met hen besproken. Ik zal nooit mijn familieleven opofferen voor mijn carrière, die ook maar mogelijk was met de steun van mijn vrouw. De prioriteiten zijn duidelijk, mijn echte chef is mijn vrouw. Zij is juriste, gespecialiseerd in familierecht, maar gaf haar carrière op om mee naar Sjanghai te trekken. Dat was traumatisch. Ik heb haar het leven twee keer moeilijk gemaakt, toen we vertrokken naar China en toen we terug moesten komen. Ik heb nu geen zin om haar en de kinderen nog een keer te ontwortelen omdat ik een job heb in België. Maar het is ook niet meer als vroeger. Ik heb altijd veel gereisd, maar nu is de wereld meer virtueel, met pc's, en zaken als teleconferenties, waardoor ik geregeld vanuit Parijs kan werken. En de Thalys brengt je in twee uur van Parijs naar hier. Nu, dat we elkaar niet de hele tijd zien, helpt ook om de relatie in stand te houden. Je verstikt elkaar als je de godganse tijd samen bent." y Door Bert Lauwers / Fotografie Lies Willaert"Als je verantwoordelijk bent voor een business die op zijn bek gaat, ben je niet echt de vedette" (Christian Reinaudo, Agfa-Gevaert)