Interlin slaat zichzelf tot spaanders

In Trends van 26 juni 2003 (blz. 34) werd onder bovenstaande titel een forum verleend aan Didier Goesaert en Bernard Soens, de bestuurders van de spaanplatenproducent Agglo/Interlin. Zij wijten de sluiting van de fabriek in Beveren-Leie aan de leden en sympathisanten van de vzw Beter Leefmilieu Beveren-Leie, die zij als "fundamentalisten" bestempelen. Door deze onterechte uitval voel ik mij als secretaris van de vzw persoonlijk beledigd.
...

In Trends van 26 juni 2003 (blz. 34) werd onder bovenstaande titel een forum verleend aan Didier Goesaert en Bernard Soens, de bestuurders van de spaanplatenproducent Agglo/Interlin. Zij wijten de sluiting van de fabriek in Beveren-Leie aan de leden en sympathisanten van de vzw Beter Leefmilieu Beveren-Leie, die zij als "fundamentalisten" bestempelen. Door deze onterechte uitval voel ik mij als secretaris van de vzw persoonlijk beledigd. Er zijn officiële documenten genoeg te vinden (onder meer negen arresten van de Raad Van State) die het tegendeel aantonen van wat deze heren beweren in verband met de geweigerde vergunning. Het is een fabeltje dat het bedrijf ingesloten raakte door de uitbreidende woonzone. Dit argument werd van tafel geveegd door het hof van beroep in Gent, in zijn arrest van 15 maart 2002. Het volstaat om vast te stellen dat het bedrijf in 1958 van start ging recht tegenover de gemeenteschool die al in 1933 werd gebouwd. Het bedrijf ligt op amper 300 meter van de dorpskerk en het vroegere gemeentehuis. Al in het begin van de jaren zestig regende het klachten en werd een petitie georganiseerd door de omwonenden. Precies omdat de fabriek in de dorpskom was ingeplant en onaanvaardbare hinder veroorzaakte werd bij de goedkeuring van het gewestplan in 1977 beslist dat de productie naar een industriezone moest worden overgebracht tegen uiterlijk februari 1988. Een bedrijfsleider die dit naast zich neerlegt, en vanaf 1988 gedurende vijftien jaar in flagrante onwettelijkheid blijft exploiteren, geeft geen blijk van goed bestuur, maar wel van misplaatste arrogantie en minachting voor de rechten van de omwonenden. Ik neem zonder meer aan dat uw redacteur Pieter van Doveren - door "omstandigheden" verplicht zich te laten verwennen in Château d'Hassonville - heeft genoten van de smaakpapillenverwenning die 160 euro heeft gekost (zonder dranken!). Niet dat ik het de brave ziel zou misgunnen. Ik ben echter evenzeer overtuigd van het feit dat de overgrote meerderheid van uw lezers, waaronder ikzelf, weinig boodschap heeft aan het verslag van dit eetfestijn (Trends, 18 september 2003, blz. 167). Ik beleef veel meer genoegen aan uw zeldzame verslagen van betaalbare eethuizen. Het zou beter zijn als u voortaan de prijs-kwaliteitverhouding als leidraad zou nemen. Ik heb in Trends van 18 september 2003 (blz. 56) met aandacht het artikel gelezen over Fardis NV. Als een van de oorspronkelijke GO5-mensen heb ik met Fardis NV veel te maken gehad. Ik besef dat er fouten zijn gemaakt, maar ga er niet mee akkoord dat "het feit dat vier van de vijf stichters meer aan hun pensioen dachten dan aan de toekomst van het bedrijf, een rol heeft gespeeld bij de ondergang". Op dat ogenblik ging het om Frank Vercalsteren, Walter Vereycken, Jef Van Eynde, Peter Walters en Eddy De Bruyn. Frank dacht zeker niet aan zijn pensioen en ook ik heb altijd gezegd - u kunt dit navragen - dat ik tot mijn 65ste zou blijven werken. Waarom zou ik anders naar het Duitse Apack zijn getrokken? Als er iemand was die dagelijks met hart en ziel - en zonder te kijken naar uren - aanwezig was, dan denk ik dat ik daar zeker voor in aanmerking kom. Het doet dan ook pijn om zulke dingen geschreven te zien. Stefaan Calu