Eigenlijk hoort deze ouderwets-gezellige bistro eerder thuis in Parijs of Lyon dan aan de kale Antwerpse veemarkt. In Le Petit Zinc van eigenaar en chef-kok Philippe Grootaert zijn de plaatsen fel begeerd. Het interieur is onconventioneel - voor de maaltijd krijg je de keuze uit een plaatsje aan één van de bistrotafeltjes, aan de eettoog of aan de lange gastentafel. Maar ook voor een intieme tête-à-tête kan je in Le Petit Zinc terec...

Eigenlijk hoort deze ouderwets-gezellige bistro eerder thuis in Parijs of Lyon dan aan de kale Antwerpse veemarkt. In Le Petit Zinc van eigenaar en chef-kok Philippe Grootaert zijn de plaatsen fel begeerd. Het interieur is onconventioneel - voor de maaltijd krijg je de keuze uit een plaatsje aan één van de bistrotafeltjes, aan de eettoog of aan de lange gastentafel. Maar ook voor een intieme tête-à-tête kan je in Le Petit Zinc terecht - achter de keuken ligt een gezellig en knus vertrek. Grootaert is niet de eerste de beste kok. Bovendien heeft hij heel wat watertjes doorzwommen. Jaren geleden begon hij met een mini-eethuisje met open keuken in de Antwerpse Schuttershofstraat, waar hij maaltijden improviseerde met verse producten. Algauw barstte de zaak uit haar voegen en met de financiële steun van welgestelde fans opende hij een indrukwekkend restaurant aan de Frankrijklei. Niet veel later volgde Le Zinc aan de Mechelsesteenweg. Maar toen liep het mis. Philippe probeerde het opnieuw in de Kelderstraat, maar tevergeefs. Hij verdween enige tijd van het toneel, vorig jaar maakte hij zijn comeback in Le Petit Zinc, een bistro pur sang, ondergebracht in een voormalig volkscafé en stamlokaal van de basketclub Zaziko.Le Petit Zinc heeft geen spijskaart: wat de pot schaft, staat te lezen op de muur. Geen Montignac, maar royale en smakelijke nostalgische gerechten uit grootmoeders keuken, bereid met ganzenvet en room en met orgaanvlees als favoriete ingrediënt.Wij kwamen met z'n vieren en proefden van een kroketje van ganzenlever en varkenspoot als hapje vooraf. Als voorgerechten kregen we met mosterd en broodkruim gepaneerde halve mergpijp uit de oven (375 frank) en "quenelles" van kabeljauw met coulis van langoustines (650 frank). De hoofdgerechten bestonden uit krokant gebakken andouillette AAAAA (gecontroleerd door de association amicale des amateurs d'authentiques andouillettes) met een vulling van "tripes", opgediend met linzen en spekjes (460 frank) en in koolblad gewikkeld gehakt van kalfsvlees, eekhoorntjesbrood en zomertruffel in een machtige bourguignonnesaus (550 frank). Als dessert was er gebraden nectarine met frambozenijs (200 frank). Het glas werd gevuld met een Gigondas '94 van E. Guigal, een intense, warme rode Rhône-wijn die de smakelijke gerechten perfect wist te begeleiden (1050 frank). PIETER VAN DOVEREN