Verhofstadt II: onvoldoende bedrijfsvriendelijk

In het artikel met de titel 'Verhofstadt II: onvoldoende bedrijfsvriendelijk' (Trends, 24 juli 2003, blz. 19) scoort de regering 7 op 10 voor de toepassing van de Kyoto-normen. Trends velt hier wel een zeer mild oordeel.
...

In het artikel met de titel 'Verhofstadt II: onvoldoende bedrijfsvriendelijk' (Trends, 24 juli 2003, blz. 19) scoort de regering 7 op 10 voor de toepassing van de Kyoto-normen. Trends velt hier wel een zeer mild oordeel. De regering wil het gebruik van aardgas goedkoper maken tegenover stookolie, naar verluidt om het broeikaseffect te verlagen. Zij stapt af van het neutraliteitsprincipe waarbij gelijke belastingen worden geheven op beide fossiele brandstoffen voor de verwarming van gebouwen. Zo'n 1,7 miljoen gezinnen die olie stoken - waarvan er 1 miljoen niet eens een alternatief heeft - krijgen plots een belastingverhoging voorgeschoteld. Er bestaat geen enkele wetenschappelijke of technische basis voor de vermeende positieve effecten van dit substitutiebeleid op het leefmilieu. Integendeel, de meerinvoer van gas uit landen zoals Rusland en Algerije zal negatieve milieueffecten hebben. Om de volledige milieugevolgen te berekenen, moet ook het vloeibaar maken van aardgas en het transport over grote afstanden in rekening worden gebracht. Per woning en per jaar leidt substitutie tot 770 kilo méér CO2-uitstoot. Stookolie wordt in België bijna volledig gedistribueerd door onafhankelijke ondernemingen en zelfstandigen, goed voor een directe tewerkstelling van 6000 mensen. Niet alleen verhoogt de regering de fiscale druk en discrimineert zij gezinnen die op stookolie verwarmen; zij bedreigt ook de werkgelegenheid. Kortom: Verhofstadt II is gezakt voor de toepassing van de Kyoto-normen. Op 24 juli 2003 luidde de covertitel van Trends: 'Hoe de industrie uw arts omkoopt - Van snoepreizen tot gratis aandelenpakketten'. Welnu, ik ben al dertig jaar arts en heb nog steeds geen snoepreisje gekregen en geen kuuroord mogen bezoeken. Kunt u niet adviseren hoe ik het aan boord kan leggen? Als zeer trouwe lezer van uw weekblad en als plichtsbewuste huisarts was ik heel ontgoocheld over het coververhaal van 24 juli 2003. Ik kan veronderstellen dat er hier en daar wel wat zaakjes worden geregeld die het daglicht best niet zien. In den beginne (nu dertig jaar geleden) heeft men ook wel geprobeerd me te 'verleiden'. Een krachtig 'neen' heeft dergelijke malafide praktijken voorgoed uit mijn kabinet verbannen. Ik ben ervan overtuigd dat een zeer grote meerderheid van de huisartsen bonafide is en niet meedoet met dergelijke praktijken. Het is echter een koud kunstje om één scheefloper een forum te geven, om zo de indruk te wekken dat dit alles schering en inslag is. Van Trends verwacht ik echter eerlijke en juiste journalistiek en geen op sensatie gerichte titels. Kan uw blad in de toekomst ook eens een boekje opendoen over de troebele relaties tussen ziekenfondsen en medische firma's, tussen ziekenfondsen en producenten van generische geneesmiddelen, of tussen apothekers en farmaceutische ondernemingen? En waarom hebt u het bijvoorbeeld niet over de relaties tussen ziekenfondsen en ketens van apotheken waarvan ze eigenaar zijn? Of over de verhoudingen tussen bedrijven met ministerkabinetten - als we zien dat plots één cholesterolverlagend medicament wordt terugbetaald? Een beetje respect en objectieve eerlijke informatie zou ons deugd doen. Luc Van de Vyver en NMBS. In Trends van 10 juli 2003 (blz. 27) kon de indruk ontstaan dat NMBS-minderheidsaandeelhouder Luc Van de Vyver zelf gevraagd zou hebben om een adviesrol op te nemen bij de spoormaatschappij. Dat is niet zo. Wel willen Van de Vyver en zijn medestrijder Ado Malevez de NMBS opnieuw meer in de Belgische financiële en beursgemeenschap integreren. Joris Schoofs