Lagere prijzen voor medicijnen

In het artikel Medicijnmakers gekant tegen verdere prijsdaling (Trends, 3 februari 2005, blz. 20) vermeldt u dat de winstmarge voor apothekers 31 % bedraagt. Die marge is zelden nog zo hoog. Het is schering en inslag dat producenten het laten afweten (voor eigen profijt) en vooral: er bestaat een schrijnende beperking van 7,44 euro vanaf een verkoopprijs van ongeveer 25 euro. Dat geldt meestal ook voor medicamenten zonder Riziv-tussenkomst, een spelletje bedot dat de firma's spelen met de apothekers. Die laten zich gewoon temmen en kunnen tegenwoordig echt geen overschot laten optekenen. Daarbij willen de B...

In het artikel Medicijnmakers gekant tegen verdere prijsdaling (Trends, 3 februari 2005, blz. 20) vermeldt u dat de winstmarge voor apothekers 31 % bedraagt. Die marge is zelden nog zo hoog. Het is schering en inslag dat producenten het laten afweten (voor eigen profijt) en vooral: er bestaat een schrijnende beperking van 7,44 euro vanaf een verkoopprijs van ongeveer 25 euro. Dat geldt meestal ook voor medicamenten zonder Riziv-tussenkomst, een spelletje bedot dat de firma's spelen met de apothekers. Die laten zich gewoon temmen en kunnen tegenwoordig echt geen overschot laten optekenen. Daarbij willen de Belgische beleidsmakers geen duimbreed toegeven: deftige honoraria eisen schijnt even erg als vloeken in de kerk. Ze zijn gebeten op de sector. De apothekersbond APB wil geen strijd aanbinden en laat zich afschepen. Uw artikel Spotten met George Bush (Trends, 27 januari 2005, blz. 108) slaat de spijker op de kop. Ik heb kinderen met een gezin in Amerika en weet maar al te goed dat het sociaal beslist beter kan. Maar men kan er nog ondernemen en dat doet men ook. Boven alle zorgen uit, weet de Amerikaan - en de president voorop - dat een land slechts groot blijft met echte gezinnen en echte kinderen, en niet door het echte huwelijk te ondergraven door een nieuwe ethiek, waarvan we al eeuwen weten dat ze tot ondergang leidt. En sociale ongelijkheid schept. De jongste tijd vinden we opvallend veel berichten over krappe marges bij grote restaurants. De overname van de bekende Sire Pynnock van Frank Fol in Leuven deed nog meer berichten losbarsten (zie ook De opvolgers van Frank Fol in Trends, 3 februari 2005, blz. 114). Naar aanleiding daarvan ben ik op zoek gegaan naar de reacties van restaurantgasten. Dat leverde ergerlijke conclusies op. Over onze zaak gaat al lang het gerucht dat we "te duur" zijn, en daar kunnen we mee leven, omdat we weten wat we daartegenover stellen. Maar gisteren las ik kritiek op de site van een collega, die niet in onze prijsklasse ligt, en daar vond die klant dat hij te veel had betaald en "dat dat tegenwoordig overal zo is." Sta me toe een en ander te verduidelijken. In onze prijzen zijn dienst en BTW inbegrepen: samen méér dan een derde van wat jullie betalen. Dankzij de vorige regeerperiode met de groenen hebben we er nog een paar extra lasten bij gekregen. Zo betalen we nu extra ecotaks op glas, nog eens extra voor de vuilnis, extra taksen op afvalwater en dies meer. We moeten investeren om te voldoen aan de HACCP-normen (en die lopen in de miljoenen). Reken maar eens na. Vergeet ook de lonen niet. En vergeet ook niet dat de regering zo'n 15 jaar geleden besliste dat restaurantkosten voor zakenmensen slechts voor de helft fiscaal aftrekbaar zijn. Ga net over de grens en dan kan je wel alles aftrekken. Als je een traiteurdienst bestelt, telt die regel ook niet. Nog sterker: als je eten laat leveren, maar niet serveren, betaal je zelfs geen 21 % BTW, maar 6 %. Dat heeft de restaurants een enorme omzet gekost. Een verlaging van de BTW kan niet eens meer alles goedmaken, maar zou de horeca wel weer ademruimte bezorgen, wat we zéér dringend nodig hebben. Dus, beste mensen, als u nog eens kritiek hebt over een duur restaurantbezoek, één adres: de Wetstraat in Brussel.