Verkiezingen (1)

'Jusqu'où ira la Flandre?', het centrale thema van Cursief in Trends van 17 juni 2004 (blz. 3) is inderdaad een cruciale vraag. En ik ben de mening toegedaan dat Vlaanderen veel verder zal gaan. Bewijs daarvoor is opnieuw het verkiezingssucces van het Vlaams Blok. De problemen die door het Blok worden aangehaald, zijn vele Vlamingen blijkbaar een doorn in het oog: solidariteit heeft grenzen; zonder financiële transfers naar Wallonië zou Vlaanderen misschien wel een Californië van Europa kunnen worden.
...

'Jusqu'où ira la Flandre?', het centrale thema van Cursief in Trends van 17 juni 2004 (blz. 3) is inderdaad een cruciale vraag. En ik ben de mening toegedaan dat Vlaanderen veel verder zal gaan. Bewijs daarvoor is opnieuw het verkiezingssucces van het Vlaams Blok. De problemen die door het Blok worden aangehaald, zijn vele Vlamingen blijkbaar een doorn in het oog: solidariteit heeft grenzen; zonder financiële transfers naar Wallonië zou Vlaanderen misschien wel een Californië van Europa kunnen worden. Het transferbedrag - 10 miljard euro - is in ieder geval gigantisch. Dat bedrag aan het Vlaams parlement ter beschikking stellen, zou onze economie een fenomenaal elan kunnen geven. Geef die middelen aan een 'flandrien' en je zal hem zien fietsen! De forse vooruitgang van het Vlaams Blok is niet eenduidig te verklaren. Wel is het opvallend dat het Vlaams Blok garen spint bij de antipolitiek. Het werd hen bovendien heel makkelijk gemaakt. De partij hoefde de bal slechts binnen te koppen, de voorzet was al gegeven. De stoelendans in het Vlaams parlement, het verschijnsel van schijnkandidaten, de hilarische voorstellen zoals de organisatie van de Olympische Spelen en het door de strot duwen van het migrantenstemrecht, met als gevolg een nooit geziene partijcrisis bij de VLD, hebben het politieke wantrouwen alleen maar versterkt. Ik begrijp de kiezer maar al te goed. De kiezer heeft zijn stem strategisch ingezet. De protestkiezer stemt niet langer blanco, maar stemt op het Blok omdat hij merkt dat dit meer opbrengt. De kiezer kan zo echt wegen op het beleid. De moeilijke regeringsvorming is hiervan het resultaat. De traditionele partijen zijn weer aan bezinning toe en dat is wat de kiezer wil laten horen. De klassieke aanpak - waarbij het Vlaams Blok stelselmatig wordt verketterd - werkt niet. Etienne Vermeersch demoniseert vanuit zijn ivoren toren de 'Vlaams Blok'-kiezer die staat te roepen in de woestijn. Er moet opnieuw op een degelijke wijze aan politiek worden gedaan. Zowel middelen als personeel moeten prioritair worden ingezet om probleemdomeinen aan te pakken: onveiligheid, inburgering, sociale vereenzaming. Tegelijk moeten de zogenaamde opendebatcultuur en het politiek correcte denken worden begraven. Ook het fenomeen van de schijnkandidaten en de kandidaten op verschillende lijsten moet aan banden worden gelegd. Daarnaast moet het interne respect van elke politicus voor de politiek in ere worden hersteld. Alleen op die manier zal de kiezer de politiek opnieuw met respect bejegenen. Hoogmoed komt vaak voor de val en wie niet kan luisteren (bijvoorbeeld naar Hugo Coveliers), moet voelen. Wat een zielige afgang voor de liberalen, na jaren van reclame (denk aan de anti-CD&V-mail van Bart Tommelein) en stunts (Vlaams minister van Economie Patricia Ceysens vond het bruidskleed van tennisster Kim Clijsters ook al een primordiaal dossier). Neen, echt trots kan eerste minister Guy Verhofstadt niet zijn op zijn palmares, ondanks de door zijn meerderheid gebruikte schutskring (ik dacht trouwens dat dat woord alleen in een context van dieren werd gebruikt). Frans Crols typeerde het raak in zijn opiniestuk op 17 juni (blz. 123-124): 1 miljoen Vlaamse stouteriken die durven stemmen op een partij die door de voorlichters van de VRT bij de antipolitiek worden gedumpt, mogen uiteraard niet deelnemen aan de macht. Na de verkiezingen deed Delta Lloyd er nog een schepje bovenop, met een opvallende reclame in de kranten waarin het bedrijf zijn steun verklaarde aan de zelfverklaarde 'democratische' partijen... Wie zou niet begrijpen dat vele Vlamingen op hun strepen staan tegenover politici zoals Di Rupo, Flahaut, Michel of Onkelinx, die via dictaten de geldstromen naar Wallonië veiligstellen? Hun broodje is in ieder geval al gebakken.